Somewhere In My Past Novels & Stories

I had left my home country years ago, leaving behind a past I had struggled to reconcile with. "A-A…reunion? Nakakagulat naman!" Marie's voice held a note of excitement. "Tagal na natin na hindi nakompleto, Via. We thought it was about time." Habang nag-uusap sila, lumilipad ang isip ko sa buhay na binuo ko sa Spain. Mahirap ang buhay sa mga unang taon ko dito pero...ito ang buhay ko ngayon. Ito ang lugar na kinabibilangan ko ngayon. Ngunit, hindi ko alam kung bakit sa ilalim ng pakitang-tao ng aking bagong buhay, the echoes of my past still resonated.

But because even me I have something from their place. I closed my eyes when I remember my childhood past where my dad carry by rescuers. Alam kung may kakaiba roon dahil may sinabi sa akin ang ama ko na hindi ko maalala. I remember a place but I don't know where it is. Tulad ng sinabi ko may ala-ala na malabo sa akin at kung maalala ko man ay bigla rin itong mawawala. I open my eyes and look around. Nasa bandang Centre ako na walang masyadong immortal. Mabuti narin ito kesa makaharap na naman iyong mga immortal na binanggit ni Aareah.

"Zamara… you're part of something bigger. And whether you like it or not, your past is coming to get you." Nagpanting ang tenga ko sa sinabi niya. Ang past ko? Wala akong naaalala sa nakaraan ko na kasing gulo ng nangyayari ngayon. "Bakit hindi ko alam 'to?" tanong ko, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko. "Hindi mo naaalala," sagot niya. "Pero may ibang tao naaalala ka. At ngayon, sila ang naghahanap sa'yo."

Kung connected ito, ibig sabihin… may kumikilos gamit ang lumang pangalan ko. Someone’s using my past to reach me. By dawn, nasa city na ako. I parked near the abandoned warehouse district — dati kong territory, ngayon ay parang multo ng nakaraan. Tahimik. Too quiet. Bumaba ako ng kotse, dala ang baril at flashlight. Ang bawat hakbang, maingat. May mga lumang crates sa gilid, at isang half-open door sa dulo ng corridor.

"Hindi ko alam ang pinagdaanan mo sa buong siyam na buwan na iyon kaya naman may parte sa aking pilit na iniintindi iyon. Maybe, you just had it worst that time that was why you did this to me. At bilang anak mo, I am willing to understand but mind that I couldn't do it in an instant. It'll take time as wounds take time to heal. I hope, you would be there to witness how I would grow from here," Nanatili pa ako nang ilang sandali sa harapan nang puntod ng aking ina. Ang sabi nang mga Sisters noon, hindi nila alam kung saan inilibing ang tatay ko. Magulo. Sobra. Pero wala akong magagawa roon. The past would just be there for us to reminisce, not to have it as our home. Dahil kung mananatili ka

Daig ko pa nga ang suman sa itsura ko noon na mukhang ibinalot na ang katawan tulad ng sa kakanin. But then, remembering all of those funny things about me, makes me remember about the pained and tortured past life I had from the hands of my ex-husband. My smile faded like how it used to everytime I remember those painful past. I thought about forgetting it, and I did. But I cannot deny that it is still inside me. Parang nakamix lang siya sa lahat nang memories ko. Nagtatago lang at naghihintay na lumabas ulit sakaling gustuhin nitong lumabas muli at ipaalala sa akin ang lahat nang yun. Parang hindi naman kasi talaga siya totally nawala. It is still inside of me and I can feel it. Pinaniniwa

Bigla na lang ako iiyak lalo na kapag hirap na hirap akong intindihin ang inaaral ko. Kapag nagkakaroon ako ng mental breakdown, bigla na lang babalik ang mga nangyari sa akin. Minsan dinamdam ko pa rin ang pagkamatay ni Mama, ni Andeng, ang pagtulak ko kay Earl, but I would always find a way to be happy. Naaalala ko ang mga bagay na 'yon dahil naging parte iyon ng nakaraan ko. I don't want to dwell on such dreary place.

“Are you working here?” Hindi ko alam pero dahil sa sinabi ko ay nanlaki ang mga mata niya. Parang itsura ko kapag natatakot ako dahil sa… I pursed my lips. Clowns. I don’t like clowns, I’m scared of them. ****** I removed that memory of my childhood from my thoughts. Something about the past must better be hidden in the depth of my memory. I need to find Trace and I must focus.

Sa bagay, hindi ko siya masisisi. Humugot ako ng malalim na hininga at sumandal sa lababo. "Naiintindihan ko, Lev. Kahit ako, natatakot din sa sarili ko. Hindi ko kasi alam kung kailan at saan ako maaaring sapian ni Tharia. Alam kong wala akong laban sa kanya." "Tinangnan ni Aling Mumay ang past life ko bilang si Theodore kanina pero wala siyang makita."

Bumangon ako at pumasok sa banyo. Tumingin ako sa salamin na nasa sink. Limang taon akong nanatili sa ibang bansa. Nang magising ako sa sinasabi nilang aksidente ay wala akong maalala mula sa nakaraan. Hindi ko naman nakalimutan ang sarili ko. Hinanap ko pa nga ang poster parents ko. Pero hindi ko sila mahanap. Alam kong may nakalimutan akong importante sa buhay ko sa nakaraan ko. Pero hindi ko alam kong sino.