Short Sea Captions For Instagram Mga Nobela at Kwento

Nag-unat ako ng braso habang tinitignan ang ibaba ng dagat. "From here, the water is ten feet deep," anunsyo ng propesor dahilan para mapalunok ako. "Agape..." Napabitaw ako kay Lyn nang tawagin ako ng instructor. Huminga ako ng malalim at hinintay ang utos niya. "Jump!"

Ok' lang sya, hindi panget, hindi rin gwapo. Pero ng makita ko ang itsura ni Captain Lim, medyo kumabog ang dibdib ko. 'konti lang ha!' Sa isipan ko, wow! Ano siya naligaw sa barko? Seaman ba talaga siya? I mean... May height, chinito, pogi! at ng napansin ko na may dimples pa... That's it! Bumilis na ang kabog ng dibdib ko. *Thud! Thud! thud!"

Napatingin siya sa dagat, umaasang hindi napansin ni Lukas ang pamumula ng kanyang pisngi. “May plano ako today,” dagdag niya. “Island hopping. Gusto mo ba?” Maya-maya, sumakay sila sa bangka. Syempre, kasama si Regine na panay pa rin ang selfie, para bang hindi napupuno ang storaage ng cellphone nito. Nakita nga rin niya na ang dami na nitong stories sa f******k at i*******m. Tawa ito ng tawa habang ini-zoom in ang mga tanawin, hindi alintana ang init ng araw. Siya naman ay nakaupo lang sa gilid, ang mga mata ay nakatutok sa asul at napakalinis na dagat, malayo sa mga alon na parang sumasayaw sa ilalim ng araw. Ipinatong niya ang kanyang mga daliri sa gilid ng bangka at ang malamig na tubig

Nakangiti sila, iba ang tingin, parang kinikilig para sa akin. Dali-dali kong binuksan ang sarili kong phone at chineck ang account ni Ravi. Tama nga. Andoon ‘yung post. Hindi edited, hindi fake. Legit na legit. May caption pa. Sometimes, the best memories are the ones you never planned. Thank you, Irina. At saka may red heart na emoji. Napaupo ako sa may bench sa gilid ng hallway. Hindi ako makahinga. Para akong nilunod sa dagat ng hiya.

Subalit, nagpapakita siya ng parang halimaw na aura habang nakita niya si Teresa Thompson, na mukhang lumabo sa sandaling ito. Sumenyas siya sa sumunod na sandali. Biglaan, ang malaking bakal na cage ay nakita sa screen na mabagal na binaba, pero ito ay hindi nilagay sa sahig ngunit iniwan na nakalaylay sa ibabaw ng madilim na karagatan. Posible pa din para sa mga tao na lumubog sa dagat anumang oras. Para sa mga staff na iyon, ang kanilang mga sigaw ay lalong lumakas.

saad ni Aki na parang nagsisimula na mapikon sa mga kapatid niya. Isa-isa nilang kaming binati sa pagkakabalikan namin ni Aki kaya naging masaya ang simpleng salu-salo noong gabing iyon. “I always thought that waves are too destructive and can sink my boat,” mataman ko siyang tinignan sa mga mata habang sinasabi niya iyon. “But I realize that I just have to follow its current. That I just have to follow your waves to understand you... that I just have to jump out of my boat to feel your calmness,” bulong niya sa tenga ko.

Hindi siya gumawa ng mahabang caption. Isang simpleng larawan lang ang ipinost niya. Isang tasa ng kape. Isang notebook. At isang maikling linya. “Peace is expensive. Kaya piliin mong huwag sayangin sa mga taong ingay lang ang ambag.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula nang dumami ang likes. May mga empleyado ring nakakita. “Parang may pinapatamaan…”

Eloise cheered Napailing nalang ako Halos tatlong oras din kaming nagbabad sa dagat at nag laro ng kung ano-anong maisip namin. Tahimik kong dinampot ang shorts ko sa buhangin at muling sinuot yon nang may mag tapon ng twalya sa ulo ko. Marahan kong tinaggal iyon at tumingin sa nag bato. Sinaaman ko ng tingin si Cyprus nang siya ang makita ko sa likuran ko

Walang ibang caption kundi isang rose at snow lamang. “Pati ang post niya, walang kwenta,” bulong ni Eloise sa kanyang sarili. Saglit pa siyang nag scroll bago magdesisyong magpost din ng picture niya kahapon nang mag ski sila. Mabuti na lang ay mabait si Luca at pumayag itong kunan siya ng litrato habang nasa parehong kamay niya ang snow at malawak ang ngiti niya. Nilagyan niya lamang iyon ng caption na ‘cold and happy.’