Slogan Design Philippines Novels & Stories

“God is good, just have faith.” “Yes, Fred. Thank you.” Maluha-luha siya sa natanggap na balita. Sa wakas, maaari na niyang misagawa ang matagal na niyang hinihiling sa Diyos. Ngunit, ang ibig sabihin din niyon ay ang pag-alis niya ng Pilipinas. Nang hindi man lang naliwanagan ang lahat sa kanila ni Miguel.

Uto-uto rin talaga ang isang ito, madaling mapaniwala. "Oh my goodness! Don't! Huwag mong sabihin kay tito, please... Sorry na. Akala ko kasi maaga akong makakauwi, pero hindi pala. Sorry na, ayaw ko pang bumalik sa Manila. I finally found my happiness here, in your arms," ma-drama niyang sabi at hinimas-himas pa ang braso ko. My gosh! "Sa susunod. Kapag inulit mo 'yan ate, ha. Goodness! Sinasabi ko sa'yo." I crossed my arms and glared at her like I am her evil stepmother. Just kidding!

Parang isang estrangherang napadpad sa mundong hindi para sa kanya. Pagkapasok namin, dumiretso siya sa isang boutique na agad kong napansin sa laki at kinang ng mga display. May mga mannequin na naka-suotsuot ng damit na parang gawa sa liwanag mismo, at sa tapat ng pinto… …isang malaking puting karatula na may nakasulat sa gintong letra. “G…Gucci,” mahina kong basa, halos kinakain ng kaba ang boses ko.

Gosh, what a fan of Ben10. “Hoy! Akin na yung chocolate pag natalo mo ako.” he said with his cute tagalog accent, I want too laugh but I’m afraid that he would be offended. “Who are you dummy?” I asked and raised my brow at him. Mom told me to not easily talk to strangers but I can't ignore what he just said. “Let’s race, paunahan tayo doon. If I lose, I will let you eat your chocolate peacefully. But if I win, it’s the chocolates baby.” he said, and he speaks like his big huh. Gosh this kid.

Susugal ka sa idea na hindi mo alam kung tama o papatok ba sa masa. "Beb, alam mo, when it comes to business, siguro dapat e ayon mo sa trend ng millennials ngayon. Wala akong masabi sa kalidad ng siniserve mo. Masarap at ‘di gaanong masakit sa bulsa. So why not try to put some designs na pang I*******m ang background, or may sikat na anime na naka paint sa wall gaya ng one piece, haikyu, naruto or ano o di kaya, EXO, BTS o Black pink na posters sa loob ng Cafe mismo?" “Tingin mo papatok ‘yon? Like bawiin sa designs?”

Ocean withdrawal kung tawagin. Sa bawat taong naro'n ay may mga lumulutang na iba't ibang maliliit na disenyo sa tapat ng kanilang mga puso. Halo-halo ang mga 'yon. May mga blue diamonds na may kasamang rainbow, ang palatandaan na may mabuting puso ang isang tao. Samatala, ang mga bulaklak na may iba't ibang laki at kulay na may kasamang gold star na kumikinang, ang sa mga may pusong puno ng kasakimaan o pagkapuot. Hearts full of hatred ika nga. Come to me my love

Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na takot o panganib ang bumabalot sa bawat biyahe namin, kundi ang kasabikan para sa panibagong simula ng aming buhay. Nang makarating kami sa mismong gusali, sinalubong kami ng napakaraming tao at mga kasapi ng media. Ang bagong tatlong-palapag na gusali ay may malaking signage sa harap ROGELIO PEREZ MEMORIAL FOUNDATION. Sa ilalim nito ay ang aming motto, Ating Itaguyod ang Karapatan at Dignidad ng Bawat Manggagawa.

tanong ni Phil, ang gay na member ng marketing team at isa sa mga pioneer na dito sa team na ito “Okay naman siya Phil but I think hindi masyadong catchy ang phrase natin!” komento ko sa kanila “Pwede po naming baguhin ma’am kung hindi ninyo nagustuhan!” magalang na sagot sa akin ni Phil “Sa Segogesic, sigurado ang kalidad at bisa para sa pamilya! Gawa ng Segovia Pharmaceuticals. Ang gamot na gawa ng Pilipino, para sa Pilipino! Yan ang gusto kong ilagay ninyo sa tagline.” I suggested at tumango naman si Phil

“Parang international team na talaga tayo.” “International team naman talaga tayo,” sagot ni Ryan, sabay tapik sa balikat niya. “Pero oo, iba ‘yung dating.” Tahimik lang akong nakaupo habang pinagmamasdan ang design. Itim at silver ang base, may subtle neon blue lines na sumasabay sa logo ng Innove Corp. Hindi siya flashy, pero may authority ang itsura. Nakakatuwang isipin na isuot ko iyon hindi lang sa photoshoot kundi pati sa banners at marketing materials. Para akong nakikita ang mas malinaw na direksyon ng career ko.

“Pagkatapos kong pag-aralan ang project niyo, ganito ang naiisip ko. Paano na lang ang iba? Ang mga established na negosyo, iisipin nilang incubator ito. At ang mga negosyante naman, magtatanong, ‘Bakit hindi na lang pumunta sa mas maayos na incubator?’” Napanguso si Yohan. Totoo ito. Nakaligtaan nila ang anggulong iyon. “Kaya suhestiyon ko,” dagdag ni Adelaide, “palitan niyo ang slogan. Hindi ‘Opisina ng Isang Tao,’ kundi ‘Magandang Oras ng Isang Tao.’” Napangiti si Yohan. Ngayon naiintindihan na niya kung bakit si Adelaide ang napili ng ama niya.