Novel & Cerita Somewhere In My Past

Panahon na akala ko sobrang perpekto na ng buhay ko. I know in the back of my mind that this is another nightmare, the same nightmare that haunts me since that tragedy occurred. Dahil kasunod ng tagpong ito ay ang bangungot na hanggang ngayon hindi pa rin ako nilulubahay. I want to wake up, but I can't. I want to move my body and run, but my body is still frozen in the same spot where I can clearly see what happened in our lives in the past. It seems like I am inside an HD film where my younger self and my family are the lead characters. I know I'm crying, but there's no sound coming from my mouth until it happens again.

nang mawasak na ang balot ng regalo ay tumakbo ako palabas ng bahay nila habang humahagulhol ng iyak. Pinara ko ang unang tricycle na nakita ko at hilam ng luha na sinabi ko ang lugar na gusto kong puntahan. "Sa Libra Bar!" End of flashback Natigil ako sa pagmumuni-muni ng tuluyan ng mawala sa paningin ko si Kikay at Limuel. "Katakutan niyo ako ngayon palang dahil hindi pa ako nagsisimula sa'inyo. Galit na usal ko at pinunasan ko ang tumulong luha sa pisngi ko

It's my turn now. 'Okay, let's do this Eizz. Let's trace and track the past. Let's fight the memories and the ghosts of the past, we'll go back to the coast,' I told myself, smiling but deep inside, there's fear. Natatakot ako sa memoryang maaari kong maalala sa lugar na iyon, pero agad ko rin sinasagi sa sarili ko ang pupuntahan ko roon. 'For Dyq, Eizz. For Dyq,' I sighed at muling humiga sa tuwa at pangamba.

tukoy niya ang mga kasama namin. "Okay, saglit lang pupunta na ako sa likod." May sarili kaming quater sa likod ng mansion. Tig-iisa kami ng silid at may malaking kusina kung saan kami nagsasalo-salo. "Mia!" Napangiwi ako nang marinig ang boses ni Miss. Hay, sasabunin na yata ako! Ano kaya ang idadahilan ko kung bakit hindi ko nasagot ang tawag niya kanina?

Tumingin ako sa salamin, sa repleksyong parang hindi ko na kilala. “Bound by his promise…” I whispered. The words felt heavy, like a curse and a memory combined. Bago ako matulog, tumunog ang phone ko. Unknown number. Message: You can’t escape the past, Rhea. He never forgot. I froze. My hands trembled. Jake. The shadows I thought I’d left behind… were back to claim me.

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata bago ko hinilot ang aking sentido. What happened in the past should only stay at the past. It shouldn't have affect the present and the future, but why am I still stuck on it? Bakit hindi ko kayang ialis ang sarili ko sa nakaraan? Kahit na anong gawin ko ay lagi akong bumabalik dito, laging ipinapaalala sa akin ng nakaraang iyon na hindi ako p'wedeng maging masaya. Laging pinapaalala sa akin na kailangan kong ikulong ang sarili ko mula rito dahil.... I'm part of it already. Napahilamos ako ng mukha. Naging mabigat ang aking paghinga na tila ba sinasakal ako.

It was all too late. Nandidiri ako sa sarili ko. I loathed every part of me nang dahil sa pangyayaring ‘yon. Pakiramdam ko, ang dumi-dumi ko at ang pambababoy na ginawa niya sa akin ay tuluyan nang mananatili sa sistema ko. Nakatatak na ‘yon sa buong pagkatao ko! I didn’t know how to start again. Everything was horrible now that my dark past started to show, giving me a full torment. It felt like my whole life was falling apart as I was shattered into pieces! How could I make myself whole again?

Ilang sandali pa ay natagpuan na lang niya ang kanyang sarili sa loob ng kotse. “Paano mo muling makukuha ang tiwala ko niyan kung ganyan ka? At pwede ba? Anong pinagsasabi mong nagustuhan ko? The past is like age, it can't be returned, Atticus. Huwag mo ng lingunin iyon, please lang. Dadalhin kita ng hospital!”

tanong ni Sazzy sa kanya malakas ang kutob. "Parang may naramdaman akong lindol na hindi galing sa lupa ha." Napangiti si Alexie nang pilit. "Nag-usap kami ni...someone from the past." "Yong past na dapat nasa archive na at hindi nire-replay?" dagdag ni Alenah. Nag-shrug lang siya. "I handled it." Pero bago pa niya maidagdag ang iba may aninong huminto sa likuran nila.

Pakiramdam ko ay masisiraan na ng bait ka kakaisip ng dapat gawin. For a few moments, my mind was filled with recollections ranging from childhood through college. How I wish those recollections could help me solve all of my issues. I suddenly remembered something that might give me hope. Then I dashed up the stairs to my room. I looked through my old knapsack and found my old wallet. I picked a little card and dialed the number on my mobile. “Hello, Mr. Hart.”