Silent Horror Novels & Stories

Ang akala ni Helen ay mapapahalik na siya sa malamig na yello pero mabuti nalang at nasalo siya ni Kurt . Nagkatitigan silang dalawa ng ilang segundo bago nila narinig ang hiyawan ng mga tao . "take care always" tumango nalang si Helen at mabilis na bumangon tulungan niya sana si Kurt pero nag alinlangan siya .

tanong pa nito. Marahan siyang umiling. “Hindi na. Baka kung ano pa malaman ko lalo akong hindi matahimik. Matitigil rin naman siguro ‘to.” “In fairness, ang choosy ng panaginip mo, sumusulpot tuwing umuulan. Parang iyong mga napapanood natin sa mga horror movies, iyong magigising ka mula sa bangungot tapos babalikwas ka ng bangon tapos sabay ulan ng malakas na may kasamang kulog at kidlat.”

Hingal na hingal silang dalawa na ipinikit ang mga mata. Hindi narin nila namalayan ang mga sarili na nakatulog na pala sila habang ganuon ang itsura nila, n*******d pareho at nakadapa habang nakadagan si Lucas sa likod ng nobya at kusa nalang natanggal ang pagkalalaki ni Lucas sa perlas ng dalaga.

Nakaupo ako dito sa silid namin ni Ralph at tinitigan ang libro na binigay sa akin ni Ralph sabi niya ay kung gusto kong malaman o maintindihan ang lahi na pinanggalingan niya ay basahin ko lang ito. Isa itong malaki, makapal at lumang libro na kakaiba ang pabalat itim at sa gitna ay may nakasulat na 'CARTEA VAMPIRILOR' sabi ni Ralph ay ibig sabihin nito ay Book of the Vampires kaya muli ko itong tinitigan. Kinakabahan pa ako na buksan ito kaya hinaplos ko lang ito at kakaiba ang pakiramdam ko sa bagay na ito.

Sigaw ng isip ko. I shake the tremors away. Nagpalitan kami ng tingin ng best friend ko, kapwa iniilihan ng takot. "Bree?" "We're running out of time." Ipinakita ko sa kanya ang wrist watch. It says 8:15 PM. Wala nang nagawa pa si Karen nang pindutin ko ang buzzer. Parang opening ng horror film ang nilikha ng tarangkahan. Sumungaw doon ang mukha nang isa na namang goons with a menacing expression and a shiny nose piercing at isang malaking tattoo sa kanang pisingi.

Kita niya mula sa babasaging aparador na nagreflect ang isang bulto ng tao na lumabas mula sa madilim na bahagi ng silid. Naka all in black ito habang sa kanang kamay ay hawak ang isang baril na may silencer. Walang ingay na humakbang ito patungo sa kanyang unahan. Ang ekspresyon ng mukha nito ay blanko, at wala kang makikita na anumang emosyon mula sa mga mata nito maliban sa determinasyon na mapatay ang tao na nasa kanyang harapan.

Mabagal ang hakbang ni Naomi patungo ng kanyang silid, but for some reason, she kept circling around in the same spot. Outside the window, a cold wind howled, rustling the leaves. Looking at the silent second floor, Naomi suddenly felt a chill, as if the air itself had become eerily cold. Already terrified, she suddenly saw a figure slowly approaching. Crucially, the footsteps were completely silent. A bad feeling immediately filled Naomi’s mind. She closed her eyes and ran to the side. Suddenly, she bumped into a hard, thick wall. She was truly terrified, not daring to open her eyes. Reaching out to touch it, she planned to walk around the corner with her eyes closed.

Sabi niya sa isip, nanginginig, at napapikit siya ng mariin. The silence inside the room felt suffocating. The dim lamp near the corner cast long shadows against the walls, making the entire room feel colder than it really was. Kahit walang tao, pakiramdam ni Karolina may nakatingin pa rin sa kanya. Like the house itself was watching. Then the door slowly opened.

Napakamot na lamang sa kanyang batok si Sarhento at napapailing habang nakatingin sa akin. Silent Assassin. Hindi ko talaga ini-expect na isang babae pala si Silent Assassin. Na isang babae pala ang matagal ko nang hinahanap at ilang beses ko nang nakalaban. Napakagaling niyang magtago ng kanyang tunay na pagkatao. Ngunit kahit babae pa siya ay hindi ko hahayaan na patuloy siyang pumatay ng tao at ilagay sa mga kamay niya ang batas. Alam ko na balang-araw ay matutuklasan ko rin ang tunay niyang pagkatao.

Ani ko na nilapitan siya at hinampas ang braso niya. " Aray! No way— How?" " I'm sorry" i whispered. " No no no! Hindi ka totoo nag hallucinations lang 'to" Ani nito na sinampal ang sariling mukha. Napa-upo naman naman ako. " Alam ko naman na mahihirapan kayong maniwala" Ani ko. "Paanong— andon kami nung araw na nilibing ka" "Hindi ako 'yon! " Asik ko.