Always Something There To Remind Me Novels & Stories

This is really tiring but I like it this way. Almost everything reminds me of her, this sanctuary, their house, our house, this school and even an ice cream reminds me of her and how we started. Nakakabaliw na talaga parang anytime soon I will lose my sanity and Elise is the only one who can bring it back. "Topher?" Why does everyone likes to interrupt me while I'm in the deep thought? Oh God, this is so not nice.

Tanging ang mahinang musika na lang ang naririnig namin. Hindi maalis ang tinginan namin sa isa’t isa habang sumasabay sa mabagal na tugtog. “Tahimik ka na naman…” sabi ko. Ngumiti siya. “I’m just taking in every moment. I’m memorizing all of this. I don’t ever want to forget this day. Every detail… not like our first wedding, when I barely remember anything.” Nilapat ko ang pisngi ko sa dibdib niya.

"Hahanapin mo pa rin ba ang singsing? Baka may nakakuha na n'on." "Susubukan ko pa rin." "Magpahinga ka rin ha? May trabaho ka pa." "Tikman mo na kasi ako sa susunod na pupunta ako riyan." "Ano'ng kinalaman ng trabaho mo sa tikman kita? Laging out of the context iyang kalandian mo." Inirapan niya ako. "Ni-remind ko lang naman para hindi mo makalimutang kailangan mo akong tikman, rain or shine, pili ka lang."

Bawat patak ng tubig ay parang musika na nanunukso sa pandinig ko. Mabilis kong iniwas ang tingin nang magtama ang mga mata namin. Hindi ko maintindihan pero... bakit parang may kung anong sumiklab sa loob ko? Parang bigla na lang akong hindi makahinga. Pati ang puso ko—parang tumakbo ng marathon. "I forgot my shirt," aniya, kalmadong itinuro ang oversized shirt na iniabot ko kanina.

Nagbukas siya ng journal at nagsimulang magsulat: “I’ve survived chaos, betrayal, and pressure… but I am still standing. I am still focused. I am still me.” Bawat salita ay parang maliit na reminder sa sarili na kahit gaano ka-busy, kahit gaano kahirap, may karapatan siyang huminga, magpahinga, at i-prioritize ang sariling kalusugan at katahimikan. Physical and Mental Reset

Pero, babalik ka naman mamayang alas dose, ano? Kasi may pupuntahan tayong event It's Tina's birthday, she's expecting us to be there. So, better not to be late." "Yeah, I know. You know what man? Pwede ka nang maging walking REMINDER app.. You are really, full of REMINDERS." "Ayan ka na naman! Sige na! Haha." Nangingiting lumabas si Grand sa malaking opisina nila.

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. "Pero tandaan mo, hindi natin maaaring pilitin ang utak na maalala agad ang lahat. Minsan, kusa itong bumabalik kapag may nakikitang tao, lugar, bagay, amoy, o pangyayari na konektado sa nawawalang memorya."

May sandwich, sliced apples, at iced tea. Napangiti agad ako. “Tita naman, spoiled na spoiled niyo po ako,” nahihiya kong wika sa kaniya. “Aba, baka kasi nakakalimutan mo nang kumain.” Actually, tama siya. Kapag nagsusulat kasi ako, minsan nakakalimutan ko ang oras. Nakakalimutan kong gutom na pala ako. Nakakalimutan kong tanghali na.

Isa-isang pinunasan ko ang mga mamahaling display at picture frames na nakahilera sa dingding bago ko muling itinulak ang cleaning cart. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Hanggang ngayon, magulo pa rin ang isip ko. Kahit pilit kong ituon ang atensyon ko sa trabaho, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga nangyari kanina.

Hindi na ako ganun ka-jumpy every time tumatawag siya for video calls. And kahit minsan bigla siyang susulpot sa likod ko habang nag-aasikaso ako ng kambal — nakatayo lang ako. Hindi ko pinapahalata Un kaba ko.. Deadma lng kunwari.. May progress, diba? Actually, dahil sa sobrang focus ko sa kambal at sa routine namin, Dahil sa Reminders ko. IWASAN. BOUNDARIES. GOAL. NO MAMA-YAYA.