Sino Si Placido Penitente Novels & Stories

Humakbang pa si Minggay papasok sa loob para mas makita nang maigi ang imahen. May taas itong pitong talampakan at mas tumaas pa dahil nakatuntong ito sa pedestal. Nakatingala nang bahagya ang santo sa kisame na para bang tumatanggap ito ng ostiya galing mismo sa panginoon. Ang mukha nito ay napaka-amo at ang mga pisngi, mamula-mula. Malamlam ang kanyang mga mata. Parang puno ang mga ito ng habag at awa sa sinumang makasalanang handang magsisi. Ang mga kamay naman ay may tangang bibliya at rosaryo. Nakasuot ang istatwa ng pagkaputi-puting sutana na sa haba ay halos humalik na sa suot nitong pulang sapatos.

Dalawa ang tanging maituturing na makapangyarihan sa San Lorenzo. Isa rito si Padre Pedro, ang kasalukuyang kura. Siya ay isang Franciscano, tahimik at walang kibo. Payat, palaisip at kahit bata pa ay masasakitin na. Masigasig siya sa pagtupad sa kanyang tungkulin. Maingat sa kanyang mga kilos dahil ayaw niyang mabatikan ang malinis niyang pangalan. Iba-ibang siya kay Padre Ignacio, kapag may nagkakasala sa kanyang nasasakupan, madalas multa ang parusa. Samantalang kay Padre Ignacio, binibilangan ng palo ng tungkod o suntok. Mahinay siyang magpasiya samantalang si Padre Ignacio ay mapusok. Madalas ay nag-aayuno at hindi kumakain si Padre Pedro kaya payat at putlain siya. Sa kabilang dako nam

Amoy na amoy ko mula sa likuran ang matapang na amoy niya, lalaking lalaki at nakaka-adik, parang si Padre Tiago rin. Palubog na ang araw at ngayon ay tiyak na magdidilim na. Wala akong nakikitang poste ng ilaw sa kapaligiran, kaya't tiyak kong pagbalik naming dalawa ay madilim na talaga ang daan. Nakarating kami sa plaza, gabi na at wala na rin masyadong nagtitinda. Bumili si Padre Isagani ng isda at pangsigang. Siguro ay magaling din siyang magluto, katulad ni Padre Tiago.

Kaya nang makapasok siya sa kaniyang sasakyan ay tagaktak ng pawis ang kaniyang mukha na akala mo ay nag-marathon siya ng limang oras at walang tigil. “Narinig ko ang mga sinabi mo, ha. Talagang mahal na mahal ka ng mga taga-Plaridel.” Iyon ang ibinungad ni Rico sa kaniya na nasa harapan ng manibela. Siya naman ay nasa tabi nito.

Ito'y may hawak din na "perdóname por mi pecado." At ang sumunod na biktima ay si Christian Mendez, isa rin Engineer student. Natagpuan palutang-lutang ang kaniyang bangkay sa ilog. Sa bulsa niya ay may plastic na ang laman sa loob ay papel at may nakasulat na "perdóname por mi pecado."

Pagbaba niya sa sala, nadatnan ni Isabel na nakaupo na si Don Placido sa sala. "Tay, bakit hindi ka natulog ng konti, hindi ba komportable ang kama?" tanong ni Isabel. Sabi ni Don Placido na may ngiti sa labi, "Bakit hindi komportable? Ito ang pinakakumportableng higaan na aking natulog, at nag-aatubili akong bumangon." Pilit na ngumiti si Isabel at sinabing, "Kung komportable ka, dapat matulog ka pa. Tumatanda ka na, kaya kailangan mong magpahinga."

Isa-isang umalis ang mga may hawak na placard. Hanggang isang taong may hawak na placard na lang ang naiwan at dito nakasulat ang mga katagang... PLEASE FORGIVE ME... Unti-unting binaba ng may hawak nito ang kanyang placard. "I'm sorry, sana pakinggan mo na ako this time." Si Joaquin sa nakikiusap nitong tono. "Sa tingin mo ba sapat na ang ginawa mong ito para maniwala ako na hindi mo ako niloloko. Sana hindi ka na lang nag-aksaya ng panahon." Aniya sa mariing salita at tinalikuran na ito.

paliwanag ko pa. Nakita kong may kung anong emosyon ang dumaan sa mga mata ng matanda nang banggitin ko ang pangalan ni Poncio Pilato. “Gano'n ba? Pasensiya ka na, hija. Sige puntahan mo nalang sa sala si Zaiden...”

Sa Lair kung saan nagtatago ang Sandevil assassin, tumatakbong lumapit ang isang tauhan ni Pluto sa matanda. Seryosong tingin naman ang sinalubong ng matanda sa lalaki. “Lord Pluto!” Mabilis yumukod ang lalaki bilang pagbibigay galang sa pinuno. “Ano ang kailangan mo para pumasok ka rito nang walang pahintulot?” mapanganib na tanong ni Pluto na nagpanginig sa lalaki.