Romans & histoires Sentence Of Sadness

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

"The best revenge is to be silent. Kahit maubos pa ang luha ko rito, wala akong pakialam. I will give him a freedom to do what he wanted. Mananatili akong kalmado lang dito." Indeed, that after happiness, sadness will follow.

Kailangan ko siyang intindihin sa sitwasyon niya ngayun dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay. "I am sorry for your loss." mahinang sambit ko. Alam kong walang mas magandang salita ang pwedeng sabihin para mabawasan ng kahit na kaunti ang pagdadalmahati na nararamdaman niya ngayun.

salubong ang mga kilay niyang wika pero nanatili si Charlotte sa pwesto niya. “They say it's not good to be alone, especially when you're sad. Did you know that sadness is also an illness now? That is not good for our health according to the study of doctors. Gusto mo bang samahan kita?” bahagyang napataas ang kilay ni Jaydon ng magtagalog si Charlotte. Hindi naman na siya magugulat dahil nag-aaral na siya ng tagalog. “Just leave me alone,” tanging saad ni Jaydon. Naiinis naman na si Charlotte dahil ano pa bang kailangan niyang gawin para naman pansinin siya ni Jaydon at magkasama silang dalawa ng walang kasama?

tanging nasabi ko nalang dahil sobrang hinang hina ako at wala ng lakas para makapagsalita pa. "When I lost you and my child, I felt as if the world ended. Time stopped for me and nothing else mattered. The grief of losing my babies made me feel so lost. Iwondered if dying was a better alternative to enduring the rest of my days without you and my child to keep me alive.The process of losing someone does not happen all at once. It comes in bits and pieces, creeping up on you slowly but surely. It’s only when the gaping hole of loss overwhelms you that you fully comprehend the devastating permanence of losing someone to the hands of death.." hindi ako nagsalita at dapat pakinggan ko ang lahat

"Napaka-haduf mo! Anong klaseng tanong 'yon, ah?" "Ito naman, pinapagaan ko lang ang loob ng kakambal mo, eh. Matuto ka namang maki-ride, Silang! Hindi puro init ng ulo ang pinapairal mo." I let out a sigh. In my current situation, it's unlikely that anyone or even a group of clowns or magicians could lighten my mood. It feels like my world has truly lost its color. I lost them both. How sad. I sighed again. Fate can be so cruel; all the sacrifices I've made seem futile at this moment, like lighting a fire in the water.

Marahan niyang salita at kiniss ako sa noo bago niya ako iwan sa kwarto. Sunod-sunod naman na tumulo ang luha ko. Ang sensitive ko naman ata masyado. Hindi ko kasi matanggap na ginawa ni Hugo ‘yon sa akin. I am hurt. I am disappointed. Hindi ko alam kung ano ba talagang mas lamang sa nararamdaman ko ngayon. Galit ba, sama ng loob, disappointment, hindi ko alam. Ang gulo ng utak ko.

i added with sobs. Napaluhod ako at patuloy na hinihimas ang lapida ng aking anak. I drowned myself in this sorrow, sadness and pain until the pain turn numb. I drowned myself in my tears until they completely drained. Gustohin ko magpakatatag pero saan ako huhugot ng lakas? Bakit sa kabila nangyayari sa buhay ko bakit nanatiling nakatayo pa rin ako sa mundong ito.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

"What do you mean?" Hindi ko maintindihan kung bakit gano'n ang nararamdaman ni Eros. Mahahalata ko na kasi sa mga message niya na hindi siya okay, e. Sobrang tamlay niya ngayon. "I'm so sad..." aniya. Napalunok ako. Naawa ako sa kalagayan ni Eros ngayon. Nalulungkot ako na ganito si Eros. Hindi ako sanay na ganito siya.