Novelas y relatos de Somewhere In My Past

I've lost too much for this field, and I'm not wasting it. Gumala ang mga mata ko sa buong firm. It was a mixture of brown, black, and white colors. Maraming chandeliers na nakasabit. I could say that this one is better than the V&G. Memories from the past crossed my mind. Ito 'yong pangarap na hinabol ko. 'Yong pangarap na naging dahilan para iwanan ko ang buhay ko noon sa San Vicente. I don't regret any of the decisions I've made back then, but I'm wondering if things could've been any different if I chose to discard my dreams.

“If you don’t leave your past in the past, it will destroy your future.” Mas maaga akong nagising kumpara sa nakasanayan. Mula kasi nang gisingin ako ni Alphy kanina dahil sa masamang panaginip ko ay naging mababaw na rin ang aking pagtulog kaya naman ngayong alas kuwatro pa lang ng umaga ay gising na gising na ako.

A past I might have lost. And a future I never expected. But one thing was certain. For the first time in many years... I wanted to return somewhere. Not because of business. Not because of obligation. But because two little boys... And their mother... Had somehow become a place I wanted to be. And I still didn't understand why.

nang mawasak na ang balot ng regalo ay tumakbo ako palabas ng bahay nila habang humahagulhol ng iyak. Pinara ko ang unang tricycle na nakita ko at hilam ng luha na sinabi ko ang lugar na gusto kong puntahan. "Sa Libra Bar!" End of flashback Natigil ako sa pagmumuni-muni ng tuluyan ng mawala sa paningin ko si Kikay at Limuel. "Katakutan niyo ako ngayon palang dahil hindi pa ako nagsisimula sa'inyo. Galit na usal ko at pinunasan ko ang tumulong luha sa pisngi ko

"o-okay po." blangko tuloy ako ngayon. kung natanggap ba ako o ano. bagsak-balikat tuloy akong lumabas ng kan'yang opisina. "sana naman, huwag nya akong i-jugde sa past ko." sa isip-isip ko. tulala tuloy akong palakad-lakad sa daan. sa lalim ng iniisip ko ay Hindi ko na namalayan na narito na pala ako sa Isang park.

It's my turn now. 'Okay, let's do this Eizz. Let's trace and track the past. Let's fight the memories and the ghosts of the past, we'll go back to the coast,' I told myself, smiling but deep inside, there's fear. Natatakot ako sa memoryang maaari kong maalala sa lugar na iyon, pero agad ko rin sinasagi sa sarili ko ang pupuntahan ko roon. 'For Dyq, Eizz. For Dyq,' I sighed at muling humiga sa tuwa at pangamba.

Nakaramdam ako ng kaba dahil do'n. Huminga ako ng malalim. Base on his expression right now, it seems like he's about to talk something about my past, or about the people I want to forget. Pitong taon na ang nakalipas ngunit hindi pa rin nawawala ang takot ko na bumalik sa aking nakaraan. Pero hindi naman sa'kin sasabihin 'to ni Jeffrey kung hindi kaylangan. Wala akong magagawa. Kahit anong pilit kong tumakas, talagang darating pa rin ang panahon kung kaylan kaylangan kong harapin ang lahat kahit na hindi pa ako handa.

Mahina ‘yon ngunit naging sakto lamang para marinig ko. “I trapped from the past. My name doesn’t belong in the present. I got confused. I don’t know what the hell happened. And then, there’s someone who told me that my time got stocked from the same year where I saved someone from dying.” Hindi parin siya makatingin sa’kin. Hinayaan ko na lang.

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata bago ko hinilot ang aking sentido. What happened in the past should only stay at the past. It shouldn't have affect the present and the future, but why am I still stuck on it? Bakit hindi ko kayang ialis ang sarili ko sa nakaraan? Kahit na anong gawin ko ay lagi akong bumabalik dito, laging ipinapaalala sa akin ng nakaraang iyon na hindi ako p'wedeng maging masaya. Laging pinapaalala sa akin na kailangan kong ikulong ang sarili ko mula rito dahil.... I'm part of it already. Napahilamos ako ng mukha. Naging mabigat ang aking paghinga na tila ba sinasakal ako.

It was all too late. Nandidiri ako sa sarili ko. I loathed every part of me nang dahil sa pangyayaring ‘yon. Pakiramdam ko, ang dumi-dumi ko at ang pambababoy na ginawa niya sa akin ay tuluyan nang mananatili sa sistema ko. Nakatatak na ‘yon sa buong pagkatao ko! I didn’t know how to start again. Everything was horrible now that my dark past started to show, giving me a full torment. It felt like my whole life was falling apart as I was shattered into pieces! How could I make myself whole again?