Something To Remind Me Novels & Stories

Kaya minsan, kapag tahimik na ang bahay, pumupuslit ako dito para lang maintindihan kung saan nagkamali. Habang binubuklat ko ang isang sales report, biglang tumunog ang phone ko sa bulsa. Kinuha ko ito, at nabasa ko ang reminder para sa tuition payment ko na due na sa isang linggo. Napatingin ako sa screen, at parang bumagsak ang sikmura ko. Wala akong sapat na pera. Kahit anong bilangin ko, hindi talaga aabot.

Big deal lahat sa akin ang mga binibigay niyang souvenirs kapag may business siya overseas. Every cute key chains and Seventeen merch na alam kong hindi niya masyadong pinag-isipan ay mahalaga sa akin kahit na alam kong kinalimutan niya lang kung wala 'yon sa reminders ng office monitor pad niya. I know it meant nothing to him but it means the world to me.

“Sige, mag-iingat ka” Ngumiti ako at nagpaalam na para umakyat na sa taas. Sumulyap pa ko ng huling beses kay Fourth bago tuluyang pumasok sa silid. Yes! Susubukan ko ulit mamingwit mamaya. Pero dapat mag-iingat na talaga ako. Baka mamaya mahulog na naman ako. Baka wala nang sumagip paniguradong lunod ang kahahantungan ko.

Bumaba para magluto ng pagkain, kumain, maligo, manootbrush, magbihis at icheck ang lahat ng gamit. After that, nag-iwan ako ng sticky note sa fridge na may pagkain sa loob ng ref. "Ano handa na?" tanong ni Fire. Tanging tango ang naisagot ng lahat. Gamit ko ngayon ang katana ni Raine. Para naman maramdaman ko ang pagprotekta n'ya sa akin. Forgetting isn't easy. Well, forgetting isn't the right word either. It should be, the word - moving on.

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

O kaya ay bigla akong magtuturo ng ibang item para maagaw ang atensyon niya. Pakiramdam ko pa ay parang inoobserbahan niya ako. Bakit? Na-curious ba siya sa trabaho ko? Totoo kayang bibili siya? Para kanino? Kumpleto pa naman ang mga gamit sa bahay. Wala akong maalalang may sira roon o may kailangan nang palitan. Then out of the blue ay naalala ko ang nangyari no'ng isang araw. Pinigil ko ang panginginig ng aking boses habang nagsasalita. Did he still remember what I said? Malamang. Paulit-ulit ako no'n.

Hindi dahil sumuko siya. Kundi dahil biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Muling may dumaan sa isip niya. Isang mesa. Isang laptop. Isang kamay. At isang boses. "Never keep it on the main drive." Nagmulat siya. Huminga nang malalim. "What did you remember?" "Someone told me not to keep something in the main drive." "What's the something?"

Remind ko sa kanya habang nasa mood pa ang lalaking ito. "Thanks, remind me again." sagot niya at tumango lang ako. Hanggang sumapit ang gabi ay ganado parin akong kumain. Wala na akong pakialam kung pinagtinginan ulit ako ni Ignacio at kung ano na kaya ang pinagsasabi ng utak niya tungkol sa akin.

"Hmm. And here I thought you never forget important things." Napalunok ako, pilit iwinawaksi ang init na unti-unting sumisirit sa sistema ko. "I—uh... I might need a little reminder." Bahagya siyang tumawa, mababa at puno ng panunukso. "Then maybe I should jog your memory... properly." Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko, kaya napakagat ako sa labi bago pa muling magsalita. Ang hirap mag-focus—lalo na’t ganito siya kalapit. "W-What purpose?"

I can see it through the glimpse of moonlight. Pinatalikod niya ako at sinuot ang kwintas na binili niya kanina. The pendant of this necklace is a moon. “Just like what I have said before, you reminds me of the moon. Among all the stars who kept on shining in the night sky, you're the only one who I will always look up to. Whenever you're not around, I will always find you. I will always leave a trace to remember my way back to you.”