Solusyon Sa Depresyon Novels & Stories

Sabi pa nito at muling napaiyak. “Alam ko na mali ang ginagawa ko, pero wala na akong magawa. Ayokong iwan ka, at hindi ko rin kayang mawalay sayo.” Habang umiiyak ito, ay bigla itong nangisay, nanigas ang katawan at nagsimulang manginig. Iyon ay senyales ng depresyon ng dalaga. Kinabahan si Kent at binilisan ang takbo, agad siyang nagmamadaling pumunta sa ospital.

Isa itong sikat at matapang na anti-depressant. Binasang muli ni Niguel ang petsa. Tatlong taon na ang nakararaan. Ibig sabihin, nagsimula itong uminom ng malalakas na gamot laban sa depresyon ilang buwan lamang pagkatapos nitong umalis sa probinsya ng Lopez. Nagsimulang magwala ang utak ng bilyonaryo. Tila may isang malakas na martilyo na paulit-ulit na pumukpok sa malamig at nagmamatigas niyang puso.

"Bakit di mo sinabi agad sa akin?" "Because I don't want you to worry, I don't want to see you like this. Hindi magandansa iyonang nai-stress baka makaapekto sa mga baby natin. Kaya please huwag ka ng mag alala at hayaan mo na ako sa problemang ito. Ang tanging maiitulong mo ay alagaan ang sarili mo. Sa ngayon ayaw kong lalabas ka ng bahay kung hindi ako ang kasama mo at ayaw kong makitang nag aalala ka ng ganyan."

“Mahal na mahal ka ng apo ko, hija. Maaaring na-realize lang n'ya iyon noong nawala ka na sa kan'ya. Naging napakahirap kay Knives noong umalis ka kaya nagkaroon siya ng depression. Hindi ko iyon kaagad nalaman kung hindi sinabi ng kaibigan niyang si Eros. Bumagsak ang katawan n'ya dahil hindi siya kumakain at natutulog. Sumailalim siya sa anim na buwan na therapy at medication, hanggang sa tuluyan na siyang bumalik sa dati. Pero hanggang ngayon, may mga gabi pa ring kailangan niyang uminom ng gamot kapag nahihirapan siyang makatulog...” Keiko had nothing else to say at that moment but to cry. Hindi n'ya inaasahan ganoon ang pinagdaanan ni Knives noong mga panahong wala siya. Mabuti pa siya,

"What do you mean po, Doctor?" "Malala na ang depression mo kaya kailangang maturukan ka ng gamot na pampakalma at ilipat sa pagamutan ng mga taong may problema sa pag-iisip." Si Axel na muli ang nagpaliwanag sa dalaga. "What? Hindi mo maaring gawin iyan sa akin, Axel! Hindi ako baliw!" Bumaba na si Celine sa kama at hintakutan na malapitan ng kahit na sino.

Gusto ko siyang pakinggan, lahat ng sasabihin niya. "Ang pinakamasamang bahagi ng depresyon ay, ang mga taong wala nito, hindi kailanman nila maiintindihan. Kapag ikaw ay nalulumbay hindi mo nakokontrol ang iyong mga iniisip, ang iyong pag-iisip ang siyang kumokontrol sa'yo. Kaya don't just simply say to them na you need to pray to God kasi he will heal you, dahil hindi mo alam kung ilang beses niya ng ginawa 'yon...kneeling down while begging and crying for help pero bakit walang nangyayari?" sabi niya habang nakangisi at nililibot ang kaniyang tingin sa buong audi.

mabilis na sabi nito rito. Agad naman na napairap si Vena at pagkatapos ay sinamaan pa ng tingin si Lily. “Pwede ba, huwag niyang gamitin ang depresyon niya para magdahilan dahil marami na akong nakita na may mga depresyon dahil sa pag-ibig, dahil sa problema at sa marami pang ibang dahilan. Ang katulad ng babaeng iyan hindi nababagay ang sakit na iyon sa kaniya dahil isa siyang makasarili!” matalim na sabi ni Vena rito.

Nagdadalawang-isip si Liam matapos marinig iyon. Ayaw niyang mahirapan si Sapphire sa pagluluto, pero ayon sa nabasa niya, ang pinakamabisang paraan upang gamutin ang depresyon ay ang paghimok sa pasyente na lumahok sa simpleng mga aktibidad panlipunan. Hindi dapat hayaang mag-isa si Sapphire at hayaang magpakalunod sa kanyang pag-iisip. Pagkatapos pag-isipan, pilyo siyang kumurap at nagsabi, "Kuya Dexter, sabi ni Sapphire, gusto niyang magluto para sa akin. Huwag kang mainggit."

Ngiting totoo pero halata din sa mga mata niya ang pagod. “Kung iniisip mong baliw ka dahil dadalhin ka naming doon, you’re wrong Monica. Dadalhin ka namin doon para magamot ka, ang depression ay hindi basta sakit, alam mong pwede kang mamatay. Hindi sa virus, kundi sa sarili mong iniisip,” tumingin ako sa kamay naming ni tita. Parehas sila nang kamay ni mama, pero ang sa kanya ay mas malambot pero maugat.

Niyakap siya ng ama gamit ang isang braso lang. "Mahal din kita, 'Pa." Kinahapunan, nagbihis sila upang pumunta ng simbahan. Nasa harap nila ay isang pastor. "Sabi nga ni Bro. Eli Soriano, ang mga taong nade-depress ay ang mga taong ayaw sumunod sa Diyos," sabi ng pastor. Napatingin saglit si Rowan sa anak na seryosong nakikinig. "Kasi kung susunod ka sa Dios, napakalayo sa’yo ng depresyon. Ang nade-depress, walang pag-asa. Ang sumusunod sa Dios, palaging may pag-asa. Dahil mayroon siyang Dios sa buhay niya na makakagawa ng bagay, na para sa iba, imposible. Mayroong panahon ng pangangailangan tayong hinaharap, pero may makakatulong sa atin kung lalapit tayo sa luklukan ng biyaya ng Dios. Dah