Sobrang Sakit Ng Ulo Novels & Stories

She just wanted to get away from Gareth. *************** HABANG nasa byahe ay hindi mapigilan ni Sam ang mapapikit habang hinihilot ang ulo, mas nadagdagan ang sakit nito dahil sa tensyon na naganap kanina. Hindi na pangkaraniwan ang sakit n'un at kailangan na niyang makainom ng pain reliever para kahit paano ay mabawasan ang sakit ng ulo na nararamdaman niya.

Ang sakit ng buong katawan ko at ulo. “ A-Ahh..” mahinang d***g ko, nang biglang kumirot ang ulo ko. Kaya agad akong napasapo sa may gilid ng ulo ko. Kumunot ang mga kilay ko, hindi dahil sa parang may kung anong likido ang na tuyo sa noo ko at ulo. Kundi, ang malamig at medyo mabigat na bagay sa mga braso ko. Teka...

Kaagad niyang hinaplos ang kanyang ulo bago mapansing wala na talaga ang sakit ng ulo niya. Saya na lamang ang makikita sa mukha niya sa sandaling iyon. Ang pananakit ng ulo niya ang pinakamalaking pasakit sa kanya. Nakakapamilipit ang sakit nito. “Hindi kita balak pagsamantalahan kanina. “Gusto ko lang tanggalin ang bara sa katawan mo. “Sumasakit lamang ang ulo mo dahil nagkamali ka sa martial arts training mo.

KASALUKUYANG nagpapahinga si Mirko dahil sumasakit ang ulo niya kanina, mabuti na lamang at may gamot siya na pain reliever. Madalas ang pananakit ng ulo niya dahil meron siyang matinding memory loss. ‘Nung araw na magkaroon ng gulo sa Cole Club at madamay siya sa gulong iyon, nagkaroon ng matinding damage ang ulo niya at halos isang taon siya sa US upang doon magpagaling.

“Ugh… ang sakit ng ulo ko,” ungol ni Sanya na paos ang boses. Mag-uumaga na at dahan-dahang nagmulat si Sanya. Pinisil-pisil niya ang mga mata, pero lalo lang sumakit ang ulo niya. Minasahe niya ang kanyang sentido habang nakapikit ulit. Gustong igalaw ni Sanya ang buong katawan niya para ma-relax kahit kaunti, pero hindi siya makakilos. Para bang may mabigat na nakapulupot sa kanya.

Ang paa kong nahiwa kanina ay tila nawala na ang pamamanhid dahil parang hinihiwa ulit ang paa ko sa sakit! Ang ngalay kong mga binti rin ay nananakit na ngayon at ang dibdib ko ay halatang pagod na pagod na sa pagkabog dahil para na itong pinipiga sa sobrang hirap sa pag hinga! Nanlalabo na rin ang paningin ko kasabay ng matinding sakit sa ulo na nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay ay bibigay na ang katawan ko ano mang oras at hindi nga ako nagkamali!

As in sobrang sakit! "Arayyyy! ouch! Ang sakit pala! Parang huwag mo na lang kayang ituloy. Sobrang sakit, eh! Feeling ko hindi kakasya ss loob ko dahil mataba iyang ano mo." Halos tumulo ang luha ko sa sakit. Nakita niya panigurado iyon. Hinagod niya ang ulo ko at humingi ng sorry. Nakita ko ang panghihinayang niya.

"Mabuti-buti na po kaysa kanina." Wala na ang sakit ng ulo pero tamlay na tamlay pa rin ako hanggang ngayon. Ayos naman ang tulog ko pero pakiramdam ko nabitin ako. Gusto ko pang matulog. Unang beses iyon nangyari sa akin. Ganoon pala kapag walang literal na tulog. Ang sakit sa ulo. Parang binibiyak sa sakit. "Huwag mo kasing abusuhin ang katawan mo sa kakaaral. Magpahinga ka rin."

Kahit masakit, ano pa ang rason, pikitmata namin itong tatanggapin. Kung totoo na may sakit ito, mas dapat namin na malaman iyon. Nang sa gano’n ay maging handa kami sa sakit. Pinilig ko ang ulo ko. Ipagdarasal ko na lang na sana hindi totoo iyon. Hindi pa kami handa, mahal na mahal namin si Lola, ayaw namin itong mawala.