Silent Voice Novels & Stories

*Silence* I breathe in so deep and gently let it out. It's so silent that only our breathes could be heard. No one's dared to move a limb. Was my announcement that surprising? Hmmm, I guess yes. I thought this will be fun but I just figured out it's boring. Phantoms are boring. Ugh. "Leave." I raised a brow at her who's bowing as she lay to her husband's chest. "I don't want to see your faces anymore."

Bam! Sa mismong sandaling ito, biglang sinipa ang pintuan sa harapan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong silid. "Gusto mo bang mamatay o ano, Silas?" Isang mahinahon ngunit hindi masabi sa malayong boses ang narinig. Si Silas John, na ganap na nainom ng mga tabletas, ay natigilan bago likas na tumingin sa pintuan.

But I can feel it— The silence I built around myself now has a crack. And it didn’t come from Serene. It came from the hum and voice of a stranger named Krixaine.

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy. "Ganther, no one loves you. You should destroy them like how they destroyed your heart..." I heard voices against my ears. I covered my ears but it was no use. The voices keep whispering. It becomes louder and louder. Bumigat ang paghinga ko. My sweat is all over.

I know. "Can i?" paalam ko habang hinihimas ang kaniyang likod. Hindi ito kumibo, "Silence means yes." paos na sabi ko. mabilis ko siyang sinunggaban ng halik habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang hinuhubad ang kaniyang palda.

“I see.” Ganoon lang sila. They were just silent. Ang hindi maintindihan ni Leon ay kung bakit kahit sa kabila ng katahimikang bumabalot sa kanilang dalawa ay parang ramdam niyang mayroon silang koneksyon. Like, it’s okay to remain silent because he feels like they’re still communicating through the silence.

Kahit pa sa mga pagkakataong hindi ko alam kung meron pa kaming kami. Naupo ako sa gilid ng kama, tangan ang singsing sa palad ko, at saka marahang isinara ang aking mga mata. I remembered his voice. His touch. His silence. And suddenly, the silence felt louder than it should. Sa loob ng isang linggo, wala akong ginawa kundi pumasok sa trabaho, kumain ng mag-isa, at tumahimik sa gitna ng ingay ng sariling isip.

Bakit ba kasi hindi pwedeng i-set na silent ang tunog nito? Nang mabuksan ang pinto, kahit kaunting ingat lang ang ginawa niya ay parang napakalakas na ng tunog sa katahimikan ng gabi. Pakiramdam niya ay kahit ang paghinga niya ay maririnig ng mga natutulog. Pumasok siya at dahan-dahang isinara ang pinto. Nang marinig niya ang tunog ng pagkandado, paris tumigil ang mundo at bumilis ang tibok ng puso niya.

Ang mga mata ni Chlorothea ay biglang naging malamig. “The reports you saw. The dead street kids. The strange bruises. The poison traces.” Mahina siyang napalunok. “Lahat iyon ay epekto ng Incomplete Silent Death.” Nagkatinginan ang mga miyembro ng Strike Team. “Incomplete Silent Death?” gulat na wika ni Michael. “You mean, the weapon is still not complete?” “The complete version,” mahinahong sagot ni Chlorothea, “should kill its victim without pain. Without struggle. Walang bakas ng takot. Walang hiyaw. Parang natutulog lang sila, pero patay na.”