Silent Horror Novels & Stories

Warning: R18+. Read at your own risk. REID SIERRA Habang Lumalalim ang gabi ay siyang pagbigat naman ng mga aming nararamdaman. Bakas na bakas sa aming mga mukha ang takot at pangamba lalo nang makita naming naglalakad si Lily papalapit kay Donya Gigi na may bitbit na baril. At nang huminto siya sa tapat namin ay kaagad niyang tinutok ang baril saakin.

The entire security room fell into complete silence after Dera’s words not the normal kind of silence. Not awkward not uncertain this silence felt alive somehow. Heavy enough to suffocate everyone standing inside the room while the footage remained frozen on the screen the hooded figure standing outside the gates, pointing directly toward the camera like a ghost returning to finish something left unfinished. Dera’s breathing became uneven almost immediately after speaking because now that the memory resurfaced completely, she could no longer push it away again.

sunod-sunod niyang tanong, halos walang pahinga. Napatigil si Dia at bigla niyang napagtanto ang isang bagay, ni hindi na nga iyon pumasok sa isip niya. Dahan-dahan siyang napatingin sa kalendaryo sa gilid ng kama, at doon, parang biglang huminto ang oras. Napasinghap siya, natulala, at hindi makapagsalita. Ang paligid ay tila umiikot. Sa pananahimik ni Dia, lalo namang namutla si Thali. Her heart pounded painfully against her ribs, her breathing turned shallow. She knew what that silence meant, and she refused to believe it.

Sumasama sa hanging malamig at diretso iyon sa kaniyang tainga na para bang sinasadya ang pagpaparinig sa kaniya no'ng hikbi. He immediately went away from the car to examine the whole place to check it for whoever is crying, may mga ilaw naman sa paligid ngunit hindi matatangging nakikipaglaban pa rin ang dilim. Walang masyadong sasakyan, maliban sa limang kotse na magkaka-layo rin ng distansiya. The whole wide parking lot looks frightening because of the darkness and the ambiance, pakiramdam niya'y ito 'yung nakikita sa setting ng mga horror movies. Any moment, a zombie will sprang in his face, or maybe an aliens or whatnots?

There was no way I would let them take him without a fight. 3:17 AM. The numbers on the digital clock glowed faint green, and then suddenly, the lights in the room flickered once, twice, then died completely, leaving us in nothing but dim shadows lit only by the pale moonlight coming through the window. The hum of the refrigerator and the aircon that I didn’t even notice was there until it stopped faded into silence, and all the small, constant background noises of living things just cut off all at once. And that quiet after everything went off… god, it was worse than any noise I had ever heard. It felt like the kind of silence that swallows everything, that makes your own breathing sound to

Nagtama ang aming paningin. Nakita niya akong umiiyak, nanginginig sa takot, puno ng pagkalito at pagkabigla. At sa mismong sandaling iyon, nakita ko kung paano nag-iba ang anyo ng kaniyang asul na mga mata. Isang malamig na tango ang ibinigay ni Snyder sa doktor. “Leave. And absolute silence is required. The Supremo is not to know of this yet.”

Takot? Kanino? Kay Yuhei? Imposible. Napatingin silang lahat sa kanya. At sa unang pagkakataon... siya mismo ang unang umiwas ng tingin. Dahil hindi niya alam. At sa hindi niya pag-alam... mas lalo siyang natatakot. Biglang lumitaw ang isa pang file. Audio recording. Automatic itong nag-play. May static. Pagkatapos...

Ang kanilang mga mata ay matalim, at ang bawat kilos ay nagpapakita ng pagka-alerto. Isinenyas ko sa aking mga tauhan. Silent approach. Dahan-dahan kaming lumapit, nakayuko, nakatago sa dilim. Sa sandaling nasa tamang posisyon na kami, sabay na kumilos ang dalawang tauhan ko.

At aaminin kong bukal sa loob ko ang mga sinasabi ko dito. Napansin ko ang kakaibang ngiti sa mga labi ni Orson. Nagpakawala muna ito nang marahas na hininga at awtomatikong nag-tama ang aming paningin. At sa ganoong posisyon, para akong timang na nakatitig sa maitim nitong mga mata. Hindi ko alam kung ano'ng nais na ipahiwatig ng mala-gabi nitong mga mata. The mystery behind his eyes is unreadable. Wala sa sariling nahaplos ko ang makinis nitong mukha. Pero, nanatiling nakakapit ang isa kong kamay sa batok nito. Dumukwang kasi siya para kunin ang nahulog kong tsinelas pambahay.

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”