Scared Eyes Novels & Stories

Pumikit lamang ako dahil ayoko na makita ang pares ng mga mata niyang nakakaintimidiate. Napapitlag ako ng maramdaman ko ang kamay niya sa baba ko at muli nanaman niyang iniangat iyon patapat sa muka niya. “Open your eyes,” hindi ko alam pero isang sabi niya lang kaagad na iminulat ko ang aking mga mata. Nakita ko ang dalawang pares ng mata niya na titig na titig sa muka ko. Hindi ako makapagsalita dahil kinakabahan ako lalo na dahil maaaring naririnig niya ang malakas na tibok nang puso ko.

Nang mapagtanto ko ito ay agad akong yumuko upang itago ang aking mukha. Sinulyapan ko si Esme sa tabi ko pero wala na pala ang kapatid ko. "Sir, forgive me. Please, don't be afraid of my eyes. This is already my natural color of eyes." I sincerely apologize to him. I am afraid to look at him. And why is this feeling very familiar to me? Like I've already experienced this kind of fear before? Nanlaki ang mga mata ko ng bigla na lang siyang lumuhod sa harapan ko. Ang kanyang isang tuhod ay naka-tukod saaming sementadong sahig.

He is as if letting out a threatening words and he is no doubt plotting something. I couldn’t help but to feel unease. This is the first time I saw this side from my father, as if he’s planning to kill someone. Tila nilukob ang buong sistema ko ng kakaibang takot, hindi ko maialis ang mga mata sa picture na nasa ibabaw ng mesa. Hindi ako matingin sa mukha ng ama ko, I know he was staring at me but I’m just to scared to look at him right now while my hands were trembling. I could sense that his eyes are trying to control me. Nagawa kong maiyukom ang mga kamay at kunin ang picture at pagmasdan iyon ng maigi.

Saktong tumapat ang kahabaan niya sa mukha ko ay napatakip ako sa mga mata ko. “You are scaring me!” patili kong sabi. Nanatili ang katahimikan ng ilang saglit hanggang binigyan ko ng awang ang mga daliri ko saka sinilip ang malaki at maugat niyang ano na… na… lalong nanlaki ang mga mata ko kasi kita kong nabubuhay na iyon at lalong lumalaki. Mabilis akong umalis sa kama. Lumayo ako sa kaniya.

Saglit na sumulyap siya sa 'kin at tila may takot ang mga mata niya. "May problema ba? Huwag kang matakot. Sabihin mo sa 'kin." I assured her. Narinig ko ang buntong-hininga niya. "Pasensya na po..." "Huh? What for?" "Pasensya na po, binigyan kita ng bulaklak kahit na bawal sa inyo ang humawak ng gano'n." I was taken aback for a moment there. Fear is evident in her eyes. Paano niya nalaman?

She felt trapped, her breath catching in her throat as a wave of dread washed over her. The fear in her eyes is visible, and Hades likes it. He feeds on her fear: the way she trembles, the way she shivers, and her tears.

I felt shivers down my spine when he finally turned around and looked at me with his red, glowing eyes and said, “I dare you, Origin Laurier."

Saad pa nito bago nag-simulang lumakad paalis Tanging yapak lang nito ang maririnig sa buong underground at nang mawala ito sa paningin ng mga mafia ay tila nabunutan ng tinik sa lalamunan ang mga ito. Lahat ay napabuntong hininga bago nag-simulang mag-bulungan. They almost forget to breath! "She's so scary." "Right, especially her eyes." “Her eyes is so damn scary, is she even a human?”

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.

Ngunit hindi lang iyon-I can see foreboding fear in his eyes. ** Nakasunod pa rin ang tingin ko sa kaniya. Bawat galaw niya ay hindi nakaligtas sa mga mata ko. Madilim ang ekspresyon nito at bahagyang nakakunot ang noo. His eyes narrowed as his jaw was clenching. Tila nanggigigil ito ngunit labis ang pagpipigil niya.