Somewhere In My Past Novels & Stories

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

Bigla akong nalungkot ng very light. “Sean, can you tell me… something about our past? Sino ka sa dating buhay ko? Totoo bang minahal ko si…si Red? How about you? Minahal ba kita?” aniya na halos hindi makatingin sa akin ng diretso. “Sorry for the questions. I am so confused lang kasi. Kayong lima, Ice Breakers, parang may malaking naging ambag sa nakaraan ko. Nalilito ako. Hindi ko maintindihan ang sarili ko dahil may parte sa isip ko na kinamumuhian ko kayo… and I don’t know why?”

"Pasensya na po kayong dalawa, ha? Magaspang po talaga ang ugali ko lalo na sa mga taong ginagawang laman ng tsismisan ang misfortunes ng iba. Matutuwa pa kayo na sana hindi na lang ako hinanap nila Mama sa kalsada? Correction—hindi nila ako hinanap. Ako—Ako ang nakahanap sa kanila. Ako ang naghanap ng paraan para makauwi ako sa pamilya ko." Memories flooded my mind. Naramdaman ko na lang ang pagdaloy ng mainit na likido sa magkabila kong pisngi. I've always been so sensitive when someone pokes at my terrible past. It wasn't just something light that I could always carry. May hangganan din ang maskara ko.

Ang lugar na kinasusuklaman niya ng bonggang-bongga. Kahit ilang beses niyang itatak sa isipan na walang kasalanan ang lugar na iyon pero ayaw pa ring makinig ng utak niya. Ewan kung bakit pero nasasaktan siya noon tuwing naririnig ang pangalan ng lugar. Tila kasi bumabalik ang masasakit na alaala, tila bumabalik ang mga sakit na naranasan niya.

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

’ naisip ni Gerald. Kanina pa niya ang kanyang past-self dahil gusto niyang makita kung kailan ang eksaktong oras na nakabalik siya. Ngayong malaman niya iyon, dahan-dahang naglakad si Gerald patungo sa kanyang past self…

Nakatayo ako sa gitna ng abandonadong club—sirang ilaw, basag na salamin, at sahig na may bakas ng dugo at alak na matagal nang natuyo. Ito ang address. Ito ang lugar na tinuro sa akin. At habang nakatingin ako sa paligid— may kumikirot sa likod ng utak ko. Memory. Hindi buo. Hindi malinaw. Pero pamilyar. “Damn it…” bulong ko. Hinawakan ko ang ulo ko. Huminga nang malalim. Hindi ako natatakot. Hindi na. “Late ka na.”

Lihim akong napangiti, I know he's struggling to one of his codes, and through it a sudden flash from the past came in my mind. Naalala ko kung paano niya ako noon lapitan noong mga panahong nasa opisina pa niya ang table at gamit ko, humihingi siya ng tulong from time-to-time dahil hindi niya alam ang paraan ng paggawa ko ng mga codes niya at kung paano ko iyon na-de-debug or decrypt.

I opened the drawer beside my bed and pulled out the small box where I kept old memories from my childhood. I opened it carefully. There were photographs. Little notes. Small things I had collected over the years. Things that probably meant nothing to anyone else. But to me, they were proof of a past I wasn't ready to let go of. I stared at them for a long moment. Then I whispered, "You promised." My voice trembled. "I remember." I closed the box. Maybe Malachi had forgotten. Maybe he had changed. Maybe he simply didn't want anything to do with the past anymore.