Novel & Cerita Sorrows

I just stood there shakily wanting to cry pero pinigilan ko. "Hello?.. Yes.. I'm sorry late ako... Yes.. Pupunta na ako... sige... Bye Britanny"sabi ni Sandro at mas lalo akong napaiyak, napasubsob ako sa aking mga kamay. Narinig kong tumawa ng mapait si Sandro at umalis, hindi ko mailarawan kong gano kasakit tong nararamdaman ko ngayon. Habang tumatagal lalo siyang lumalala, makakayanan ko pa kaya?

But no, it can't be. The way he said sorry, the way his voice broke, the way he cried made me shiver, made me want to melt my heart right away. Napapikit ako ng mariin para kahit papaano ay mapigilan ang pagbugso ng damdamin, ang pagbuhos ng mga luha, pero kahit anong gawin ko, patuloy pa rin talaga itong tumutulo. Please stop, Tibor. "I'm sorry, Cony," patuloy niyang sabi.

Kasabay ng pagbawi ng kamay nya mula sa mahigpit kong hawak, she turned her back on me, she covered her mouth so she may be able to hid her sobs before she started take her steps away to where I was… "Claire... " She stopped midway but refused to look back at me. She was crying hard, her shoulders were shaking. A tear escaped from my eyes na parang gripong umaagos "I'm sorry if you need to go through the same pain again. I'm sorry if I can't keep my promises to you... to love, to protect and to take good care of you… And I am so sorry, my love for the heartaches-" I stopped, I hardly breath. "I'm so sorry... Thank you for the short period of time you showed me how to love selflessly. Babauni

"'I'm sorry'?" Mukhang doon na tuluyang sumuko ang pagpipigil nito. Napatawa ito nang mahina sa una hanggang sa tuluyan na itong matawa. Nanlaki ang mga mata ni Lorraine. "Tyron Zaragoza!" "I'm sorry!" "You're laughing!" "I'm not!" "Sinungaling!" Mas lalo itong natawa. Napahawak siya sa baywang. "Kasalanan mo 'to!"

umigting ng panga niya. Nagtitigan kami, hanggang sa uminit ang pisngi ko. Pinigilan ko saglit ang paghinga at ramdam ko ang paghinga niya nang malalim. Uminit ang pakiramdam ko at natunaw ang puso ko sandaling ito. Morris's eyes look sad. I can see his soul, and it breaks my heart... it hurts. Darn him. I miss him so much.

Sari saring emosyun Ang naglalaro sa kanyang dibdib na Hindi malaman kung paano ihahandle sa matured na paraan. Naramdaman niyang kumirot Ang kanyang tiyan kaya napahaplos Siya rito. "I know baby... I know.." Napaluha Siyang muli na agad ding pinahid. ".. I'm so sorry baby you have to go through with this torture too.." Dahil nga Naman nasa iisang katawan lamang sila. Animo'y ramdam din ng baby Ang nararamdaman niyang frustration.

Ang sarap sa pakiramdam mailabas ang sama ng loob mo. "I-i'm s-sorry... i'm s-sorry.... i'm s-sorry" umiiyak na sabe ni Rose. Nakayuko ito at ganun din sina Jane sa likod nito. Pinunasan ko ang luha ko at umiwas ng tingin.

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”