Novelas y relatos de Silent Horror

Nakaupo ako dito sa silid namin ni Ralph at tinitigan ang libro na binigay sa akin ni Ralph sabi niya ay kung gusto kong malaman o maintindihan ang lahi na pinanggalingan niya ay basahin ko lang ito. Isa itong malaki, makapal at lumang libro na kakaiba ang pabalat itim at sa gitna ay may nakasulat na 'CARTEA VAMPIRILOR' sabi ni Ralph ay ibig sabihin nito ay Book of the Vampires kaya muli ko itong tinitigan. Kinakabahan pa ako na buksan ito kaya hinaplos ko lang ito at kakaiba ang pakiramdam ko sa bagay na ito.

Sigaw ng isip ko. I shake the tremors away. Nagpalitan kami ng tingin ng best friend ko, kapwa iniilihan ng takot. "Bree?" "We're running out of time." Ipinakita ko sa kanya ang wrist watch. It says 8:15 PM. Wala nang nagawa pa si Karen nang pindutin ko ang buzzer. Parang opening ng horror film ang nilikha ng tarangkahan. Sumungaw doon ang mukha nang isa na namang goons with a menacing expression and a shiny nose piercing at isang malaking tattoo sa kanang pisingi.

Kita niya mula sa babasaging aparador na nagreflect ang isang bulto ng tao na lumabas mula sa madilim na bahagi ng silid. Naka all in black ito habang sa kanang kamay ay hawak ang isang baril na may silencer. Walang ingay na humakbang ito patungo sa kanyang unahan. Ang ekspresyon ng mukha nito ay blanko, at wala kang makikita na anumang emosyon mula sa mga mata nito maliban sa determinasyon na mapatay ang tao na nasa kanyang harapan.

Mabagal ang hakbang ni Naomi patungo ng kanyang silid, but for some reason, she kept circling around in the same spot. Outside the window, a cold wind howled, rustling the leaves. Looking at the silent second floor, Naomi suddenly felt a chill, as if the air itself had become eerily cold. Already terrified, she suddenly saw a figure slowly approaching. Crucially, the footsteps were completely silent. A bad feeling immediately filled Naomi’s mind. She closed her eyes and ran to the side. Suddenly, she bumped into a hard, thick wall. She was truly terrified, not daring to open her eyes. Reaching out to touch it, she planned to walk around the corner with her eyes closed.

Sabi niya sa isip, nanginginig, at napapikit siya ng mariin. The silence inside the room felt suffocating. The dim lamp near the corner cast long shadows against the walls, making the entire room feel colder than it really was. Kahit walang tao, pakiramdam ni Karolina may nakatingin pa rin sa kanya. Like the house itself was watching. Then the door slowly opened.

Napakamot na lamang sa kanyang batok si Sarhento at napapailing habang nakatingin sa akin. Silent Assassin. Hindi ko talaga ini-expect na isang babae pala si Silent Assassin. Na isang babae pala ang matagal ko nang hinahanap at ilang beses ko nang nakalaban. Napakagaling niyang magtago ng kanyang tunay na pagkatao. Ngunit kahit babae pa siya ay hindi ko hahayaan na patuloy siyang pumatay ng tao at ilagay sa mga kamay niya ang batas. Alam ko na balang-araw ay matutuklasan ko rin ang tunay niyang pagkatao.

Ani ko na nilapitan siya at hinampas ang braso niya. " Aray! No way— How?" " I'm sorry" i whispered. " No no no! Hindi ka totoo nag hallucinations lang 'to" Ani nito na sinampal ang sariling mukha. Napa-upo naman naman ako. " Alam ko naman na mahihirapan kayong maniwala" Ani ko. "Paanong— andon kami nung araw na nilibing ka" "Hindi ako 'yon! " Asik ko.

Warning: R18+. Read at your own risk. REID SIERRA Habang Lumalalim ang gabi ay siyang pagbigat naman ng mga aming nararamdaman. Bakas na bakas sa aming mga mukha ang takot at pangamba lalo nang makita naming naglalakad si Lily papalapit kay Donya Gigi na may bitbit na baril. At nang huminto siya sa tapat namin ay kaagad niyang tinutok ang baril saakin.

Malabo namang magtago o tambay ang hipag sa halamanan sa ganitong dis oras ng gabi Paakyat na sana si Kevin para balikan ang silid ng magasawa dabil baka nakaakyat na si Elise at nagkasalisi lamang sila ng biglang mapatda si Kevin sa kakaibang tunog ba narinig. Kakaiba ang tunong na halos matawa pa nga si Kevin.Pero nakakaisang hakbang pa lamang siya pababa ng hagdan ng makarinig naman siya ng humming na katulad ng mga nasa horror movie tulad ng ERE. Hindi naman siya matatakutin Oa naman kung magpanic siya sa laki at tanda niyang iyon pero inaamin niyang nakakakilabot ang humming na naririnig ni Kevin.

The entire security room fell into complete silence after Dera’s words not the normal kind of silence. Not awkward not uncertain this silence felt alive somehow. Heavy enough to suffocate everyone standing inside the room while the footage remained frozen on the screen the hooded figure standing outside the gates, pointing directly toward the camera like a ghost returning to finish something left unfinished. Dera’s breathing became uneven almost immediately after speaking because now that the memory resurfaced completely, she could no longer push it away again.