Scorned In Tagalog Novels & Stories

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

Hindi ko muna siya nilingon at hinayaang pumili ng mga dapat niyang bilhin. "Nakakainis. Lagi kong nakakalimutan!" para na akong timang na bumubulong ng inis ko dito, nararamdaman kong napapatingin sa akin iyong bumibili, baka mamaya matakot ito at lumipat sa kabilang tindahan kaya ibinaba ko na muna ang notebook ko bago siya binalingan ng nakangiti. "Hi Scianna!" nakangiti nitong bati, uy it's Cosimo II! Iyong isa sa madaldal!

"No need to be sarcastic, asshole! Can you get your hand on my waist? Masyado kanang abusado." "Abusado? I'm not abusado, darling. Tsk! Huwag kang lalayo sa 'kin baka mapatay ko lahat ng lalaking nakatingin sayo ngayon. How dare them looking at my girl." Sinamaan nito ng tingin ang mga lalaking nakatingin sa kanya.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

"Hindi ko siya binasted." "Anong tawag mo sa ginawa mo? Nagtapat si boss sa iyo na mahal ka na niya tapos ang sagot mo I'm sorry, anong tawag mo roon? Hindi ba pangri-reject iyon? Sa tagalog, basted." Hindi naman ako nakakibo. Napapagod na napasandal ako sa isang puno ng niyog.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

*snob* "Vaaaa? Huy. Hindi mo ako papansinin? Bati na tayoooo." *snob* Hanggang sa makapasok kami sa gym ay hindi ko pa din siya pinapansin. Yumakap na siya sa akin, hinila ako, sinuntok, pinatid, ginulo ang buhok ko, at parang unggoy na lumambitin sa braso ko ay hindi ko pa din siya pinapansin. Iritang-irita na ako sa kaniya pero nagtitimpi lang ako at baka maibalibag ko siya ng wala sa oras. We are so few already. At napaka-bigat ng atmosphere sa bawat isa sa amin. Maybe they're still mourning the others' deaths. Hindi ko naman sila masisisi. I also feel bad for them. But weaklings get killed first. It's their fault.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

Thank goodness! Sobrang nakakahiya! Ba’t kasi kumain ako ng ginataan! Sa dami-dami ba naming dessert na available ‘yon pa! At bakit naman ang shunga-shunga ko at hindi ko naalala na lactose intolerant ako! Buang jud ko! [Note: Buang means crazy; translation= I’m so crazy!]