Something To Remind Me Novels & Stories

"Yes!!" Inilabas ko ang phone ko at pinakatitigan 'yon. Nagiisip ako kung itetext ko ba si Callum para naman updated siya kung nasaan ako in case na late ulit akong umuwi. Gagawin ko ba o hindi? Baka naman kapag ginawa ko 'yon ay iba ang isipin niya. I was about to type a message for Callum when I remember something.

Hindi ko pa iyon masyadong nagagamit dahil sa dami ng ginagawa nitong mga nakaraang araw. Pero sigurado akong mamaya pag-uwi ko, bubuksan ko agad iyon. At malamang madaling-araw na naman akong matutulog. Napailing ako habang naiisip iyon. Malamang sasabihin na naman ni Chandler na nagpupuyat ako. At pagkatapos ay magpapadala ng kung anu-anong reminders tungkol sa pagkain, pagtulog, at pag-inom ng tubig.

kung hindi para sa sarili ko. A reminder that I shouldn’t let my feelings overwhelm me.

“Good. Ang hirap mo kayang pigilan kapag kagustuhan mo.” “Oo na. Makikinig na sa'yo, boss. By the way, maliligo muna ako. Mago-grocery pa ako after. I'm glad you're okay. I'll text you later. Take care.” “Okay. Ingat.” Pagkatapos pinatay na niya ang tawag. Ilalapag na sana niya ulit ang cellphone nang tumunog ang reminder. Napatampal siya sa noo.

Bumaba na agad ako at pumunta sa kusina, ngunit may nakita akong isang sticky note na nakapaskil sa dining table, may katabi naman itong mga gamot. Kinuha ko ito at binasa. Maaga akong umalis, uuwi ako ng maaga mamaya. Drink your medicines. Sayo nalang 'yang lulutuin mo. Just reminding. Wala sa sariling napangiti ako sa nabasa ko, kahit na note lang yun at di masyadong sweet, still kinilig parin ako. Kahit na wala'ng nakalagay na pangalan ay kilalang-kilala ko pa rin ang sulat-kamay nito.

“Pero sabi niya, reminder daw po ’yon.” Napakunot ang noo ko. Napatitig kay Dina. “Reminder…?” ulit ko. Tumango siya. Humaba pa ang nguso. “Na hindi po dapat galawin. Kahit sino.” Bigla kong naalala. May isang beses. Sinabihan niya ako na reminder lang ako. So, pareho kaming reminder ng kahon. Ang pinagkaiba lang namin, mahalaga ’yon. Ako, hindi.

Tapos ay lumabas na ako ng aking silid. Pagdating sa sala ay naalala kong mag-iwan ng note para kay Mommy. Ayaw kong mag-alala siya sa akin ulit. Nagpunta ako sa kitchen at doon ay nakita ko ang maliit na whiteboard kung saan naglalagay ng reminder ang aking ina. “Sweetheart, lumabas kami ni Tito Lemuel mo to buy groceries for tomorrow’s dinner.” Basa ko sa note din niya. Napangiti ako bago ko yon binura tsaka dinampot ang marker at nagsimulang magsulat.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang bumalik sa isip ko, pero ramdam kong may kung anong tumimo sa akin noong gabing iyon. “Focus, Liana,” bulong ko sa sarili ko. Uminom ako ng kape at sinilip ang oras. May mahabang araw akong haharapin. Sa biyahe papasok sa opisina, pilit kong inilibing ang mga alaala sa pagitan ng mga email at mensaheng kailangang sagutin. Inaayos ko ang iskedyul sa tablet, binabasa ang reminders, pero sa bawat paghinto ng sasakyan, bumabalik ang alaala ng isang tahimik na silid at isang boses na hindi nag-utos, kundi humingi ng pakikinig.

Hindi ko tuloy mapigilang mag-reminisce habang pinagmamasdan ang paligid. My eyes landed on the sofa and my mind played some strange memories I had with him. Agad kong ipinilig ang aking ulo para alisin ang mga alaalang ‘yon. Savrinna, focus. You're here for business meeting so stop thinking of those things! Habang naghihintay ay umupo muna ako sa visitor's chair sa harap ng mesa at nag-scroll sa phone ko. I was busy watching funny videos online that I didn't notice the time.

They seem distant to each other at hindi naman sila gano'n talaga. Napailing na lamang ako hindi na muling nag-isip ng kung ano pa. Nagtimpla na lang ako ng orange juice at kumuha ng ibang mga pagkain sa refrigerator namin. Dinala ko na ang lahat at iniligay ako 'yon sa tray para hindi na ako mahirapan sa pagbibitbit. Pagdating ko sa salas ay nag se-selfie lang si Raize minsan ay kasama si Remus at madalas ay si Morpheus naman.