Novel & Cerita Smiling Through The Pain

Mahinahon ang bawat bitaw nito sa mga katagang iyan upang matiyak na malinaw niyang maintindihan. Hindi siya nagsalita pero unti-unting namuo ang luha sa kaniyang mga mata habang nananatiling nakatitig dito. Napailing ito, manipis at mapait na napangiti. "That's so painful, you know? I've endured all the pain from the moment na una niyang buksan ang kaniyang mga mata sa mundo..." Gumaralgal na nang tuluyan ang boses nito. Napabuntong-hininga ito upang hamigin ang sarili at magawang magsalita muli.

Napakasama ko! Wala akong ibang maisip na gawin kung hindi ang sisihin ang sarili ko sa lahat lahat ng nangyayari. Because that's my only way to pass through the pain. To accept my failures... pero alam kong hindi na ako makakawala pa sa sakit na ito. This will remain in my heart.

Mas lalo pang ipinamukha na kayang kaya niya akong palitan agad, gaano man ako kaperpekto sa paningin ng iba. I gritted my teeth as my heart clenched in pain. I remained a straight face while walking. I will not let them see that it affects me. I will not let anyone see that it hurts. Lutang ako habang naglalunch kami ni Markus. Paminsan minsan ay nag-uusap kami pero lamang ang pagiging tahimik. Hindi rin kasi talaga kami madaldal parehas.

Dinampian nito ng halik ang noo ko at buong mukha hanggang leeg, saka ito unti-unting gumalaw sa aking ibabaw. I still feel the pain, pero hindi na masyadong masakit. Hanggang sa nasanay ang pagkababae ko sa paglabas-masok ng kanyang kahabaan. Finally, I am no longer groaning in pain but I am now moaning in pleasure as Alex thrust his in a little faster.

Parang nagbalik sa aking alaala kung paanong ang isang Juago’ng palangiti at palatawa’y unti-unting mababasag ang ekspresiyon sa mukha. My eyes just avoid his eyes when he glance at me. Damn. How can you look at someone while it seems like pain is also consuming you?

"You're invited." Para akong sinampal nang paulit-ulit sa katagang binitiwan niya. That was a big blow to me. Namingi ako saglit sa kanyang sinabi. Nang tumingin ako sa kanya ay nakangiti ito. It was a successful smile. A smile of being the winner. A smile of someone who just won something really valuable. I bit the inside of my cheeks hard and forced myself to smile. Tumikhim ako para maalis ang kung ano mang bikig sa aking lalamunan. I keep holding back my tears. It's painful. "Really? Then good for you."

His smile and jokes can easily replace the pain. Simula nang makilala ko siya, wala na akong ginawa kundi mabugnot. Nawawala ang sakit ng puso ko dahil naitutuon ko ang sama ng loob ko sa kanya. I am stunned that a simple gesture can make my pain fade away. Like it's gone with the wind and all I could think is his electrifying touch, his soft lips on mine, and the way he whispers sweet words to me.

He smiled painfully at me. Ngumiti siya sa akin kahit na kitang-kita ko ang sakit at pait sa mga mata niya. The beautiful blue eyes that I loved to stare at. The eyes that I knew I will never get tired of watching, is showing too much pain and it is all because of me.

“That smile I missed.” *********