Silent Voice Novels & Stories

Tsk. Silence. Uncomfortable and deafening silence. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng paghinga at pagbuntong-hininga niya, iyong d****b kong nagtataas-baba sa sobrang galit at maging ang lagutok ng suot kong pulang 4 inch strap stilleto habang naglalakad palabas ng library niya ang tanging maririnig. “I’m sorry. Sorry for making you remember that chapter of your life. It’s done. He is long gone. You’re the winner, Karmine. We won. We’ll be there in the party, so you don’t have to worry about anything.”

Sa ilang araw ko na sa Silent Fang, alam kong kapag ganito ang pakiramdam—hindi mo dapat balewalain. Maya maya, isang mahinang tunog ng pinto ang narinig ko. Hindi ‘yon pamilyar. Bumukas ang pinto—hindi puwersado, hindi rin basta pinasok. Parang sinadyang ipaalam sa akin na may paparating talaga.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

"Hindi ko alam bakit mo 'yon ginawa. Hindi ba sumagi sa isip mo na ikaw lang ang mas maaapektuhan?" Hindi kumibo si Eleuthera. Magkasabay silang naglalakad kaya nakikita ni Zayn Eros ang mukha ni Eleuthera. Masyado itong mahirap basahin. "You are so quiet. Ang hirap basahin ng isip mo. Ang hirap malaman ng gusto mo." Akala ni Zayn Eros ay hindi na magsasalita si Eleuthera, he was wrong. Makatapos ang ilang minutong katahimikan ay nagsalita ito.

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Masakit dahil hi di siya nagsasalita hindi niya kinaklaro ang sarili niya, hindi niya pinapaintindi sakin kung anong iniisip niya at kung anong nararamdaman niya. "Silence means yes, right?" I asked trying to sound confident and okay pero nadudurog ang puso ko. He lifted his gaze up to me. I saw him gulped. Nalilito ako kung ano itong reaksyon niya ngayon. "So I guess this is really the end." Hindi nanaman siya nagsalita. Nakatingin lang sa akin. "Goodbye then. Bye, Kalle. Bye Sir." I said it as firm as strong as I can. I stopped my self from crying and breaking apart. Tumalikod kaagad ako sa kanya kasi alam kong iiyak na ako.

I would like to know. Silence is the worse. I hate it. I believe that all truths that are kept in silence can be poisonous and destructive. On the other hand, Trevor is the epitome of silence. Bigla na lang akong natawa sa aking sarili. Hmm, Trevor and I are really different from each other. Hanggang ngayon ay wala pa rin nagsasalita sa aming dalawa. Tinaas ko ang aking paningin para tingnan kung nakatulog na ba si Trevor.

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.