Novel & Cerita Somewhere In My Past

Tinulungan ko na rin siya. “Yes?” “Dito ba ang expressway?” inosenteng tanong ko. Natawa ito. “Naalimpungatan ka pa yata.” Minsan talaga hindi ko alam kung dahil sa amnesia ko kaya ako sabog na sabog o natural na sabog na ako kahit noong past self ko. Hindi ko na alam!

My contiguous past. I know, tingin ninyo na sa akin ay isang masamang ate. Well, ano naman? Hindi nakamamatay ang tingin kaya okay lang. Binilisan ko ang pagmamaneho para makarating na sa paborito kong bar. Drinking is my medicine to forget. Since then. *****

Bawat kataga, may diin. Ngayon, alam ko na. Alam ko na kung bakit sinasabi ni Charlotte na hindi ako belong dito. This family is quite peaceful. Ako lang ang disaster na nagdala ng away sa kanila. I should have lived in my past, where I belong. My past. Where my chaotic world had been built. Where my painful scars are carefully painted, lies that lay ahead, and the echo of pain that murmurs into my head. Dito ako belong.

Madilim pa subalit malapit nang pumutok ang liwanag sa kalangitan. Sa loob ng walong taon, ni minsan, hindi niya pinangarap na bumalik sa lugar na iyon. That place had brought so much chaos in his life that he never regretted leaving everything behind 8 year ago. But he knew, there’s no place far enough on earth where he can hide from form his troubled past. Alam niya, darating at darating ang panahon, babalik siya sa Philadelphia. Sa lugar kung saan siya namulat sa mga bangungot ng buhay.

Tapos… Agad akong umiling. Sinikap kong huwag ng isipin ang nangyari. “Jessica, it already happened. It’s in the past – It doesn’t exist anymore. It's just now a memory!” pag-alu ko sa sarili. Sa hindi kalayuan sa kinatatayuan ko ay may rock formation doon. Hindi naman kataasan at parang magandang puntahan. Dahil wala naman akong gagawin ay nagpasya akong puntahan yon. Habang maglalakad ako ay may nakikita akong mga bangkang paparating. May mga sakay na tao. I realize then that some are foreigners. That explains why there are souvenir shops scattered around the place.

baka bukas pa ako mahanap ni Aragon, for the meantime i need to tend my self, remembering what my boyscouting from the past when I was on gradeschool , would be this useful now. Naiiling nalang akong tumakbo sa di kalayuang nasusunog na eroplano na wasak wasak na at saka naghanap ng pwede ko pang mapakinabangan para sa gabing papalapit. to be continued...

Habang nag-scroll ako, may isang second lang na parang bumilis ang tibok ng puso ko. Wala namang espesyal sa nakita ko. Hindi ko alam kung bakit ako natigilan. Hindi ko alam kung bakit parang may gusto akong maalala. Pero wala. Blank. Nilock ko ang phone ko. Enough. If my mind erased something… maybe it was meant to disappear. And if there was someone connected to those missing memories, then she no longer exists in my present. At least… that’s what I keep telling myself.

And is that the reason as well why karma has hit me now and I am suffering from it now? Hindi ako kailanman na nanggamit at lumoko ng ibang tao, pero bakit sa memorya na iyon ay parang ginawa ko iyon kay Evan? And I am so sure of one thing: that scene was clearly a part of my past, pero gano’n pa man hindi pa rin sapat ang mga alaala na iyon upang mabuo ang mga katotohanan sa aking isipan.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

“Oo. Tinanong mo ako kung bakit gusto kong kumanta tungkol sa mga nakaraang buhay?” “Bakit?” “Iyon ay dahil madalas kong mapanaginipan ang tungkol dito mula noong bata pa ako. Sa panaginip, naghihintay ako para sa isang lalaki sa tahimik na eskinita sa South California, ngunit hindi siya nagpakita! Ang mga bagay na nakita mo ay tiyak na napanaginipan ko.” “Iyon ay talagang kawili-wili.”