Somewhere In My Past Novels & Stories

Madilim pa subalit malapit nang pumutok ang liwanag sa kalangitan. Sa loob ng walong taon, ni minsan, hindi niya pinangarap na bumalik sa lugar na iyon. That place had brought so much chaos in his life that he never regretted leaving everything behind 8 year ago. But he knew, there’s no place far enough on earth where he can hide from form his troubled past. Alam niya, darating at darating ang panahon, babalik siya sa Philadelphia. Sa lugar kung saan siya namulat sa mga bangungot ng buhay.

Tapos… Agad akong umiling. Sinikap kong huwag ng isipin ang nangyari. “Jessica, it already happened. It’s in the past – It doesn’t exist anymore. It's just now a memory!” pag-alu ko sa sarili. Sa hindi kalayuan sa kinatatayuan ko ay may rock formation doon. Hindi naman kataasan at parang magandang puntahan. Dahil wala naman akong gagawin ay nagpasya akong puntahan yon. Habang maglalakad ako ay may nakikita akong mga bangkang paparating. May mga sakay na tao. I realize then that some are foreigners. That explains why there are souvenir shops scattered around the place.

Habang nag-scroll ako, may isang second lang na parang bumilis ang tibok ng puso ko. Wala namang espesyal sa nakita ko. Hindi ko alam kung bakit ako natigilan. Hindi ko alam kung bakit parang may gusto akong maalala. Pero wala. Blank. Nilock ko ang phone ko. Enough. If my mind erased something… maybe it was meant to disappear. And if there was someone connected to those missing memories, then she no longer exists in my present. At least… that’s what I keep telling myself.

And is that the reason as well why karma has hit me now and I am suffering from it now? Hindi ako kailanman na nanggamit at lumoko ng ibang tao, pero bakit sa memorya na iyon ay parang ginawa ko iyon kay Evan? And I am so sure of one thing: that scene was clearly a part of my past, pero gano’n pa man hindi pa rin sapat ang mga alaala na iyon upang mabuo ang mga katotohanan sa aking isipan.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

“Oo. Tinanong mo ako kung bakit gusto kong kumanta tungkol sa mga nakaraang buhay?” “Bakit?” “Iyon ay dahil madalas kong mapanaginipan ang tungkol dito mula noong bata pa ako. Sa panaginip, naghihintay ako para sa isang lalaki sa tahimik na eskinita sa South California, ngunit hindi siya nagpakita! Ang mga bagay na nakita mo ay tiyak na napanaginipan ko.” “Iyon ay talagang kawili-wili.”

Ngumiti siya. Slow. Dangerous. “Not really,” sabi niya. At doon ko naramdaman ang malamig na kaba. May susunod pa. At hindi na ito tungkol sa boardroom. “Then say it,” sabi ko. Lumapit siya ng konti pa. Halos bulong. Pero malinaw. “Someone’s digging into your past,” sabi niya. “And trust me… they’re not as kind as I am.”

But thinking about that naive mindset right now just makes me want to laugh at my own stupidity. Anong dadaan ang sinasabi ng mundo? This pain lives on. Bata pa lang ako noong mga nagdaang taon nang iwanan at itapon ako ng sarili kong ina, pero hanggang ngayon ay dala-dala at pilit ko pa ring binabayaran ang pait niyon. So anong dadaan? Why does this dark past continuously live within me? Why must it only be within my breaking chest?

Yet when I looked at Solana. There was always this strange feeling in my chest. A feeling that shouldn't exist. As if I had forgotten something important. Something I wasn't supposed to forget. I couldn't shake the feeling that she was connected to a part of my past I could no longer remember. A part of my life that was desperately trying to find its way back to me. ~~~~~~~ KINABUKASAN ay maaga akong dumating sa Sevilla estate, habang hinihintay ang iba ko pang kasama.

Kumbaga ay constant reminder, madalas kasi ay tanga ako at lagi kong nakakalimutan ang bagay na iyon. Walang kibo na iniwan ko ang mga ito at naglakad papunta sa kabilang parte kung saan malayo sa puwesto ng mga ito, pero hindi ko pa rin maiwasang tingnan ang direksiyon nang pinanggalingan ko kung nasaan sina Mikey, parang may magnet na humahatak lagi sa mata ko upang tingnan ito. Hays. I'm hopeless. Kainis!