Sorrows Mga Nobela at Kwento

Ngayon tahimik na siya pero ramdam ko ang malaks na dagundong ng kaniyang dibdib, at ang pagiging stiff ng kaniyang katawan Nanatili akong humahagulhol sa kaniyang dibdib at hindi ko na napansin ang mga halik niya sa aking ulo, kahit ang mga binubulong niya saakin ay hindi ko na gaanong narinig "I'm sorry baby, I'm sorry" kasabay ng mga halik niya ang kaniyang mga paghingi ng tawad, humahaplos ang kaniayng kamay sa aking likuran at sa aking bewang, "I didn't mean to shout, I'm sorry. It's my fault please stop crying baby"

Hinawakan niya ang dalawa kong pisngi. "I'm sorry if I made you lonely. I'm sorry if I didn't do my job to take care of you and our baby right. I'm sorry if I made you think things that made you sadder. I'm sorry if I hurted you. I'm sorry if you felt unwanted, hated and unloved. I'm sorry if I didn't gave you the care you needed. I'm sorry for being a Dragunovv. I'm sorry for being me. But DEATH, now that Luna's gone, I won't ask you to act like her or be like her to have a place here in my life. In my heart. Because I will try. For her...since she wanted us together, I will try to love you back. If that's what she was wanted."

mangiyak ngiyak niyang sabi at doon nakaramdam ako ng kaluwagan sa aking dibdib. "Ford sa totoo lang wala na akong galit sayo o kung kanino pa man. nais ko lang naman na makita silang nagsisisi at marinig mula sa kanila yung salitang sorry pero, wala e ...ang tigas nila ford ...kaya wala ka dapat ipag alala dahil matagal na kitang pinatawad" while her tears fell down on my face. Song Is Now Playing🎶🎵

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Past memories nila. Suddenly, Paula felt a pang of sorrow. Isang masakit na sakit ang bumalot sa kanyang puso. Hindi maipaliwanag na paghihirap na agad bumalot sa kanyang buong katawan. Hindi na siya makagalaw at hindi na rin makalakad. Napilitan siyang mapaupo habang yakap ang sarili. Ang malamig na kalye, ang basang simento ng kalsada sa bawat sulok, at ang babaeng naghihirap ay naging tanawin sa gilid ng kalsada. Her heavy breathing, like that of a wounded beast. Paula's hot tears continued to fall, until she wept uncontrollably, her heart now breaking into pieces. All traces of romance vanished; only Paula’s regret remained. Ito lang ang natira sa katawan niya.

Walang pakialam kung may makarinig ba sa kanya. Basang-basa na ang damit ko ng mga luha niya. He was crying hard, sobbing like long lost child. Sinong mag-aakala na isang walang pusong Valderama ay luluhod sa isang babae? The arrogant and heartless Valderama is weeping and begging for my mercy. "I am so sorry, Margaux. I am so sorry Babe." "You're years late. I'm fine with my life now. I don't need your sorry anymore."

Ang bawat salita ay parang sinisindihan ang lumang sugat. “Sorry sa kagaguhan ko. Sorry at sinaktan kita. Sorry kasi wala ako sa tabi mo noong mga panahon na pinagbubuntis mo ang anak natin. I’m sorry I was not there to help you every time our daughter was crying. I’m sorry I am too late, baby. I promise I will try to make up for all of it, kahit papaano, habang buhay,” he whispered almost inaudible, the words lingering in the air like a confession.

CHAPTER 2 First installation of A Wife's Grief Series WRITTEN BY MissteriousGuile A WIFE'S SORROW ROSEGAIL'S POV Napamulat ako, inilibot ang paningin sa paligid. Nakahiga parin ako sa pwesto kung saan nawalan ako ng malay. Natuyo na ang dugo sa ulo at kamay ko dahil sa bubog kanina. May nakita pa rin akong bubog sa kamay ko, maliit lang s'ya pero mahapdi.

lalo lang siyang nakakaramdam ng guilt. "Sorry.. Hannah.."

I sobbed. ----