Signiel Seoul 소설 & 이야기

Hindi ako papayag na mas magmukha pa silang couple ni Arturo kaysa sa amin. Ipinarada ko ang kotse sa parking lot ng restaurant. Seoul Grill ang pangalan—isang Korean barbecue place. Simple lang ang labas, white na building na may red na sign. Pero puno ang parking lot. Ibig sabihin, masarap ang pagkain. Walang punong parking sa pangit na restaurant tuwing Tuesday night. Tinanggal ni Vanessa ang seatbelt at hahawakan na sana ang door handle. “Wait,” sabi ko.

Hindi ako papayag na mas magmukha pa silang couple ni Arturo kaysa sa amin. Ipinarada ko ang kotse sa parking lot ng restaurant. Seoul Grill ang pangalan—isang Korean barbecue place. Simple lang ang labas, white na building na may red na sign. Pero puno ang parking lot. Ibig sabihin, masarap ang pagkain. Walang punong parking sa pangit na restaurant tuwing Tuesday night. Tinanggal ni Vanessa ang seatbelt at hahawakan na sana ang door handle. “Wait,” sabi ko.

Inabot na sila ng pananghalian dahil sa kalilibot kaya naman naghanap sila ng malapit na kainan. “Ang daming magagandang spot dito palang sa Seoul, paano pa kaya sa ibang probinsya nila? Grabe nakakapagod pero sobra akong nag-eenjoy dito.” Bakas sa mukha nya ang kasiyahan, habang sunod-sunod ang subo ng dakgangjeong or sweet crispy Korean fried chicken. “Slowly, you might getting a heatburn. Baka hindi ka pa matunawan n’yan.” Inabot ni Haniel ang isang basong tubig sa kanya na kanya naman ding ininom.

Nag-dial na ito sa telepono at nag-order ng tatlong klase ng putahe bago iyon ibinaba. Sa kabilang banda, tiningnan naman ni Marion sa internet ang impormasyon tungkol sa lalaking nakilala nila kanina. Jang Ming Seok -- isa sa mga sikat na agent at manager ng PR team mula sa Star Entertainment -- isa ito sa pinakamalaking agency na humahawak sa mga sikat na aktor at aktres sa South Korea. Base sa profile nito, hindi na nakakapagtaka kung kaya nitong makabili ng unit sa building na iyon. “Ang sabi nila, fifteen to thirty minutes raw ang kailangan nating hintayin,” paalala ni Seojun.

A DAY IN SEOUL Vincent didn't bring a driver with him. Tatlo lang silang kasalukuyang bumiyahe sa kung saan ay hindi niya alam. "Saan tayo pupunta, Vincent?" Tanong niya habang abala ito sa pagmamaneho. "Sincheon-dong," tugon nito bago lumingon sa kanya. "I'm taking you to Lotte World Mari. I'm sure Kreios will love it."

Narinig kong sigaw ng kung sino. Luh? Hahahaha! People come and people go Sesange meomchweoseon neowa nan Mudyeojin gamjeongdeure Seoseohi iksukaejeo ga Shimjangi ta Memareuda gallajil tteutan Mideume nan Neoro jeoksheo teumeul chaeweo ga Kkeojil tteutan nae mame bureul Bucheo nwa Yeah It's the love shot

WAAAAAAAAAAAAH teka muna *inhale *exhale ayan kumalma na ang pakiramdam ko. Kailangan husayan ko ang pag-acting ko para maging isang sikat na celebrity ako tapos mag round trip ako around the world tapos pupunta akong Seoul Korea tapos makikita ko si jungkook tapos aayain niya akong magpakasal tapos WAAAAAAAAAAAHHH I can't believe this. Kaya pala niya ako kinaladkad papunta dito eh kasi ako pala ang napili niyang leading lady tapos siya ang leading man HEEHHEH I am so flabbergasted today lord. Sierra Satianah Alvarez kaya mo iyan!! AJA AJA

“Kung alam mo lang kung gaano kita gustong piliin.” Ngunit hindi siya lumingon. Ang mga mata ni Veronica ay naglaho sa dilim ng dalampasigan, dala ng hangin ang isang pangungusap na hindi niya narinig nang buo. Sa kabilang dulo ng mundo, sa Maynila—nag-aalab ang gabi. Sa loob ng opisina ni Honey Dee, nagliwanag ang malaking screen: headlines na puro tungkol sa “Jarred Hearts’ Secret Honeymoon Scandal.”

sabi pa nito na tila kabado. "I crave for korean dishes kaya nagtake out ako for me and our friends, but I never expect you are here with someone, .... ahmnn... whose him?," koryoso niyang tanong. "Ahh Gian…, Rose’s stepbrother!," agad na pagpapakilala ng gwapong lalakeng kasama ng kaibigan na inilahad pa ang isang kamay nito sa kanya upang makipag hand- shake.

mahina kong sabi habang pilit kong hindi ipinapakita ang kilig ko. Pagpasok namin sa loob ng Hyundai Seoul ay kaagad akong lumayo sa pagkakayakap ni Denver. Ramdam ko na rin kasi na hindi na ganoon kalamig. Sa paglingon ko sa paligid ay ibang mundo agad ang bumungad. Ang daming tao—may mga Koreano, may mga turista rin—pero lahat mukhang naka-layered ng coat, scarf, bonnet, at kung anu-ano pa. Tumingin ako sa sarili ko… buti na lang talaga at suot ko ang coat ni Denver. May isang staff na lumapit sa amin, naka-uniform siya at mukhang magiliw. May name tag itong nakalagay sa kanan ng suot niyang uniform – Min-soo.