Serena Chapter 1 Novels & Stories

Izaiah: See you🫡 Neiro: Miracles do happen huh. Alexsei: Yeah, miracles do REALLY happen. ************ "Hey, do you want anything for lunch?" Alexsei asked as he took a seat in front of Serene. Hindi umalis si Serene kahit na nagpaalam na si Zephyr sa kaniya dahil may pasok ito ngayon. Serene doesn't want to go home, ayaw niya muna bumalik doon kaya naman nagpaalam siya kay Alexsei kung okay lang ba na tumambay siya sa cafe nito. Pumayag naman kaagad si Alexsei because he doesn't have any reasons to not let her.

saad ng isang babaeng nurse na pumigil sa kaniya papasok sa loob ng isang silid. Natutuliro siyang kusang napahinto, pinapanood ang pagpasok ni Serena sa loob ng isang silid kasama ang mga nurses, hanggang sa sumarado ang pintuan niyon. Nawawala siya sa kaniyang sarili na napasandal sa kalapit ng pader, doon kumuha ng lakas upang hindi tuluyang bumagsak sa malamig na semento. This is the first time that he felt his whole body trembling in fear and great anxiety. Almost all the symptoms of panic attacks and despair swallowed him whole.

parang gusto sanang sabihin ni Shanella na hindi nag-iisip ang tagapagbantay. "Kusang nawawalan ng proteksiyon o harang sa libro kapag sumasapit ang hatinggabi at nawawala rin ang kapagyarihan ng tagapagbantay. Hindi rin ito kaagad naramdaman o nahinuha ni Serena," sagot ni Gara. "Sino si Serena? Ang tagapagbantay ng libro ng tadhana?" tanong ni Shanella. Umiling si Gara. "She's the goddess of the moon..."

"Ituring mo man akong pag-aari mo, isipin mo man na nasa ilalim ako ng paa mo... huwag kang magkakamali. Ang Seraphina Voss na kilala mo noon ay wala na. Ang natira rito ngayon... ay ang babaeng sisira sa'yo." Ang apoy na akala niya ay napatay na niya... ay mas nag-alab pa. At sa dilim ng selda na ito, doon nagsisimula ang pagbabago—mula sa biktimang umiiyak sa isang sulok, patungo sa babaeng magiging bangungot ng buhay niya. TO BE CONTINUED

Sa halip, binuksan niya ang huling pahina ng folder. May isang pangalan. SERENA CRUZ. Nanlaki ang mata ko. “Siya?” Tumango si Vincent. “Si Serena ang unang naghanap kay Adrian.” “Bakit?” “Dahil alam niyang hindi ordinaryong bata si Adrian.” Lumapit si Adrian. “Ano ang meron sa akin?” Tumingin sa kanya si Vincent. “Hindi dugo.” Tumigil siya.

MAGNANIMOUS HEIRS SERIES 1: MARRIAGE OF CONVENIENCE WRITTEN BY: DEEKEECEE CHAPTER ONE SERAFINA AREVALO Nagmamadali akong pumunta sa St.Vincent Hospital nang matanggap ko ang tawag ni papa. Isinugod diumano si mamasa ospital ng mga kapwa nito guro nang bigla na lang itong hinimatay sa kalagitnaan ng kanilang seminar. Dumeritso ako sa reception area pagkarating ko. Hindi ko na naitanong kay papa kung saang kwarto naroon si mama dahil nawalan na ng baterya ang cellphone ko.

I almost whispered. He slowly chuckled. “Ayaw mong mag-enjoy?” Marahas akong napalunok. Again, hindi ko dapat alalahanin. Nandito ako para tumakas sa buhay ko bilang Navillera Sera na demure ang image. Now, I have to get out of my barrier. Hindi ko na pinag-isipan pa nang husto, basta, umangkas na ako sa kanyang likuran at kumapit sa kanyang balikat.

"SERE! Come on, wake up! Ano ba?!" Napaingit si Serena nang maramdaman ang malakas na pagyugyog ng kung sino sa balikat niya. Hindi pa man din siya nakakadilat ay inis na siya. At hindi pa man din niya nakikita kung sino ang istorbong iyon na gumising sa kanya ay halos isumpa niya nang papatayin iyon sa oras na makabangon siya. She was in the middle of her freaking, most wonderful dream and she was about to kiss the love of her life. But now, it was all ruined. Wala na. Sira na nang dahil lang sa kung sinong naglakas-loob na istorbohin siya.

Sa pagbubukas ng kabanatang ito, ating matutunghayan ang bagong yugto na iibig at mananakit ng inyong puso. At sa simula ng pahinang ito ni Bianca at Bernard ay magkakaroon din ng mga bagong mukha sa kanilang buhay. Bernard's POV Sa unang kabanata ng aking buhay ay nakilala ko ang babaeng muling nagpatibok sa aking matigas at mapaglarong puso. Umabot sa pareho kaming nagkaroon ng opisyal na pagpapahayag ng damdamin sa isa’t isa hanggang sa nauwi kami sa pagtahak ng magkaibang direksyon sa buhay.

She clasped both of her hands together as though she had already begun imagining another grandchild running around the mansion. "Ano ka ba," Grandpa protested, shaking his head with an amused chuckle. "Narito ang mga bata sa loob ng sasakyan. Pero Sebastian at Serena... wala namang mali kung dadagdagan niyo talaga, 'di ba?" Serena's cheeks instantly turned scarlet. Her eyes widened before she quickly looked away, unable to meet anyone's gaze. She awkwardly tucked a loose strand of hair behind her ear while pretending to be interested in the passing city lights outside the window.