Novel & Cerita Somewhere In My Past

Ang lakas-lakas niya kaya hindi ako makapalag. Sa tuwing uuwi ako sa bahay, bubungad sa akin si Mama na nakapameywang. Si Papa na abala sa lambat niya. Titingin sila sa akin at saka ako hahabulin. Hindi ako magsasawang balikan ang mga lumang alaala. I'm not sad, but I'm not exactly happy either. Since the start, why I can't be satisfied? The past has a lot to my mind, like it's offered nothing but that feeling of emptiness.

At kapag dumating ang araw na iyon, baka kailangan ko na namang masanay na wala siya sa tabi ko. He lifted his head and looked at the city lights. Matagal siyang nanahimik. Ang kaniyang mga mata ay nakatuon sa malayong mga ilaw, habang ang malamig na hangin ay muling dumaan sa pagitan namin. Sa sandaling iyon, parang nakalimutan niyang nasa tabi niya ako. Para bang may malalim siyang binabalikan sa kaniyang isip. "My past isn't so bright. From what I remember, everything is blurry and dark," kwento niya pa. "But not everything is dark. There are some parts that I considered beautiful."

Para silang mga mantsa ng dugo sa puting tela—habang tumatagal, mas lalong nangingitim. ​Habang nakatingin ako sa kawalan dito sa loob ng mansyon sa Batangas, tila hinihigop ako pabalik sa madilim na bodega ng mga Valderrama sa London. Amoy na amoy ko pa rin ang singaw ng diesel at ang malansang amoy ng kinalawang na bakal. Iyon ang amoy ng aking pagbagsak. ​FLASHBACK (Two Years Ago – The Valderrama Underground)

Iyon ang gusto niyang malaman sa hindi niya maintindihang dahilan. "Hindi siya tumawag, Naomi." Naiinis ba si Martin? Pero kanino at bakit? Bahagya siyang yumuko at pinaglaruan ang mga daliri. "Martin," banggit niya sa pangalan nito. Humarap ito sa kaniya na bakas pa rin ang pag-aalala sa mukha nito. "A-anong koneksyon ng lugar na iyon sa nakaraan ko? Nang makita ko ang pedestrian at ang mga sasakyang dumadaan, para bang may mga eksena sa isip ko na bumalik pero hindi ko lubos maintindihan. Pakiramdam ko, ang lugar na iyon ay may malaking bahagi sa nakaraan ko," pagtatapat niya rito.

Napatingin ako sa mansion na ngayon ay nasa aking harapan. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pagkabog ng dibdib ko. Pero kung ano man iyon, alam ko hindi ako pababayaan ng lalaking naglalakad ngayon papunta sa gawi kung nasaan ako. End of Flashback

iniangat niya ang baba ko para silipin ang mukha ko. "Like what I've said before. What would be in my past, is just a past and I don't wan't to bring it back to this season. What I've been encountered before, is just a big mistake. So I will remind you, don't be being overthink about the things that doesn't exist anymore." tumango lang ako sa kanya at tinugunan siya ng mariin na halik sa pisngi.

Nakaramdam ako ng kaba dahil do'n. Huminga ako ng malalim. Base on his expression right now, it seems like he's about to talk something about my past, or about the people I want to forget. Pitong taon na ang nakalipas ngunit hindi pa rin nawawala ang takot ko na bumalik sa aking nakaraan. Pero hindi naman sa'kin sasabihin 'to ni Jeffrey kung hindi kaylangan. Wala akong magagawa. Kahit anong pilit kong tumakas, talagang darating pa rin ang panahon kung kaylan kaylangan kong harapin ang lahat kahit na hindi pa ako handa.

Mahina ‘yon ngunit naging sakto lamang para marinig ko. “I trapped from the past. My name doesn’t belong in the present. I got confused. I don’t know what the hell happened. And then, there’s someone who told me that my time got stocked from the same year where I saved someone from dying.” Hindi parin siya makatingin sa’kin. Hinayaan ko na lang.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

“Someone’s digging up the past.” Hindi ko alam kung dahil ba sa birthday ni Elle kaya mas lalo akong natamaan. Pero habang naririnig ko pa ‘yung tawa niya sa background, may isang bagay akong mas lalong na-realize— The past wasn’t done with us. And maybe… it never will be.