Siglo Modern Filipino Novels & Stories

Aniya. "Mr. Velasco, most of the resorts are modernized. Even if this place looks old class. People have different taste. If we make it modernized, I'm expecting that this will be end of your resort." Sagot ni Sir. Tama naman si Sir, halos lahat ng Resort dito ay modernized. Iilan nalang ang mga ganitong resort. Mas gusto ko pa ang ganito, kahit na hindi masyadong magarbo ay sobrang ganda naman. Mas relaxing nga talaga ang ganito.

"Huwag kang mag-alala dahil ayos lang sa akin. Sa katunayan nga ay natutuwa ako na nahahasa ang dila ko sa pagsasalita gamit ang Wikang Filipino dahil sa iyo. Muntik ko na rin kasing mapabayaan ang sariling atin dahil sa modernisasyon. Kaliwa't kanan ang mga trabaho kung saan kailangan magaling kang magsalita gamit ng Wikang Ingles. Ultimo diyanitor ngayon ay dapat nakapagtapos sa kolehiyo. Aminin man sa hindi, may mga establesimiento na ganiyan ang kuwalipikasyon para sa isang diyanitor." Hindi ko alam kung sasang-ayon ba ako sa mga sinasabi niya o hindi. Pero hindi naman talaga malabong may ganun ngang klase ng qualification. Nasa modern era na kasi tayo kaya nag-a-upgrade ang mga bagay-ba

Si Melodia ay isang nilalang sa ilalim nang madilim at malawak na dagat. A heart full of hatred, ang puso ng mga taong may kinikimkim na kasakiman, selos at pagkamuhi ang nagbibigay buhay sa kanila. Silang mga sirena'y may kagandahang tinataglay at boses na pang-akit sa biktima. Ngunit isang insidente ang magbabago ng lahat nang buhayin muli ni Melodia ang taong nag-aagaw buhay. Ang simpleng sitwasyon ay naging sumpa ang dulot. Ang kanyang buntot ay maging paa at ang paa ng tao 'yon ay naging buntot. Kaya napagpasyahan niya na manatili muna sa lupa kahit walang ideya kung paano mamuhay bilang tao. Isinama naman sa ilalim ng dagat ang taong ngayo'y nagibg sirena. Nakita siya ng isang lalak

Ngiti niyang abot sa kamay ni anika “Nice meeting you sir. Can you understand tagalog sir? Tanong niya kay mr ling “Of course i can understand mrs. monterico, i live in malaysia and there are lot of filipino there that’s why i know how to speak and i understand your language.” Sagot ni mr ling “That’s good. Mabuti po kung ganon, i really appreciate those who are not filipino pero natututong mana galog.”She smiled cheerfully to mr.ling

At may pagtatakang naka ukit sa mga mata. "Hindi maari ang isang dating binukot ay hindi marunong mag sulat." Saad niya, kaya napa kamot na lang ako sa batok ko. Paano ko naman malalaman aber? Nakaka inis huh! Hindi kaya uso iyan sa modern. Ang alam ko lang dati ay babayin lang ang language na meron ang pilipinas before the spiniards came. Marami pa pala. At isa na doon ang badlit na old script ng mga Cebuano or cebuana o mga kabisayaan. Agad naman akong napa isip ng mga palusot. (P.S ngayon ko lang din na discover yan guys kaya patawarin niyo ako sa sinaad ko sa previous chaps. Ang buong akala ko din kasi baybayin lang old script sa pilipinas. Marami pa palang iba.)

aniya sabay hila sakin papunta sa mga nagsisiksikang mga estudyante sa unahan "Ito ang Casa Lubao itinayo ito noong 1920. Ito ay pagmamay- ari ng pamilyang Arastia at Vitug. Ang Casa ay nagsilbing kamalig ng mga bigas at asukal. Naging garison din ito ng mga Hapones noong panahon ng ikalawang digmaang pandaigdig. Ito ay itinayo sa istilo ng "Bahay na Bato" na kung saan ay bunga ng kumbinasyon ng Filipino, Spanish at American Architecture " Puro tango lamang ang naging tugon namin sa lahat ng sinasabi ng tour guide. Matapos ay pinagmasdan ko ang kabuuan ng Casa Lubao.

Nahihiya pa naman akong maging emotional sa harapan nila. Nang matapos akong magluto ay sabay-sabay na kaming kumain sa hapag. Not bad para magkalaman ang tiyan. Hindi talaga uso ang karne at kanin sa mga sinaunang Pilipino, kaya mahahaba ang buhay nila eh. Isa pa, sa hirap ng buhay, mahirap makabili ng mga pagkaing inihahanda sa modernong panahon. "Elena? Domeng?"

Narealize ko kung gaano pala kaganda sa panahaong ito, kahit na nakakapagod masaya naman dahil nakikita mo yung pagkakaisa, tulong-tulong at naroon ang aral na bago mo makuha ang isang bagay ay kailangan mo munang paghirapan, sa panahong ito lahat ay pinaghihirapan. Kahit naman sa panahon ko pinahihirapan rin 'yon nga lang hindi na masyadong nagkakaisa ang lahat. Pataasan na sila ng hindi man lang nakikita ang mga natatapakang tao. Ganon sila makamit lang ang gustong makuha. Siguro kung nasa moderno ako ngayon, chuckie at fudgeebar ang kinakain ko. "Magandang tanghali heneral!"

Mga natatanging Painters ng France ng sinaunang siglo kaya hindi nakapagtataka na namana ito ni Sychelle kaya siya Painter. Sa Pilipinas naman nagmula si Tito Richard na kanila Ama. Nagmula rin sa mayayamang angkang ng mga Arkitekto at Inhenyero. Tulad mg aking mga magulang ay pinaglaban din nila ang kanilang pag-iibigan lalo na at magkaiba ang kanilang lahi maging ng kulturang kinalakhan.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."