Scared Eyes Novels & Stories

Marahan akong umiling at tumalikod sa kanya. Pagtalikod ko, isang malakas na kalabog ang narinig ko. At pagtingin ko sa kanya… He is lying on the ground, soaking wet and bathing on his own blood. But what makes me scared the most is his eyes… Nakatingin siya sa akin habang sumusuka ng dugo. Malakas akong sumigaw at tumakbo papunta sa kanya.

Her glanced at her trembling hands and clenched it tightly. She's scared. After how many years, she's still scared. Akala niya ay lumakas na siya dahil nagawa na niyang iwan ang pamilya na sumira sa kaniya, but she's still the same weak Hera in the past. Pagod na pinikit niya ang mga mata at napagpasiyahan na itulog na lang ang kaniyang nararamdaman. Matapos ang mahaba niyang tulog ay nagising siya nang may naramdaman na nakatingin sa kaniya. Nang minulat niya ang kaniyang mga mata, a pair of green orbs immediately welcomed her gaze. Nang mapansin siguro ni Lucas na gising na siya ay kaagad na nag-iwas ito ng tingin.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. "Look into my eyes woman! Don't be afraid! I'm not going to hurt you!" his voice full of authority. He commanded that I should look into his eyes. But damn! I felt so embarrassed. I gradually raised my head. Now my eyes fighting back to his gaze. I felt I'm vulnerable in his eyes. "I'm sorry! I feel you are frighten for! You don't be afraid okay!" My vision got blurry. Iyon ay dahil sa takot na nararamdaman ko. I don't why I'm afraid for.

"Are you scared? It won't hurt." Nanginginig ang mga labi ni Eys sa kaba. Kinuha ni Ren ang karayom sa kanyang lagayan. "Kung natatakot ka, huwag mo na lang tingnan. Ilingon mo 'yang ulo mo sa ibang direksyon. Parang kagat lang ng lamok 'to." "Huwag mo akong tratuhin na parang tatlong taong gulang na bata." It's interesting.

Kahit na sa mga panahong kinakausap ko lang sila ng malumanay para man lang magbigay ng kahit ano na makakatulong sa mga nakaraan kong misyon, kahit gaano kaayaw na ipahalata, talagang nakikita ang takot sa mga mata nila. But this boy, is just freely showing his scared eyes to me, like he's not afraid to be called a weakling for being this scared by just a girl. Kaya nagsimula na naman akong magduda kung totoo ba talaga ang kinikilos at pinapakita niya.

Alam ko naman na hindi ko dapat yun sinabi dahil masasaktan siya lalo pa ngayon na masiyado siyang sensitive dahil sa pagbubuntis niya pero kasi hindi ko napigilan na mag burst out nalang dahil sa pagod at inis. But I saw her tears. I saw fear in her eyes. She was so scared, nakita ko yung takot sa mga mata niya katulad ng takot niya nung gabing tumakbo siya at tumakas mula sa akin. And I hate it, that's why I walk out.

It is beyond that, but I couldn’t name what exactly it is. Ngayon na kaharap ko na si Papa, hindi ko na magawang gumalaw sa kinatatayuan ko. My knees are wobbling, but I couldn’t move my feet. When I dared look at his eyes, I instantly saw his rage. Punong-puno ng galit ang namumula niyang mga mata. Just by looking at those dangerous eyes, I feel like my life’s about to reach its end. “Pa… I-I’m sorry--”

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

“Yes, so what’s your answer?” I looked straight into his eyes which emitted the word ‘seriousness’. Each time I looked into those eyes, I always got a feeling that it’s dangerous. It feels like whenever that eye looks at me, it can see the depths of my soul and the truth I am scared that he’ll find out. I heavily sighed.

Kael finally said in a low voice, “being scared is normal. Fear means you actually care. But if you let that fear control you, you’ll never know if what you’re holding back from could’ve been something real… something lasting.” Naramdaman ko ang paghagod niya sa likod ko, na para bang naiintindihan niya ang nararamdaman ko. Napakagat labi ako at mabilis pinunasan ang luha sa gilid ng mga mata ko.