Silent Voice Novels & Stories

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Tahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng mga makina regular, paulit-ulit, parang orasan na walang pakialam kung may gising na kaluluwa sa loob ng kwartong iyon. Nakahiga si Amara sa kama, nakatitig sa kisame, pilit inuunawa ang bigat sa dibdib niya isang bigat na hindi galing sa sakit ng katawan, kundi sa katotohanang hindi niya alam kung sino siya sa mundong ito.

Di ako sumagot at tumitig lang ako sa kanya kaagad namang nawala ang ngiti niya at napakunot noo siya. “See? Silence means no.” aniya ni Sir Rafael. “Big no! Because silence means yes he just shy to admit!” “Sheyt ella, ella is mine ang tema mo.... Di ka ba na wet?” aniya ni czarina habang siniko ako at bulong niya. Kumunot ang noo ko. Anong nakaka wet dun?

Tahimik ang pagitan nilang dalawa, tanging tunog lang ng malamig na hangin mula sa bintana ang gumagalaw sa paligid. Nakatitig lang si Silas sa kanya—mataman, mabigat, parang may gustong sabihin na hindi mahanap sa mga salita. Parang nangungusap ang mga mata nito, tila humihingi ng pahintulot na pawiin ang lahat ng distansyang pumapagitan sa kanila. At bago pa siya makasagot, dahan-dahan itong lumapit.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

Biglang nag static ang screen. At nawala. Tahimik. Dead silence. Unti-unting humigpit ang kamao ni Logan. “This isn’t over.” Mahina. Pero mas delikado kaysa sigaw. Kasi ngayon— Hindi na lang siya naghahanap. Manghuhuli na siya. At kapag nahanap niya— Walang matitira.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

Hindi rin siya tumango. Tahimik. Napangisi si Victor, bahagyang tinaas ang isang kilay. “Silent means payag kang hatid-sundo kita,” dugtong niya, may smirk na ngayon sa tono. “Basic rule.” Doon lang lumingon si Elera. Isang mabilis, malamig na sulyap. “Silent means irritated,” sagot niya. Diretso. Walang arte.