Novel & Cerita Silent A Words

RHEA’S POV There’s a different kind of silence when the world is watching you. Hindi siya katahimikan na payapa. Ito yung uri ng tahimik na parang hinihintay ka ng baril kung kailan ka gagalaw.

My fingers stilled against the glass of water. The sound of clinking cutlery from nearby tables suddenly blurred into static. Tila ba...isang mabigat na salita ang susunod na lalabas sa bibig niya at hindi ako handa.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Walang orasan, walang bintana, walang kahit anong palatandaan kung buhay ka pa ba o gumagalaw lang dahil kailangan. All that's left is the sound of my breathing. Minsan mabagal, minsan mabilis, pero kadalasan... puno ng takot, puno ng kirot, puno ng tanong. And even in silence, the voices still come back. Kahit ilang gamot, kahit ilang beses akong yakapin ng malamig na kumot, hindi sila tumitigil. Paulit-ulit nilang sinasabi na wala akong silbi, sinira ko ang buhay niya, wala nang nagmamahal sa'kin, at wala nang babalik.

The kind of silence that held its breath. Mia tried to stand still but she felt him. Not physically. Emotionally. He wasn’t looking at her, pero iya presence murag nag-hug sa space around her. Her heart was beating dangerously fast. Then Ethan spoke barely above a whisper. “Mia… can I say something?” She swallowed hard. “O-okay.” Ethan kept his eyes forward, trying to steady his breath. “I’m not expecting anything from you,” he said. “Pero… I can’t pretend I don’t feel something. Not the same as before. Not the desperate kind. This one is… quieter. Deeper. Cleaner.”

Continuation... Tawa kami nang tawa nang maalala ang gabing ‘yun, pero habang tumatagal, bumabalik ang katahimikan…hindi awkward, hindi mabigat, kundi 'yung kind of silence na puno ng pagmamahal. Yung tipong alam mong may sasabog na emosyon uli kahit hindi pa nagsasalita. “Katalina…” mahina at mabagal na sabi ni Fia, nakatingin sa akin.

“Ngayong alam ko na ang totoong nangyari, gusto kong malaman kung pareho pa rin ba ang nararamdaman ko noon at ngayon.” Napakunot-noo ako. Napatingin ako sa kanya nang diretso. Nakakalito kasi… Bakit niya pa aalamin? Puwede namang kalimutan na lang. “Ikaw ba, ayaw mong alamin?” Natahimik lang ako. Ngumiti na naman siya. “Silence means yes.” Umangat ang kilay niya at ininguso ang kamay niya.

Agad namang hinawakan ni Eros ang kamay niya. “Crazy dummy,” bulong ni Eros. Napangiti si Sierra. “Kung gano'n, huwag mo na akong iwasan.” “Fine.” Muling tumingala si Sierra at tumingin kay Eros. Ilang sandali silang nagkatitigan. The room became strangely quiet. Not uncomfortable. Puno ito ng ginhawa at ng mga salitang hindi nila nasabi mula pa kahapon.

Napakagat labi ako dahil nakalimutan kong naka silent pala ang cellphone ko dahil sanay akong I silent yon. Agad akong nag-angat ng tingin kay Lance na nakatingin saakin ng masama. Akmang magsasalita na sana ako ng bigla syang umalis sa harapan ko,kaya agad ko syang sinundan. "Lance , Lance ,Lance pakinggan mo naman ako hindi ko narinig Yung tawag mo kasi naka silent ako--"Hindi na natuloy Ang sasabihin ko dahil sumigaw ng malakas si lance dahilan para mapaigtad ako.

' Daven thought. "Anong itinatawa-tawa mo riyan, kuya? May nakakatawa ba sa sinabi ko? Ah! 'Yong word na CRUSH. Totoo ba? Crush mo 'yong babaeng 'yon?" usisa ni Drianna. Tinawanan lang ni Daven ang sinabing iyon ni Drianna. "Silence means yes," tukso ni Drianna.