Siglo Modern Filipino นิยาย & เรื่องราว

“I just want to inform you that Mrs. Jacklyn asked me last night to be with you throughout the operation of the restaurant until you guys know the do and don’ts here in America.” Hindi na sumagot pa si Andrea at tumango na lamang si Elara kay Tyler. Saktong natapos na rin sa pagluluto si Elara saadobo kaya kinuha na iyon ni Andrea at isinalin sa lalagyan na dadalhin nila mamamaya. “Looks delicious,” komento ni Tyler habang tinitingan ang pagsalin ni Andrea. “What’s that?” “Adobo,” sagot naman ni Elara. “This is one of our national dishes in the Philippines. Simple yet delicious. The most popular Filipino cuisine.”

AT SILVERIO’S EMPIRE “I'm fvcking tired!” “Sobrang hirap, I don’t think we can do this.” “Wala ng pag-asa pa ‘to.” Ilan lamang ‘yan sa mga reklamo ng mga tauhan ng Silverio’s Empire, sa Technical Department. Ang mataas na building, at pinakamalaking kompanya sa Pilipinas ay ngayon ay nagkakagulo, at puno ng ingay kahit sa labas ng gusali.

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

tila nangangarap pang dagdag nito. Napapailing na lang si Annabelle sa pinagsasasabi ng kaibigan. “Jen, FYI, ang sabi-sabi din, kilala ang mga Manileño sa pagiging babaero. Kasi nga ’di ba, ’di hamak na mas maraming magaganda at modernong babae doon. Liberated din daw ang mga ’yon. Maghahanap pa ba sila sa tagong probinsiya? At kung makakahanap man, ang tanong, seseryosohin kaya nila? Sis, hindi naman sa dini-discourage kita na umibig sa Manileño, iwasan mo lang ang masyadong umasa. Ayaw ko lang talagang mabiktima ka ng mga ganyan. Mabuti na ’yong sigurado. Palangga tika, e.”

Bahala na! Napansin ko abala ang lahat sa mansion at may ilang bisita ang nagdadatingan, marahil mga kaibigan at kamag-anak ni mommy. Kahit purong German ang namayapa ko lola ay half-Filipino half-German naman si lolo, kaya mga tradisyon ng mga Filipino ay sinusunod pa rin dahil nasa Pilipinas kami.

“Mars!” DING! Mila closed her eyes for half a second and smiled. TANONG #5: “What is the Filipino term for 'Freedom'?” Nag-pause si Mila. Tumitig sa kisame. Halatang nagre-review sa utak niya. Tumigil ang mundo ko sa isang iglap. “Come on, baby girl…” bulong ko. Then Mila answered— “Kalayaan.” DING! “Perfect Score for Contestant #4, Mila Montereal!”

“Salamat ho.” Pagbaba niya ay iginala muna niya ang mga mata sa paligid. Dahil Maynila at sentro ng Pilipinas, mas malaki ang bulwagang pangkatarungan sa lugar. May taas iyong limang palapag at malaki ang sukat. Ang disenyo niyon ay Spanish style. Palibhasa ay matagal na nasakop ng mga Kastila ang Pilipinas, karamihan sa mga lumang gusali sa bansa ay iisa halos ang itsura— may magarbo at malalaking pundasyon sa harap. Kulay krema ang pintura niyon at may malaking logo na nakaukit sa gitna ng patatsulok na bubungan sa harap.

Saka may masama akong kutob, para bang hina-hunting niya ako. Magpapahinga muna aki ng tatlong araw saka balik sa trabaho at bisyo. Pagkalipas ang trenta minuto, dumating kami sa bagong mansyon ko. My modern mansion in Manila stands as an architectural masterpiece, blending luxury with the cutting-edge technology. Tatlong taon kong pinagawa ito, sinigurado kong ipapatayo sa tahimik at luntiang kapalaigiran.

Bumigay na rin ang katawan ko. “Ma’am Natasha… gusto niyo po ba ipatawag namin si Sir Ibrahim?” tanong ng kasambahay namin na si Ate Mila habang pinapapalit ko ang basang tuwalya sa noo ko. Umiling ako nang dahan-dahan. Hirap na hirap akong magsalita. “H-huwag na… baka busy siya.” Alam ko naman na kahit tawagin pa siya, hindi naman siya lalapit.

Kaya kung tutuusin, nalahian na ang mga ninuno ko ng mga taong nanakop at naligaw sa bayan ni Juan Dela Cruz. Noong 19th century, ang tawag nga daw ng mga Europeans sa mga Pilipino ay short-statured, kapareho ng mga bansa sa Southeast Asia. Pero bakit bothered ako kapag sa bibig ng lalaking yon lumalabas ang panunukso? Hindi ko naman gustong maging perpekto sa paningin niya kahit kailan.