Silent Horror Novels & Stories

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

At sa gitna ng silence na iyon— nakatayo ang traydor. Calm. Relaxed. Parang hindi niya kagagawang wasakin ang buong pundasyon ng empire ni Torren Villanueva. Narinig ko ang mahinang pag-click ng baril mula sa likod. One of Torren’s men. Ready to shoot. Pero hindi pa rin gumagalaw si Torren. That was the terrifying part. Kapag sumisigaw siya— delikado. Pero kapag tahimik siya?

tanong ni Lucas mula sa passenger seat, napansin ang tensyon sa mukha ni Silas. Hindi agad sumagot si Silas. Pinanood niya muna ang sariling repleksyon sa salamin—pagod, seryoso, at may bahid ng takot. “Okay lang,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Gabi lang ‘to… pero parang ang bigat ng hangin.” Sa di kalayuan, unti-unting sumilip ang silhouette ng mansion—ang pamilyar na ilaw sa veranda, kumikislap sa ulan.

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.” Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.

I didn't speak, didn't move, just stood there, my eyes boring into her, searching for answers, for explanations, for anything to quell the fear that was slowly consuming me. The silence stretched, heavy and oppressive, a tangible entity that pressed down on us both. I could feel the chill emanating from me, a palpable coldness that seemed to seep into the very air around us. It was a coldness born of terror, of the realization that something was wrong, something was terribly wrong, and I didn't know what it was.

Ang mga mata ni Chlorothea ay biglang naging malamig. “The reports you saw. The dead street kids. The strange bruises. The poison traces.” Mahina siyang napalunok. “Lahat iyon ay epekto ng Incomplete Silent Death.” Nagkatinginan ang mga miyembro ng Strike Team. “Incomplete Silent Death?” gulat na wika ni Michael. “You mean, the weapon is still not complete?” “The complete version,” mahinahong sagot ni Chlorothea, “should kill its victim without pain. Without struggle. Walang bakas ng takot. Walang hiyaw. Parang natutulog lang sila, pero patay na.”

Paano? NANG MARATING namin ang silid ko ay hindi pa siya nakuntento inihatid pa niya ako sa loob niyon at pinaupo. Hindi tuloy maiwasan ng mga tao sa loob na pagtinginan siya. Well, hindi na iyon nakapagtataka. Calyx have this looks na napapatingin ka talaga sa kaniya. Maging ang mga tao na nadadaanan namin s ahallway ay pinagtitinginan siya. "Oh my gosh, kaklase ba natin 'yan?"

Tila mahika iyon sa kanyang paningin. Tuluyang lumiwanag ang paligid. Napakurap siya dahil sa pagkasilaw, pero umayos din naman ang paningin niya matapos na makapag-adjust sa liwanag. Tiningnan niya ang paligid. Maluwag ang silid para sa iisang tao lang. Kulay itim ang pader nitong gawa sa bato. Walang ibang dekorasyong nakasabit maliban sa anim na sulong nakakabit sa pader. May mga bitak yung sahig na tinapakan niya; tila mga ukit na iba-iba ang disensyo at simbolo na hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin. Walang bintana; magkagayunman, malamig sa loob. Hindi nakahadlang ang sulo sa pagpapanatili ng kalamigan ng paligid.

Vernice Pagmulat ko ng mata, ramdam ko agad ang bigat. Hindi dahil sa kakulangan ng tulog, kundi dahil may bagay na dahan-dahang kumakain sa loob ko — isang himagsikan ng pag-aalinlangan at takot. Tumango ako sa sarili ko, kinuha ang sapin ng unan, at dahan-dahang bumangon. Bago pa man ako magbihis, narinig ko ang paghinga ni Chaos mula sa kabilang bahagi ng kama. Nakatagilid siya, tahimik, at para bang sinusukat ang bawat hinga niya kung gaano ako kahinahon. Hindi ko siya tinignan. Takot ako na kung titingnan ko ang mukha niya, maaakala niyang papatulan ko ang damdamin ko at magmumukha akong mahina.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”