Smiling Through The Pain Mga Nobela at Kwento

like my parents are still alive and are supporting my back. But none of that fills the void in my heart. None of that makes me fine. I blink and tears immediately fall from my eyes. I wipe my tears away instantly, refusing to let anyone see my vulnerability, my brokenness, my pain, my real self. Nang wala na akong maisip na ipa ba, naramdaman ko na agad ang kalasingan ko. I smile as I put the money on the counter with the tip. I close my eyes as I walk to the dancefloor. I feel my body getting heavier and heavier as I walk.

Without any words, we communicated through our eyes, na tila naiintindihan namin ang isa't-isa kahit walang salita. He started moving in an rhythmic passion, the pain is there and I can say, for a first time, I cannot even say it's good dahil masakit. Even there is a sensation but it was divided by the pain. I did not reach my release, but still he came. Natural ba iyon? But the pain is really distracting, now I did not wonder why he made me came with his fingers a few times because he knows I will not be able to this time.

Nasasayangan ako sa limang taon na relasyon namin, akala ko kami na talaga pero masisira lang pala kami ng gano'n kabilis ng hindi ko man lang namamalayan. Hindi ko masasabi na nakamove on na ako dahil ayaw ko naman lokohin ang sarili ko at magpanggap na wala na talaga kung alam kung mahal ko pa naman talaga siya, pero 'yong sakit ay nandito pa din at hindi ko alam kung kailan ito mawawala o maghihilum. Ayaw ko naman pilitin ang sarili ko dahil mas lalo lang akong masasaktan. Kagaya nga ng sabi nila trust the process.

Ngayon para akong maiiyak, umiinit ang mga mata ko. 'Wag kang iiyak Aki. Eh, ano ngayon kung hindi ka niya isinayaw.' Lumapit na sa 'kin si Storm at nakangiti siya sa 'kin, pinilit ko na lang din na ngumiti kahit ang totoo ay parang sinasakal ang puso ko ngayon. "Just smile, okay? 'Wag kang malungkot," biglang sabi ni Storm. Nahala niya kaya ako.

" Hindi nakasagot si Ninong. Literal na hindi niya sinagot ang tanong ko. Silent means, yes. "Pain changes people, but I ever regrets na minahal ko siya. She's beautiful disaster." Natahimik ako. Mayamaya ay pekeng ngumiti dahil sa huling sinabi nito. Pain changes people. Exactly. "Pain changes people."

It hurts so damn much. -x

Nahigit niya ang paghinga, hirap na talaga ito sa paghinga. "Just smile and don’t do anything," he whispered threateningly in her ear, his breath reeking of power and cruelty, the words slicing through her like a blade. Nakita iyon ni Pia. At muli, nakita ni Kierra ang ngiti nito—ang ngiting may halong pagkasuklam at pagkatuwa sa kanyang paghihirap. It was a cruel smile, a smirk that screamed satisfaction over Kierra’s misery.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. Paano niya nakita ang itsura ko? Hindi naman siya tumitingin sa akin ah? "Wag kang sumimangot miss, hindi bagay sayo." "Ha?" "Want some trivia? Since 'di ako makakapagbigay ng advice kasi hindi ako magaling don." Tumango ako nakinig lang ako sa kaniya, nagulat kasi ako sa bigla niyang pagsasalita. "Smiling triggers 17 muscles of the face while crying activates 43 so you should smile always."

When I felt the pain, I accepted that it was real and I was still alive. I smiled bitterly as the torment from the previous night suddenly crept and disturbed me again. My eyes shut tightly to ignore the excruciating pain before finally having the guts to open it. Nilibot ko ang aking mata sa kabuuan ng kuwarto upang magmasid habang inaalala kung ano ang nangyari bago ako nawalan ng malay.

Slight panic stamped on his beautiful face. "Jazz...." Nothing followed. Pinagmasdan niya lang ako. "Napaka... sakit," I cried quietly. Pinahid niya ang luha sa gilid ng mga mata ko. "I know. Pero kung dadahan-dahanin ko, mas mararamdaman mo ang sakit. Now, you're fine. Kaunting sakit na lang. Once na makapag-adjust ka na, the pain will fade. Trust me." Hindi ako kumibo. Tumango lamang ako nang bahagya sa kaniya.