Sentence Of Sadness Novels & Stories

Sabi ko at nakita ko na natigilan siya at tila nag-iba bigla ng reaction at napahinto sa pagsubo ng cake. "I-I dont mind if...well modern state na tayo so it is fine..." "Salamat po Ma'am" Sabi ko lang sabay sinubukan kong sumubo ng cake at hindi ko maintindihan pero ang sarap niya kaya napangiti ako. "See, chocolate cakes still the best to lessen sadness" "Po? Hindi naman po ako making--" "--you are! And it is fine...though...hindi bagay sa iyo ang nalulungkot lalo ang umiiyak"

Sising-sisi siya sa naging kat*ngahan niya noon. "I thought I was just regretful. Akala ko ang sakit at lungkot na nararamdaman ko ay dahil lang sa pagkawala mo. Ngayon ko na nalaman na hindi lang pala lungkot ang narasanan ko, naging miserable rin pala ang buhay ko nang mawala ka.” Malalim ang boses niya, hindi na niya makilala. Naalala niya ang mga panahon na parang nawalan ng liwanag ang mundo. Ang hirap, kahit may paningin, hindi niya pa rin alam kung saan siya patungo.

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

At nang muli ay may butil ng luhang pumatak sa mata niya at dumapo sa kamay niya at saka niya natantong humihikbi na pala siya. “I'm sorry!” bulong niya at hinayaang malaglag ang luha niya. So ganito pala ang pakiramdam kapag labis na nasasaktan ka. At kapag umiiyak ay nakakabawas sa bigat na dala-dala ng iyong puso. “Hindi ito ang gusto kong mangyari, Elm. I just want you to live longer. Nang halos… noong nakita ko na mahina na ang pitik ng iyong pulso. Ang nasa isip ko lang ay ayaw kong mawala ka. I know I had a drastic decision that time but it's only the choice I had. Pero hindi naman ito iyong nasa isip ko na mangyayari kapag ginawa kitang katulad namin, eh! Positibo lahat ng nasa isip

Nagkaroon ng selebrasyon ang section namin pero hindi ako dumalo. As usual, I completely distracted myself. I locked my sadness up in a cage, in a small corner of my heart. But often, the sadness would beg a way out and slowly, it taints every happy feeling I have. But I trust the process. The process of acting okay until you're truly okay.

I knew this sadness would last forever. Parang noong isang linggo lang may pangako pa sila Mom at Dad sa akin para sa darating na kaarawan ko. Mamamasyal pa kaming tatlo para bumuo ng maraming memories. Pero ngayon, hanggang pangako na lang iyon dahil tinangay na ng hangin ang mga pangakong iyon. Marami silang pangako na hindi na kailanman matutupad. Ayos lang sa akin na hindi matupad ang mga iyon, mabuhay lang sila kahit alam kong imposible mangyari ang hinihiling ko. I feel pain. I feel anger and sadness. And I feel depressed. I feel empty.

Maybe, because I'm sad? Sabi nila, nag-re-reflect daw ang mga nakikita natin sa paligid kung ano ang nararamdaman natin. Kung masaya tayo, maganda din ang bawat nakikita natin. Subalit kung puno ng kalungkutan ang ating puso, kahit gaano pa kaganda at kasiya ang mga bagay nasa paligid natin ay nagiging isang malungkot na imahe ito.

Nakikisabay ang activity na binigay ni Ma'am sa nararamdaman ko ngayon. Ang isinulat ko sa colored paper ko ay "I'm now feeling sad, happy, and confused. It's a mixed emotions" Bakit ganoon ang isinulat ko? Kasi hindi ko alam kung ano ba dapat ang nararamdaman ko ngayon. First, I am feeling sad because I didn't have a time to talk to Hash. Ayaw niya akong makausap? I guess? Second, I am feeling happy because finally she came back and I'm happy with it.

"Please tell me what to do Z...sobrang sakit na." Hindi ko na napigilan ang sariling mapahagulhol ng mapatingin ako sa mga mata niyang punong puno nang pighati. He's in pain, weak, sad and dejected. His beautiful midnight black eyes looks so dispirited. I don't know how long he was hurting but looking at him right now is like he lost in a battle. He lost his light, wala na ang dating sigla sa mga mata niya. Dama ko ang sakit at pagsisisi sa kanya habang walang patid ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata.

I know hindi ito lubos na kasaya-sayang pakiramdam but seeing me, even it is just his soul I am already happy. "Cayden...." I uttered and he didn't answered. He remained his eyes on my eyes. "I'm sorry....if I wasn't able to protect you....I'm sorry if I wasn't able to save you....It's my fault. I should be the one who died not you." I sobbed and I don't know why tears are flowing. They already stopped days ago. "I know this is too late. I can no longer change what's has been done, but I'm sorry. Mahal na mahal kita Cayden and it pains me everytime I think that I wasn't able to save you, while you risk your life to save mine. I am horrible without you. I don't want to think on living in a wo