Sophie's World Book 소설 & 이야기

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon. Tumulo ang kanyang luha. Hindi para sa sarili niya. Kundi para sa babaeng minsan niyang minahal. Para sa babaeng hindi nila naintindihan. Para sa babaeng buong buhay na naghahanap ng pamilya. At sa kabilang panig ng mundo... Sa isang tahimik na chalet sa Switzerland... Walang kamalay malay si Sophia. Nakaupo siya sa harap ng fireplace.

Nagulantang si Sophie sa mga sinabi ni Helen, at wala siyang masabi. Kailanman ay hindi niya pa ginamit ang ganitong pananaw para intindihin ang mundo. At sa sandaling ito, inisip niya lang ang buong macro universe sa kanyang isipan, at bigla niyang naramdaman na sobrang liit niya at ignorante. Kung ang araw ay isa lang bato sa buong daigdig, maituturing na napakaliit na buhangin lang ang earth.

Masaya niyang tinatanaw ang papalubog na araw, na naging dahilan upang maging kulay dugo ang langit. “Maya-mayang kaunti, magdidilim na ang langit,” pahayag ni Sophie na patuloy sa pagmasid sa kalangitan, “sasabog sa kadiliman niyon ang laksa-laksang bituin na magbibigay liwanag at kagandahan sa madilim na kapaligiran.” Ah, talagang hilig ni Sophie na pagmasdan ang kalangitan kapag nagsisimula nang lumubog ang araw, hanggang sa mga sandaling kumukuti-kutitap na ang mga bituin sa kalangitan.

Para sa kanya, hindi mabubuo ang istorya kung wala ang mga ganoong eksena sa libro. Naupo si Sofia sa kabilang bahagi ng lamesa katapat ni Theo. Dala niya ang laptop niya at Bluetooth mouse. Sabay nilang babasahin ulit ang isinulat ni Theo upang ayusin ang mga salita, maging klaro ang ipinaparating ng istorya at upang maging kaaya-aya sa mga magbabasa.

Inis na naiyukom ko ng mahigpit ang kamay kong nakapatong sa aking hita at napatagis ng ngipin. Wala na ba siyang ibang alam kung hindi punahin ang lahat? Mula sa tahanang ito ni Cyrus, hanggang sa niluto ko. Bakit ba palagi na lang niyang pinalalaki ang mga maliliit na bagay at hindi naman dapat pagtuunan ng pansin? Hindi ko alam kung anong masamang espiritu ang sumapi sa kanya dahil sa sobrang sama ng ugali niya. Akala ko ay rito sa mundo ng mga mortal ay makakahanap ako ng katahimikan at kapayapaan, pero talagang sinusubok ang pasensya ko at pagkontrol sa galit dahil si Sofie ang ipinadala upang maging pagsubok sa akin.

Paano kung mawala si Xavi sa akin? She clutched her clutch tighter, her nails digging into the leather. Hindi ako pwedeng bumigay. Hindi ako pwedeng maging mahina. Para kay Xavi… kailangan kong lumaban. But as Jace’s arm tightened around her waist, Sophie realized the truth: she was no longer just a mother hiding a secret. She was a pawn in a war between shadows—and the Ice King had claimed her as his piece. Her phone buzzed one last time, the words slicing through her soul: