Novel & Cerita Short Poem About Respect

I’m on fire—in the way that earns respect, not whispers. Pero sa tuwing humihinto ako, nararamdaman ko ang mga titig niya sa akin. Not possessive. Not entitled. Reverent. When the meeting ends, people file out one by one. I gather my tablet, refusing to rush. I won’t be the first to break.

“Wow. Miracles do happen.” Ashley sipped her coffee. “You know what’s even crazier?” “What?” “I think she respects me now.” Des’s eyes widened. “Yung dating dragon lady?” “Yup.” Des smirked. “Well, look at you. Corporate tamer. Should I start calling you Ashley the Boss Whisperer?” Ashley laughed, genuinely this time. The stress hadn’t disappeared, but something inside her shifted. She realized that respect isn’t always handed—it’s earned in quiet moments, through courage and confrontation, one difficult conversation at a time.

Biglang nagsalita si mommy sa gitna ng pagkain niya. "What's wrong?" "Nasa harap ka ng pagkain. You should respect." Kalmadong usal nito. Suminghal ako at umirap. I tried calming myself kahit naiinis na talaga ako. Respect is must kay mom kaya kahit hindi ako ganoon, pinipilit ko. Binilisan ko nalang ang pagkain at agad nagpahatid sa driver.

Ramdam na ramdam ko. “Hindi mo naiintindihan kung gaano kahirap mag-earn ng respeto sa mga taong ‘yon,” sabi niya. “Isang pagkakamali lang, and they’ll eat you alive.” Napatawa ako ng mapait. “And yet ako, kahit hindi nila kilala, nakuha ko ang respeto nila sa isang comment lang. Hindi ba ‘yon eye-opener?” Tahimik.

Ayokong isipin nito na nawawalan na naman ako ng respeto sa kanya. Of course, I respect her. I respect her more than anyone. I respect her in everything. 'All the times I have sat and stared As she thoughtfully thumbs through her hair As she purses her lips, bats her eyes, and she plays with me Sittin' there, slacked-jaw and nothing to say'

“Minsan, ang mga bagay na hindi natin inaasahan ay siyang magbibigay sa atin ng pinakamahalagang aral. At kung hindi mo pa siya kayang mahalin, respeto na lang muna, Jarred. Ang respeto ay isang magandang simula.” Nakatulala si Jarred, ang mga salitang iyon ng lola niya ay nagpapaalala sa kanya ng isang bagay na matagal nang nakatago sa kanyang isipan ang pagiging tao. Ang tunay na pagkatao ng isang tao ay hindi nakasalalay sa kung paano mo siya nakikita ngayon, kundi sa kung paano mo siya magugustuhan balang araw. Ngunit sa ngayon, hindi pa siya handa.

ani niya. “Pero sana naman naiisip nila `yang ginagawa nila. Magkaroon din sana sila ng respeto sa sarili, dahil kapag nirerespeto mo ang sarili mo rerespituhin ka rin ng ibang tao.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. "Nakikita mo ba ang resulta ng kapabayaan mo? Anong pakiramdam na makita ako sa ganitong sitwasyon, masaya ka ba?” Ang sakit niyang magsalita. Wala akong magawa kundi lunukin ang sama ng loob ko sa mga salitang galing sa kanya, nawala na ang respeto niya sa akin. "Tin, pwede bang respetuhin mo naman ako kahit konti? Konti lang, ate mo pa rin naman ako kahit paano. Nawawala na ang respeto mo sa akin,”

Kung sabagay, kahit sinuman ay magkakaroon ng interes sa buhay mo, lalo na't gusto nila malaman kung ano ang meron ka sa mga nakaraan. Natuto akong maghintay, hinabaan ang pasensya at makisama nang sa gayun hindi tayo mapasama o makisama sa ibang tao. Sabi pa nila, patient is a vertue, no. For me, patient is a respect.

dagdag ko, “hindi kita hahayaang matulog sa sahig.” “Hindi mo pwedeng burahin ang sinabi mo kagabi,” sabi niya. “Hindi,” sagot ko. “Pero pwede akong bumawi siguro?” “Hindi sa bulaklak,” sagot niya. “Hindi sa tsokolate.” “Sa ano?” tanong ko. “Sa respeto,” sagot niya. “Huwag mo akong itulak palayo kapag natatakot ka.”