Sight In Tagalog Novels & Stories

Ashley The next time I opened my eyes, sina Art at Ms. Lalaine ang nakita ko. Agad akong bumangon. “Nasaan tayo? Ang event? Sino ang nandoon?” “Don’t think about it. Maayos na natapos ang event. Everybody enjoyed the party. Nandito tayo sa infirmary ng hotel,” sabi ni Ms. Lalaine. “You shouldn’t push yourself too hard, lalo at ganyan na may dinadala ka na pala.” Magkahalo ang pag-aalala at saya sa boses niya.

Para bang ang pagkakaroon ko ulit ng paningin ay nangangahulugan lamang ng isa pang paraan, mas madali at mas malinaw na paraan, para hanapin ko ang taong ayaw na ayaw nilang makita ko o makasama ko kailanman. "Bakit ganyan ang itsura niyo...?" mahina at nanginginig na tanong ko habang pinagmamasdan ko silang lahat—mula kay Mommy na nakayuko lang at umiiyak nang tahimik, kay Daddy na puno ng poot at takot ang mga mata, at kay Guilbert na tila nahihiyang tumingin sa akin, parang ayaw niyang madamay sa galit ng ama ko. "I got my sight back... isn’t this supposed to be a happy moment? Bakit parang kasalanan ko pa na mahal ko siya?"

Baka may makarinig sa labas. Ngunit halos ngayon ko lang siya narinig mag Tagalog, panay kasi siya ingles. “Uh huh? Don’t look at me that way, lower your eyes.” Tinuro ng dalawang dalidi niya ang mata ko kaya pasimple akong umirap. “Don’t roll your eyes at me—”

The chandelier shook violently. At sa pinto, isang matalim, malamig, at walang-emosyong mukha ang lumitaw… but with eyes burning like wildfire... --- SAMANTALA, sa kabilang banda... The stars glittered faintly over a quiet hillside in Tagaytay, overlooking a narrow river trail. Dahan-dahang huminto ang isang mobility cart sa tuktok ng burol. Pumikit si Talia, not expecting anything grand, pero nang imulat niya ang mata, napasinghap siya.

--- --- --- --- Pumasok kami sa loob. --- --- --- Maalikabok. --- --- --- Tahimik. --- --- --- Pero parang may naghihintay. --- --- --- --- Sa sala... --- --- --- May nakita akong lumang larawan. --- --- --- Kinuha ko iyon. --- --- --- At nanlaki ang mata ko. --- --- --- Larawan namin ni Dad. --- --- --- Pero may kasama kaming isang tao. --- --- ---

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

Nang tingnan ko siya ay sumalubong sa akin ang namumula niyang mga mata. I can see hell in his eyes. I can see pain in his eyes. I can see the raging fire in his eyes. Ang masakit na nakabarang iyon sa lalamunan ko ay mas lalo akong pinahirapan. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko dahil sa panghihina habang nakatitig sa kaniya ngunit hindi ko iyon pinahalata sa kaniya.

Sigaw ko nang makita ko siyang may haw ak ng saging. Sabi na nga ba eh! -------------------- How is it?

saka ako umupo sa sahig ng rooftop, patalikod sa tanawin kung saan nakatayo ang sementong harang na ginagawa ko ngayong sandalan. "Hanggang amo lang ba talaga ang tingin mo sa akin?" mula sa pagkakatingin niya sa tanawin ay diretsa siyang tumingin sa akin saka pumaupo kaharap ko. "Sabi mo sa akin, magkaibigan lang kayo ni stick-o boy kaya kahit sabihin niya sa akin na boyfriend mo siya, sa sinabi mo pa rin ako maniniwala" Dahil ako naman talaga ang nagsasabi ng totoo.

Mahina nitong sabi na ikina-angat ng kanyang tingin. Isang matalim at di makapaniwalang tingin ang ibinigay niya rito. "You're already not safe since that day in Tagaytay. Do you think that they'll just let you go easily after you witness everything? Just because nothing happened in that three years, tingin mo nakalimutan ka na ng Black Hawk? No, Lei. Hindi ka nila magalaw-galaw, dahil bantay-sarado ka."