Short Story With Dialogues の小説・ストーリー

Pero mula lang nang makapag-usap sila minsan. 'Parang bigla na lang naging magkakampi sila. Hindi ko alam kung ano ba ang pinag-usapan nila? 'Basta bigla na lang parang nagkasundo silang dalawa. 'Hindi naman sa ayokong iyon ang mangyari. Kaya lang hindi ko rin maiwasan na hindi magtaka. Lalo na at halos magpatayan sila noong una." Kwento niya kay Dorin.

Saka ngumisi ng hindi ko nagugustuhan. Magsasalita na sana ulit ako ng… “Hindi pa ako tapos magsalita Dahlia!” Panlalaki ng mga mata niya sa akin. “Yung likha mo, yung sinabi mo ngang kwento na ninakaw ko. Wala ka nang magagawa kundi tangapin na akin na yun.” “Ganoon lang kadali Miss Yuki?”

"Nakuha na natin ang isa't isa." Ginugol namin ang susunod na oras sa pag-uusap tungkol sa mga pang-araw-araw na bagay. In-update ko siya sa mga pinakabagong pangyayari sa bar, nagbahagi ng mga nakakatawang kwento mula sa trabaho, at nag-usap tungkol sa mga kamakailang pakikipagsapalaran ni Jake. Isang maliit na aliw na makita ang kanyang ngiti, kahit na saglit lang.

Habang kumakain kami ay kwentuhan sila ng kwentuhan at nakikinig ako sa kanila, puro kasi mga masasayang karanasan nila sa mga nakalipas na taon at wala naman akong makwento na masayang karanasan na napagdaanan ko sa mga nakalipas na taon, alangan naman ikwento ko na buong buhay ko nasa isang silid lang ako nakatago. Nakakalungkot talaga pagnaaalala ko yung mga panahon nayun. Napansin ata nilang hindi ako nikikisabay sa kwentuhan nila kaya biglang natuon ang atensyon sakin. "Okay ka lang ba Shun? kanina kapa hindi nagsasalita ah." Si Dino "Ah, okay lang ako, hindi lang talaga ako palasalita." Sagot ko naman.

“Nothing that I can think of!” Muling dumaan ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa, tila nahulog pareho sa malalim na pag-iisip. Hindi nila napansin ang isang anino na kanina pa nakamasid sa kanila mula sa kubling bahagi. Hindi nagtagal umalis eto sa pinagkukublihan at lumakad palayo na parang kabisadong kabisado nito ang lugar. Maya-maya may hinugot eto sa kanyang bulsa. “You won't believe what I’m about to tell you!”

Binirahan ko pa siya ng isang sampal! "Gising ka na? Ikaw na hayup ka! Kalalaki mong tao tsimoso ka! Akala mo kung sino ka makapagsalita, ah? Kapal ng mukha mo, akala mo hindi ka nagtae sa short nung elementary tayo! Tse! Bwisit!" tulak ko pa sa kanya at dali-daling bumalik ng bahay. Bakit kaya ganoon ang mga tao? Wala namang nalalaman sa buong storya pero kung makahusga ganoon na lang? Ang sarap ibalibag!

Ang saglit na iyon ay nagbabadya ng mas malalim na kwento, ngunit ang agwat sa pagitan nila ay tila isang bangin na hindi kayang tawirin ng simpleng salita o pakiramdam. “Grandpa is fine, we can stop this nonsense now” Madiing saad ng lalaking baritone ang boses. “Bu-but wha-what if malaman niya ito? Pr-Primo, ba-baka naman p-pwede pang pag-usapan ito.” Sagot ni Deiah saka napakagat sa labi, mapapansing may pag-aalala din siya sa matanda. “Hindi niya malalaman, kung hindi mo sasabihin Deiah.”

Ang pader na binuo ko sa Paris ay tuluyan nang gumuho ngayong gabi. Dahan-dahang gumalaw ang aking mga daliri sa ibabaw ng keyboard ng aking phone. Huminga ako nang malalim, binitawan ang lahat ng pride na matagal kong pinanghawakan, at nag-type ng isang maikling sagot na alam kong babago sa takbo ng aming kwento. Maybe we should talk. Bukas ng gabi, sa coffee shop malapit sa condo ko.

tumango-tango na lang kami ni Jhy. “Sure, basta sa sunod ay ako naman ang magbayad,” sabii ko sa kanila. “Sure, sure,” sabay nilang dalawa ni Jooville at Jhy. Nagsimula na kaming kumain habang nagkwekwentuhan. Ang dami naming baon na kwento. Kung anong nangyari sa mga nakalipas na taon. At talagang na-amaze sila sa sinabi kong nagbubunot ako ng damo doon. Hindi sila naniniwala na kaya kung gawin ang bagay na kinikwento ko sa kanila.

Parehas kaming natawa, matapos noon ay dumaan ang matagal na katahimikan. I felt his fingers touched my cheek. “Umiyak ka ’no?” aniya. “Alam mo p’wede kang mag-kwento sa ’kin. I won't judge, I'm also curious as to why you're suffering like this. Sabi nga nila ’di ba, it's ideal to open up to a stranger.” Naningkit ang mga mata ko. “Ibang level din ang pagka-chismoso mo ’no?” Tumawa siya at kapagkuwan ay pinisil ang ilong ko. “Kwento mo na, I'll listen.”