Speak For Yourself Meaning Novels & Stories

Sa pagkakataong ito dapat Kong i-angat at ipagtanggol ang sarili. "Kung mangyayari ang lahat ng sinabi ko, ako ang unang-una na tatawa sa kabiguan mo." Sinamantala niya ang nakatikom kong bibig. Pinaalalahanan ko ang sarili na maging matatag sa pagkakataong ito. Walang ibang makakatulong sa'kin kung hindi ang sarili mismo. Humugot ako ng malalim na hininga bago nagsalita.

Pagkatapos ay nagsalita ito. “Maraming tao ang hindi nakikita ang sariling lakas. Mas pinapalaki nila ang ganda ng iba,” mahinahon niyang sabi. “Hindi ka walang kwenta. Sa mga kaedad mo, isa ka sa pinakamahusay.” Napatingin si Ysa sa kanya. “Ang mga bagay na meron ako ngayon,” dagdag niya, “maaari mo ring makuha balang araw, basta magsikap ka. And I don’t doubt that you will.”

Una pa lang ito sa maraming beses na kakausapin niya ang anak niya, at alam niyang masasanay din siya lalo na kapag naramdaman na niya ang paggalaw nito. “Promise, baby… Mommy and Daddy will always love you.” Habang sinasabi niya ito, bigla niyang naisip si Darien, ang mga salitang binitiwan nito kanina. “You only belong to yourself.” Kanina, buong tapang niyang sinabi na magiging kanya siya. Pero ang sagot nito… parang pag-iwas. Alam niyang hindi naman mali ang sinabi niya, pero bakit parang ang sakit pakinggan?

Simple lang ang sinabi niya: “Ang mga kabataan, dapat may sariling landas na tinatahak. Naiintindihan ko yan, matanda na rin naman ako. Bukod pa dito, hindi pa naman ako ganoon katanda para hindi na kayang alagaan ang sarili. Hindi ko kailangan ng maraming tao sa paligid ko.”

iyon lang ang paulit-ulit kong sinasabi. "Hindi mo ako puwedeng basta-basta na lang ipamigay sa ibang tao na parang wala akong sariling damdamin!" galit na galit niyang sabi. "Hindi ako bagay na ibinibigay mo sa kaibigan mo para lang magbayad ka ng utang na loob!"

lakas loob niyang wika na ikinakunot lalo ng noo ng kaniyang ama. “Hindi ko na kailangang magpaliwanag sa iyo! Ang lakas talaga ng loob mong magmatigas.” “Of course, Dad. Dahil para ito sa sarili ko. And still, you don't understand, dahil selfish kang tao.” Tila uminit lalo ang pisngi nito sa sinabi niyang iyon. Matapos lumabas sa kaniyang bibig. Hindi na siya umimik pa. Hindi na niya mababawi pa ang kaniyang mga natapos nang sabihin.

"Ang lakas ng loob magtapang wala ka naman kakampi." "I don't need anyone." matigas na sagot ni Anna sa kanila. Tumaas ang isang sulok ng labi ko. That's right Anna. You don't need anyone for you to fight back. Defend yourself. You have yourself. That's all you need.

Hindi ka nga nila isinasama sa mga dapat niyong puntahan at at tinataguan ka nila ng impormasyon na dapat mo rin sanang alam. "Just stop"inirapan ko ang sarili ko sa salamin bago sinamaan ng tingin ang taong wala namang ibang ginawa kung hindi ang pagbigyan lang din ang mga tao sa paligid niya kagaya na lang din ng kapatid niya. "You better shut up now self ,hindi na ako natutuwa da iyo"or it would be better if you pull yourself out from your reverie and kust go wherever you need to go.

Kalayaan upang magawa ko na rin ang sariling kagustuhan ko at hindi sa mga utos niya na walang kahalaga-halaga. Gusto kong mabuhay na walang iniisip na iba. Gusto kong gumawa na ayon sa sariling layon. Hindi sa ibang tao, lalong-lalo na sa kaniya. Matagal na akong walang komunikasyon sa kanila, pero may mga tao naman siyang pinapadala para lang sabihin ang habilin niya. 'Nakakatanga lang kahit kailan.'

Dagdag ko pa. "Huwag ka rin umasa sa ibang tao, matuto kang tumayo sa sarili mong paa. Huwag mo rin isipin ang sasabihin ng iba. Kung gusto mo isuot ang mga damit na 'yon isuot mo, you wear it for yourself not for others." Dagdag ko pa ulit.