Serena Chapter 1 Novels & Stories

Halos dumugo na ang labi ko sa diin ng aking pagkakakagat. Mom lifted her eyes and stared at me, blankly. Parang piniga ang puso ko sa harap ng mga matang iyon. Her irises held no warmth nor care, just indifference, as if all she could see was a thing unworthy of attention. Her gaze was colder than the breeze blowing through the windows. "Did you hear what I just said, Serina?" she asked in a firm tone.

“I already know who she is. Serena Alvarez. An orphan… a nobody. She doesn’t belong in Damien’s world. Which means, it won’t take much to break her.” “And what do you want me to do?” She leaned forward, eyes glittering with cruelty. “Find out everything. Her weaknesses. Her family. Her fears. If I can’t take Damien back, then I’ll make sure she’ll beg me to give him up.” Habang tumatawa siya nang mahina, alam kong hindi siya titigil. --- (Serena’s POV) Alas-diyes na ng umaga nang bumangon kami ni Damien. Pero bago pa man ako makabangon para magbihis, hinila niya ulit ako pabalik sa kama.

Tumigil na sa paglalakad si Paolo at malungkot na sinundan ng tingin si Serena. After half-an-hour... Dahan-dahang naglakad si Serena papasok ng library.Nang masiguro niya na walang ibang tao tuluyan na niyang isinarado ang pinto.Her eyes searched for the sight of Mr.Peralta. “S-Sir Peralta?” tinawag niya ito sa hindi kalakasan na boses.

Si Damian na nakatayo sa likuran ko, suot ang dark coat niya na parang hindi bagay sa club, at ang malamig niyang mga mata ay nakatutok sa akin na para bang nahuli niya akong may ginagawang masama. “Serena,” malamig niyang sabi, halos hindi naririnig sa ingay ng tugtog pero ramdam ko ang bigat ng tono. “What the hell do you think you’re doing here?” Napakurap ako at agad na tinabig ang kamay niya sa baywang ko. “Hoy, Sinusundan mo ba ako? At tyaka bakit nagtatanong ka pa eh kita namang sumasayaw ako"

At sa totoo lang, hindi ko alam kung gusto ko ba siyang makita ulit. Pero kung may natutunan ako sa lahat ng nangyari, iyon ay huwag balewalain ang impormasyon kapag may kinalaman sa seguridad ni Amara. “Sabihin mong papasukin mo.” Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang p***o. Pumasok si Serena. Mas simple ang itsura niya kaysa dati. Wala na iyong dating confidence na parang kaya niyang harapin ang kahit sino.

anito nang makita si Serena. Hindi ito kinibo ni Serena at nagdesisyon siyang umalis na. Ngunit iba ang nasa isip ni Helia Tatiana. Nang akmang aalis na si Serena, hinawakan siya sa braso ni Tatiana at hinarap dito. Sinara din nito ang pinto ng comfort room at ni-lock. “Not so fast, my dear. I wanna talk to you. Why are you running away? Are you afraid of me? Am I scary?”

(TFD) Chapter 70 This is the last chapter of The Forbidden Desires. Thanks for reading! (Silvanus Pov) The lump on my throat and the hallow part on my chest. The more I tried to move my hand to find her the more I choke. I opened my eyes to make sure if I'm alone then I closed them again tightly when I saw nothing. It's only darkness and my dark quiet room couldn't calm me. Marahas na dumapo ang reyalidad sa aking pisngi upang sampalin ako at gisingin sa katotohanan pagkatapos ko siyang subukang hanapin sa tabi ko.

Ang init ng katawan nito at ang regular nitong paghinga ang naging lullaby niya nitong mga nakaraang araw. Bumangon si Serena at tahimik na naglakad patungo sa balkonahe ng kwarto para magpahangin. Malamig ang simoy ng dagat. Tumingala siya sa langit na puno ng mga bituin, inaalala ang lahat ng nangyari mula noong una siyang tumuntong sa islang ito hanggang sa maging ganito ang buhay niya. Napalingon si Serena nang marinig ang mahinang pagbukas ng p***o mula sa connecting balcony ng master suite.

Hindi niya maiwasang maintriga kung ano ba ang nangyari rito para umakto ng ganito. He had seen her a few times during social gatherings. Unlike the haughty Lawrence Cheng, the girl looks a little bit better in his opinion. Ngunit hindi ito pala-kibo at lagi lang nasa likod ng kanyang ama while meeting and establishing connections with other powerful personalities. Selene's eyes trembled as if she was remembering something horrible. Napayakap ang babae sa kanyang braso at tumingin ng sersoyo sa mga mata ng hepe bago magsimulang maglahad ng nangyari.

At mula sa usok at mga sirang wire… a hand emerged. Serena—no longer contained, no longer human—was standing. Her eyes glowed like steel fire. Half her face was human. Half was machine. “You tried to bury me,” she whispered, stepping forward. “But you can’t kill what’s already inside your blood, Alessandro.” He aimed his gun, pero nanginginig ang kamay niya. “Serena… don’t.” “It’s too late for that.” At bago pa kami makagalaw, the walls came alive—security drones dropping from the ceiling, laser grids flaring.