Silent Horror Romane & Geschichten

Gusto niyang magbawi ng tingin kasi para siyang nahihipnotismo na tumitig sa mga mata nitong walang emosyon ni isa. Pero bago pa siya makabawi, nauna na itong nag-iwas ng tingin, saka naglakad papasok ng showroom. "Yamishita, show the fucking rings, so I can get the fuck out of here. Pronto." His baritone voice sent shiver down her spine and it shoot down her belly. At dahil sa pagmumura nito, naalala niya ang nakaraan. One kiss for one cuss. It was a trick that she gladly fell for.

Pinatay na yata ang ibang ilaw kaya naman ay medyo madilim na. Tanging tunog lang ng suot kong heels ang maririnig rito sa loob, wala rin ang iba pang kasambahay dahil busy sa may garden na magserve ng mga drinks at magrefill ng mga pagkain sa buffet, mukha tuloy akong nasa horror movie habang naglalakad rito sa loob, remember yung mga bidang babaeng nalate ng uwi kaya pinatayan na ng ilaw, tapos hindi niya alam na may sumusunod na pala sa kaniya.

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

I cut her off. "I didn't pass out because of darkness. It because of silence. Sedatephobia." Kita ko kung paano napuno ng katanungan ang mukha n'ya. I smile at her. Unti-unti akong lumapit sa kan'ya. Nang makalapit ako I cupped her cheeks diniinan ko ang paghawak ko dito. She tried to push me away but I'm stronger than her.

Kahit mahina ang boses niya, naramdaman ko ang pwersa. Ang takot. Ang urgency. “Kung pupunta ka rito…” hinugot niya ang hininga niya, parang nasasaktan sa bawat syllable— “…hindi mo ako ang makikit—” The signal CUT. Parang tinaga. Walang warning. Walang fade. Isa lang: silence. Matagal kaming hindi nakapagsalita ni Matteo. Parang nakabitin ang buong safehouse sa kawalan.

bulong Nakarinig ako ng mga tunog ng sapatos at mukhang tumatakbo Mula sa aking likod,kaagad akong tumigil at binalik ang pagpikit sa aking mata Kasunod non ay isang malakas na putok ng baril,napaigtad ako Doon Ng marinig ko na wala na ang tunog ay kaagad akong naupo at dahan dahang tumayo Dahan dahang hakbang ang ginawa ko habang naglalakad sa hallway,may mga boses akong naririnig pero hindi ko maintindihan ngunit habang palapit ako ng palapit sa duluhan ng hallway ay nagiging malinaw saakin ang lahat ng naririnig ko "Oh come on Klyde do you really think I'm a killer and low woman?sinabi ko na sayo she's not here we are only here because I'm gonna buy this land property " rinig ko ang boses

Katabi ko si Desmond na agad dumukot sa chips na kakabukas ko lang. Horror film ang napili naming panoorin. Tahimik kaming lahat at tunog lang ng mga plastic ng tsitsirya ang naririnig. Ngunit sa kalagitnaan ay halos tapalan ko na ang bibig ni Desmond dahil sa sigaw niya kapag may nakakagulat. Ang ibang lalaking pinsan naman ay halos takpan na ang mukha. Si Karsen lang ang walang ekspresyon. "Ah! Gago ayan na!" takot na anas ni Mon saka kumapit sa akin. Inis kong iwinaksi ang braso niyang ngunit para iyong baging na nakapulupot.

*Silence* I breathe in so deep and gently let it out. It's so silent that only our breathes could be heard. No one's dared to move a limb. Was my announcement that surprising? Hmmm, I guess yes. I thought this will be fun but I just figured out it's boring. Phantoms are boring. Ugh. "Leave." I raised a brow at her who's bowing as she lay to her husband's chest. "I don't want to see your faces anymore."

" You want to get inside with me or you're gonna stay here? Here? As in a deserted hallway? Na uno ng mga nakakakilabot na kuwento tungkol sa mga kaluluwang nagpaparamdam? Iyong fluorescent light pa sa kisame ay parang naghihingalo na at hindi na kanyang bigyan ng liwanag ang lahaat ng sulok. Somewhere,doing niya ang tunog ng butas na tubo ng tunog,mga kaluskos ng mga daga at insekto. "Sasamahan na lang Ako sa loob." Gusto rin niyang makita ang babaeng nagluwal sa billionaire's baby. Itinulak nito ang double door-- uminit iyon,parang eksena sa horror movie.Kung hindi lang Siya nahihiya sa lalaki ay baka lumapit na Siya sa manggas nito. Sinlubog Sila ng amoy ng formaldehyde.Hugo made an ugh!

It wasn’t footsteps but they hear rustling sounds from somewhere inside the pathway which made them alert. Mahina pa nga siyang napamura dahil ang buong akala niya ay makakapagpahinga silang dalawa ni Selene kahit na paano. Iyon pala, babawiin din ng pagkaluskos iyon. “I can’t sense any presence from the hallway,” Lucas declared while he’s staring into the abysmal darkness of the hallway. Meanwhile, Selene’s busy solving the riddle that they found. “I think we’re not hearing any vampires or humans, Selene.”