Silent Voice Novels & Stories

He said using his husky voice. Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Bumaba ang kamay nito sa bewang ko at hinapit ito papalapit sa katawan niya. Umangat ang gilid ng labi nito, "silence means yes." Hindi na ako nakapagre-ak ng angkinin niya ulit ang labi ko at mahigpit na niyakap ang bewang ko.

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

“Not when we’re both not ok. Not when every word we say hurts more than it helps.” “Rosie—” “Please,” I whispered, voice breaking. “Let me breathe.” A moment of silence. Painful silence. That kind of silence that feels like something’s been shattered between you. Kuya swallowed hard. Kita ko kung paano lumambot ang mata niya sandali… pero agad din itong napalitan ng isang bagay na mas masakit: Pride. “Fine,” he said quietly. Too quietly. “Kung ’yan ang gusto mo.”

sunod-sunod niyang tanong, halos walang pahinga. Napatigil si Dia at bigla niyang napagtanto ang isang bagay, ni hindi na nga iyon pumasok sa isip niya. Dahan-dahan siyang napatingin sa kalendaryo sa gilid ng kama, at doon, parang biglang huminto ang oras. Napasinghap siya, natulala, at hindi makapagsalita. Ang paligid ay tila umiikot. Sa pananahimik ni Dia, lalo namang namutla si Thali. Her heart pounded painfully against her ribs, her breathing turned shallow. She knew what that silence meant, and she refused to believe it.

Akala niya maayos na ang lahat pero sa tono ng pananalita ng ama ni Theo ay parang may gusto itong sabihin . ''your a silent Mistress Cashandra matagal na pala ang relasyon na meron kayo ni Theo .Hindi ko man lang napansin na niloloko pala ni Theo ang isang mabait at matalinong Faye and wait niloloko mo rin pala noon ang pamangkin kona si Nich .Ano ang feelings Cash '' ''ano po ibig niyong sabihin ?'' nakayuko niyang tanong.

Hindi niya alam kung ano ba ang dapat niya isagot dito o kung tama lang ba talaga na sagutin niya ito. Napaiwas siya ng tingin dito at hindi na ito sinagot pa. Ayaw niyang sagutin ito dahil baka mas lalo lamang gumulo ang sitwasyon nila. Baka lalo lamang siya nitong pahirapan kapag sinabi na oo, na Hindi na lamang siya na in love dito kundi natutunan niya na rin kung paano na ito mahalin. "So silence means yes I think right?" Narinig niyang tanong nito ngunit hindi niya ito tiningnan at nanatili lamang na sa ibang direksyon siya nakatingin.

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

nanginginig na pagtawag sa akin ni Mateo, kinagat ko ang labi ko at mas isiniksik ang mukha niya sa aking dibdib. Makalipas ang ilang sandali ay naging tahimik ang paligid. Wala ng mga putukan, walang boses ng mga lalaki at kung ano-ano man. Pero hindi ako umalis sa pwesto ko, hindi ako umalis gaya ng sinabi ni Kenjie. The silence that followed the gunfire was somehow far more terrifying than the bullets themselves. Everything around us became eerily quiet. The smell of gunpowder lingered in the air.