Silent Voice Novels & Stories

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Gusto niyang pakinggan ang awit ng mga ibon at hampas ng mga alon. Biglang nawala ang ingay. At muli ay nabalot ng tila walang hanggang katahimikan ang madilim niyang mundo. Maya-maya ay nagsalita ang babae. The same woman. Dati, parang napakalayo nito. Ngunit ngayon ay papalapit nang papalapit. Her voice is gentle, like an angel's whisper. Then suddenly he heard her singing. Kiss me sweet, I'm sleeping in silence

Tumango ako at pinanood siyang maglakad palabas. At dahil nilalamon na ako ng kuryosidad, binuksan ko ang bag ko at inilabas ang maliit na card na nakasiksik sa bouquet. I may tell you to shut up or say that your voice is annoying but what I truly mean is don’t ever be silent. I like your voice. It sounds so lively and fun. Talk as much as you want. Talk about random useless things. Talk when you’re happy or even when you’re sad. I’m willing to listen to everything you will say. Whether those are rants, it doesn’t matter. Just don’t do that again. Don’t be so silent. I was worried, don't you know that?

Tahimik kaming kumakain at walang kahit na anong maririnig na tunog maliban sa kalansing na mga kubyertos na aming gamit at ang ingay ng ibang costumer. Hindi ko mahagilap ang tamang sasabihin sa kaniya. Parang nawalan ako ng boses na magsalita. I become a mute and I don’t know why. Ramdam ko ang bawat titig ni Tyrus sa ‘kin. Paanong hindi ko mararamdaman ‘yon e, parang tatagos yata ‘yon.

Walang salita. Blangko ang kanyang tingin, maputla ang kanyang mukha, parang taong nawalan ng buhay. Hindi lang siya pagod... mukha siyang buhay na bangkay. Nakaupo si Silas sa harap niya, hindi alam ang sasabihin. Pagkatapos ng mahabang katahimikan, isang pangungusap lang ang lumabas sa bibig niya.

At first, there was only darkness. Not the frightening kind. Not cold. Not painful. Just endless silence, soft and distant, like floating underwater while hearing the world from far away, and no matter how hard I tried to move, my body refused to respond, as if something invisible kept pulling me deeper into a place between sleeping and waking. I could hear voices sometimes. Familiar voices. Lora’s loud complaining. Alex’s trembling whispers. The soft cries of my children. But they all sounded so far away, like echoes drifting through heavy fog that I could never fully reach.

Silent, I can't wait here silent Gotta make a change and make some noise Undo my sad Undo what hurts so bad Undo my pain Gonna get out, through the rain I know that I am over you At last I know what I should do Undo my sad.. Nang matapos ang kanilang sayaw ay agad na niyakap ni Levi ang kaniyang ina, halatang praktisado iyon, kasunod ay agad silang nahiga sa semento at animo'y sabay na matutulog ng mahimbing. Yakap-yakap ang isa. Sa pagtatapos ng sound ay siya ring pagpikit ng mga mata nila.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Ang galit ay naroon pa rin, ngunit unti-unti itong humahalo sa pag-iisip. “Bibigyan ko kayo ng isang buwan,” mariing wika ng aking ama, na naging dahilan upang mapatingin kaming lahat sa kanya. “Sa loob ng panahong ito, mananatili kayong hiwalay. Walang pagkikita, walang tawagan, walang lihim na pagpapalitan ng balita, at walang pakikialam sa mga gawain ng isa’t isa. Kung pagkatapos ng isang buwan ay matatag pa rin ang inyong desisyon at walang pagbabago sa inyong damdamin—pag-uusapan natin ito nang mas malalim at tapat. Ngunit kung sa panahong ito ay mapapansin kong humihina ang inyong paninindigan, o kung may mangyaring makasama sa ating mga negosyo, wawakasan ko ito sa paraang hindi ninyo