Sentence Of Sadness นิยาย & เรื่องราว

Bumuga siya ng hinga, he looks dissappointed and sad. "Okay, I am so sorry Felicity. I admit it, you know I tried to make you fall for me, I am really that desparate to have a greater life if I die and get a reaincarnation. But then, nothing happen, you never got fall so I dcided just to stop it, accept the fact that I will fade like ashes in thin air. I just realized that. . . I don't want to fool someone jut like Fernando have made to me." Heto na ata ang longest sentence na nasabi ni Gabriel sa pagkakaharap namin.

saad ko at hindi ko namalayan bumagsak ng kusa ang mga luha ko kasabay nang biglang paglamlam ng kanyang mga mata. "You're eyes can tell that you're living in pain and sadness," sambit niya habang binabasa niya ang mga mata ko at naramdaman ko na lang ang hinlalaki niya na pinupunasan ang mga luha kong bumabagsak nang walang tigil. "Your father killed my precious father that's why you can't stop me for having the justice that my family deserves," buong madamdamin kong paghahayag.

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

“A-ang sama kasi ng loob ko… h-hindi ko na alam ang gagawin ko. T-tayo naman pero para kasing wala ka na sa akin… n-nawawalan na rin ako ng pag asa…” Para akong sinikmuraan. Sa bawat iyak at hikbi nito ay doble ang sakit na dulot sa akin. Hindi ko alam na gano’n ang naparamdam ko kay Saddie. Sobra ko na pala itong nasasaktan at muntik na itong sumuko.

Agad siyang sumeryoso na lalong nagpakaba sa akin. “I-I didn’t mean to make you feel sad, Tita. Sorry,” agad na paghingi ko ng paumanhin. Napatigil lang naman agad ako sa pagsasalita nang maramdaman kong yakapin ako ni Uno. Hindi ako gumalaw habang tahimik ang paligid, and all I can hear is Tita’s sobs. “You make her happy, Selene, thank you,” bulong ni Uno sa akin.

Mugto pa din ang mga mata niya, nangingitim na din ang mga ito sa kakaiyak niya. "I'll never be okay." malungkot niya pang sabi. "You can't be sad all the time, lalo na ngayon." sabi ni kuya Vlad at kinuha sa kamay ko ang pregnancy test na hawak ko kanina pa, hindi na nagulat si ate sa nakita niya.

mangiyak ngiyak niyang sabi at doon nakaramdam ako ng kaluwagan sa aking dibdib. "Ford sa totoo lang wala na akong galit sayo o kung kanino pa man. nais ko lang naman na makita silang nagsisisi at marinig mula sa kanila yung salitang sorry pero, wala e ...ang tigas nila ford ...kaya wala ka dapat ipag alala dahil matagal na kitang pinatawad" while her tears fell down on my face. Song Is Now Playing🎶🎵