Silent Voice Novels & Stories

“C-Can I hug you?” My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

"Hindi ko alam bakit mo 'yon ginawa. Hindi ba sumagi sa isip mo na ikaw lang ang mas maaapektuhan?" Hindi kumibo si Eleuthera. Magkasabay silang naglalakad kaya nakikita ni Zayn Eros ang mukha ni Eleuthera. Masyado itong mahirap basahin. "You are so quiet. Ang hirap basahin ng isip mo. Ang hirap malaman ng gusto mo." Akala ni Zayn Eros ay hindi na magsasalita si Eleuthera, he was wrong. Makatapos ang ilang minutong katahimikan ay nagsalita ito.

RHEA’S POV There’s a different kind of silence when the world is watching you. Hindi siya katahimikan na payapa. Ito yung uri ng tahimik na parang hinihintay ka ng baril kung kailan ka gagalaw.

Masakit dahil hi di siya nagsasalita hindi niya kinaklaro ang sarili niya, hindi niya pinapaintindi sakin kung anong iniisip niya at kung anong nararamdaman niya. "Silence means yes, right?" I asked trying to sound confident and okay pero nadudurog ang puso ko. He lifted his gaze up to me. I saw him gulped. Nalilito ako kung ano itong reaksyon niya ngayon. "So I guess this is really the end." Hindi nanaman siya nagsalita. Nakatingin lang sa akin. "Goodbye then. Bye, Kalle. Bye Sir." I said it as firm as strong as I can. I stopped my self from crying and breaking apart. Tumalikod kaagad ako sa kanya kasi alam kong iiyak na ako.

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

Sinubukan kong huwag ipakita na natatakot ako. Sinubukan kong maging mature, maging patient. Pero sa loob ko? Hindi ako okay. Hindi ako okay. Hindi ako okay. I feel like I’m slowly losing her. And I’m trying so damn hard not to show it. That Night The Silence That Broke Me Nasa kabilang side siya ng bed. Hindi malayo physically, pero para akong nasa kabilang mundo. She was awake. Her breathing… irregular.

May nakita ba kayong ibang bagay? Paano ninyo nagagawang magbitiw ng mga salita nang basta-basta, nang hindi man lang iniisip kung kaya ba o makakayanan ng taong pinag-uusapan ang bigat ng mga ito? Namutla ang mukha ni Sierra. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang telepono, ipinikit ang kanyang mga mata, at huminga nang malalim nang ilang beses bago niya napigilan ang matinding paggulo at sakit sa kanyang puso.

Masyado siyang boring! Biglang may kumirot sa kanyang puso. Napakasakit lang isipin kung ito ang dahilan ni David kung bakit siya iniwan gayong minahal niya ito ng lubusan. "Silence means yes," muling sabi ni Christopher. Napakurap-kurap naman si Lily ng kanyang mga mata. Iniba ata ni Christopher ng pagkaintindi ang pananahimik niya.