Silent Horror Mga Nobela at Kwento

sunod-sunod niyang tanong, halos walang pahinga. Napatigil si Dia at bigla niyang napagtanto ang isang bagay, ni hindi na nga iyon pumasok sa isip niya. Dahan-dahan siyang napatingin sa kalendaryo sa gilid ng kama, at doon, parang biglang huminto ang oras. Napasinghap siya, natulala, at hindi makapagsalita. Ang paligid ay tila umiikot. Sa pananahimik ni Dia, lalo namang namutla si Thali. Her heart pounded painfully against her ribs, her breathing turned shallow. She knew what that silence meant, and she refused to believe it.

Sumasama sa hanging malamig at diretso iyon sa kaniyang tainga na para bang sinasadya ang pagpaparinig sa kaniya no'ng hikbi. He immediately went away from the car to examine the whole place to check it for whoever is crying, may mga ilaw naman sa paligid ngunit hindi matatangging nakikipaglaban pa rin ang dilim. Walang masyadong sasakyan, maliban sa limang kotse na magkaka-layo rin ng distansiya. The whole wide parking lot looks frightening because of the darkness and the ambiance, pakiramdam niya'y ito 'yung nakikita sa setting ng mga horror movies. Any moment, a zombie will sprang in his face, or maybe an aliens or whatnots?

There was no way I would let them take him without a fight. 3:17 AM. The numbers on the digital clock glowed faint green, and then suddenly, the lights in the room flickered once, twice, then died completely, leaving us in nothing but dim shadows lit only by the pale moonlight coming through the window. The hum of the refrigerator and the aircon that I didn’t even notice was there until it stopped faded into silence, and all the small, constant background noises of living things just cut off all at once. And that quiet after everything went off… god, it was worse than any noise I had ever heard. It felt like the kind of silence that swallows everything, that makes your own breathing sound to

Nagtama ang aming paningin. Nakita niya akong umiiyak, nanginginig sa takot, puno ng pagkalito at pagkabigla. At sa mismong sandaling iyon, nakita ko kung paano nag-iba ang anyo ng kaniyang asul na mga mata. Isang malamig na tango ang ibinigay ni Snyder sa doktor. “Leave. And absolute silence is required. The Supremo is not to know of this yet.”

Takot? Kanino? Kay Yuhei? Imposible. Napatingin silang lahat sa kanya. At sa unang pagkakataon... siya mismo ang unang umiwas ng tingin. Dahil hindi niya alam. At sa hindi niya pag-alam... mas lalo siyang natatakot. Biglang lumitaw ang isa pang file. Audio recording. Automatic itong nag-play. May static. Pagkatapos...

Ang kanilang mga mata ay matalim, at ang bawat kilos ay nagpapakita ng pagka-alerto. Isinenyas ko sa aking mga tauhan. Silent approach. Dahan-dahan kaming lumapit, nakayuko, nakatago sa dilim. Sa sandaling nasa tamang posisyon na kami, sabay na kumilos ang dalawang tauhan ko.

At aaminin kong bukal sa loob ko ang mga sinasabi ko dito. Napansin ko ang kakaibang ngiti sa mga labi ni Orson. Nagpakawala muna ito nang marahas na hininga at awtomatikong nag-tama ang aming paningin. At sa ganoong posisyon, para akong timang na nakatitig sa maitim nitong mga mata. Hindi ko alam kung ano'ng nais na ipahiwatig ng mala-gabi nitong mga mata. The mystery behind his eyes is unreadable. Wala sa sariling nahaplos ko ang makinis nitong mukha. Pero, nanatiling nakakapit ang isa kong kamay sa batok nito. Dumukwang kasi siya para kunin ang nahulog kong tsinelas pambahay.

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”

Mas lalong dumilim na ang paligid. Natuon na ang atensiyon nila sa malaking screen sa harap. Background music pa lang ay nakakatakot na. Kahit mahilig siya sa horror ay matatakutin pa rin talaga siya. Sa tuwing may nakakatakot na eksena na sinasabayan pa ng malakas na tunog ay napapatili siya. Nilingon niya si Arthur na parang hindi naman natitinag sa pinapanood nila.

Pero nang makalabas kami sa pinto sa likod ng bahay ay may pinaamoy sa akin na dahilan upang mahilo ako— hanggang sa unti-unting mawala sa akin ang aking malay. I heard Rye chuckle evily before completely losing my consciousness. “Sleep tight, my beautiful captive.”