Silent Horror Novels & Stories

Halos pagitnaan na nila ako at hindi na ako makapag-isip ng matino dahil sa takot. Lumiko ako at ganon din ang kanilang ginawa. Kapag naman lilipat ako ng side na lalakadan, ganon din ang kanilang gagawin. Hindi ko sila mamukhaan dahil may mga mask silang suot. Ang baho rin nila kahit medyo malayo pa ang agwat nila sa akin.

Nang maramdaman kong nasa lupa na ako, mabilis akong tumakbo palayo, pabalik sa motorsiklo kong itinago sa madilim na bahagi ng kalsada. Habang nilalakad ko ‘yung madilim na daan, naglalaro sa isip ko ang mga narinig ko. Mga assassin. Guguho ang Silent Fang ngayong gabi. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klase ng kaba. Hindi dahil sa takot para sa sarili ko, kundi sa takot para kay Ahva na alam kong naroon para ipagtanggol ang school na ‘yon.

The heavy timber door shut with a dull, echoing thud, followed by the distant sound of her footsteps fading up the concrete stairs. The silence that returned to the basement was heavy, suffocating, and dripping with an imminent catastrophe. Anne slowly lowered her hand from Lauren’s mouth, her body going completely limp against the metal rack. She leaned her head onto Lauren’s shoulder, letting out a long, ragged sob that she had been fighting to hold back for the last ten minutes. Her hands were shaking uncontrollably as she wrapped them around Lauren's neck, clinging to the younger woman as if she were a lifeline in the middle of a violent storm.

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

At sa gitna ng silence na iyon— nakatayo ang traydor. Calm. Relaxed. Parang hindi niya kagagawang wasakin ang buong pundasyon ng empire ni Torren Villanueva. Narinig ko ang mahinang pag-click ng baril mula sa likod. One of Torren’s men. Ready to shoot. Pero hindi pa rin gumagalaw si Torren. That was the terrifying part. Kapag sumisigaw siya— delikado. Pero kapag tahimik siya?

tanong ni Lucas mula sa passenger seat, napansin ang tensyon sa mukha ni Silas. Hindi agad sumagot si Silas. Pinanood niya muna ang sariling repleksyon sa salamin—pagod, seryoso, at may bahid ng takot. “Okay lang,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Gabi lang ‘to… pero parang ang bigat ng hangin.” Sa di kalayuan, unti-unting sumilip ang silhouette ng mansion—ang pamilyar na ilaw sa veranda, kumikislap sa ulan.

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.” Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.

Ang mga mata ni Chlorothea ay biglang naging malamig. “The reports you saw. The dead street kids. The strange bruises. The poison traces.” Mahina siyang napalunok. “Lahat iyon ay epekto ng Incomplete Silent Death.” Nagkatinginan ang mga miyembro ng Strike Team. “Incomplete Silent Death?” gulat na wika ni Michael. “You mean, the weapon is still not complete?” “The complete version,” mahinahong sagot ni Chlorothea, “should kill its victim without pain. Without struggle. Walang bakas ng takot. Walang hiyaw. Parang natutulog lang sila, pero patay na.”

Napakagarbo ng kalooban ng lumang kubo. "Ang ganda rito sa loob kaso puro black at gray lang ang kulay." Tama si Heart. Mula sa sofa set nito hanggang sa mga bulaklak sa vase ay naglalaro sa itim at abo ang kulay. Nakapagtataka ring napakalinis dito sa loob kahit pa walang tumatao. "Eerie," bulong pa nito. "Cal, may heater roon. Sindihan mo," turo ko sa kanang bahagi ng bahay. Bakas sa mukha niya ang takot at kaba kaya napagdesisyonan kong samahan na lamang ito.

Tila mahika iyon sa kanyang paningin. Tuluyang lumiwanag ang paligid. Napakurap siya dahil sa pagkasilaw, pero umayos din naman ang paningin niya matapos na makapag-adjust sa liwanag. Tiningnan niya ang paligid. Maluwag ang silid para sa iisang tao lang. Kulay itim ang pader nitong gawa sa bato. Walang ibang dekorasyong nakasabit maliban sa anim na sulong nakakabit sa pader. May mga bitak yung sahig na tinapakan niya; tila mga ukit na iba-iba ang disensyo at simbolo na hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin. Walang bintana; magkagayunman, malamig sa loob. Hindi nakahadlang ang sulo sa pagpapanatili ng kalamigan ng paligid.