Spoiling Myself Novels & Stories

I respond to the email that I'll continue to enroll in their University before taking a bath dahil uuwi ako sa amin. Naggrocery muna ako nang iuuwi at binilhan ang mga kapatid na mga tsokolate bilang pasalubong. Tuwang-tuwa sila nang ibigay ko iyon pagka-uwi. I only want the best for them even it means making my own life stained.

Amo ko lang siya at hindi ko dapat pakialaman ang personal na buhay niya! Pagkatapos magsaing inatupag ko naman ang pagpiprito ng spam! Nagdagdag na din ako ng egg para may ibang choices. Pagkatapos kong iprito ang ulam na gusto ko, tinakpan ko muna iyun bago ako nagpasyang bumalik ng kwarto! Maliligo muna ako habang hinihintay ang pakaluto ng kanin!

Seryoso na siya sa mga salitang binitiwan niya pero sa huling parte ay umasin ang mukha niya. Rhezian must be right kasi simula noonn humanap ako ng paraan para mag kapera pero mapapahamak naman ako. "You're not spoiled anymore. Congratulations, Blaire."Pang-aasar niya habang pumalakpak parin. I don't care about that 'spoiled' word anymore kasi hindi yan natanggal sa akin sa nag daang taon. My mom and dad used to spoil me but now they DON'T. So, I spoil myself instead.

Tanong sa akin ni Mommy. “Aah basta Mommy! Expect niyong 1 or 2 years akong mawawala sa lahat. Gusto kong mapag-isa. Gusto ko sanang maayos ang buhay ko. Sige na Mommy payagan niyo na po ako. Gusto kong lumayo sa toxic na pamumuhay ng social media. Hindi po ako mag ce-cell phone, hindi ako manunuod ng balita, hanggat hindi ako okay hindi muna ako babalik. Kapag ginamit ko na po ang cell phone ko at kinontak ko kayo ibig lang sabihin nuon ay maayos na ulit ako. Mommy, Daddy wag po kayong mag-aalala i will be responsible for myself. Hinding hindi ko po duudngisan ang sarili kong mga kamay ng dahil lang sa pag-iwan sakin. Masakit po talaga inaamin ko kaya nga ako lalayo pero para lang po ito sa

Balak kasi naming mag-selfie-selfie ni Alice mamayang gabi. A simple outfit is enough. I had this new paired hoodie and sweatpants that I bought last month. Hindi ko pa nagagamit kahit minsan kaya 'yon na lang ang isusuot ko. After that, I just scrolled through my social media account to kill the time. Instead of entertaining me, it stressed me out because of those nonsense things that other people posted just to gain attention. Regardless, it killed the time and it made me asleep.

singhal ko sa kanya at nginisan sya. Well, i've learned many things in life kasama na dun ang mga flaws ko noong mga nasa teenage years ako. i was spoiled brat but now i really na pangit ang pag kakakilala nila sa mga spoiled brat kaya i decided to matured while i was being a parent to my twins.

“Kakahinhin-hinhinan mo dyan, ang lungkot lungkot ng buhay mo!” “Eh paano kung may makakilala saakin? Bestiee ikakasal na ako, hindi pwedeng ganito.” “That's not problem, hindi ba’t may tinatawag tayong DISGUISE? Gusto mo ba i-spelling ko pa sayo? Hahah!” Napailing na lang ako. “Zoila, minsan lang tayo maging bata, gumawa ka naman ng bagay para sa sarili mo oh. Masyado kang masunurin kaya boring ng buhay mo.”

Pero, nung mga oras na yun, inassume niya na ito ang paraan niya para i-spoil at mahalin siya. Ngayong naiisip niya ang tungkol dito, mukhang binibilhan lang siya nito para makapantay siya sa status nito. Kahit na ilang beses niyang sinasbai sa sarili niya na malakas siya at kailangan niya langa sahan ang sarili niya para sa lahat, sa loob loob niya, pinapangarap din niya na may magii-spoil sa kanya paminsan-minsan.

Medyo nasasanay na ako sa pakiramdam na laging spoiled sa kaniya bagay na alam kong hahanapin ko oras na magbago siya. Lumapit ako sa vanity ko at kinuha ang lotion para lagyan ang katawan ko habang hinihintay na matapos si Hiro sa ginagawa niya sa loob ng banyo. Naglagay lang ako ng konti sa kamay at agad na pinahid sa buong katawan.

Ito ang una kong indulgence sa araw na ito—konting kaligayahan para sa sarili. Hindi pa ako natatapos sa mga ginagawa ko nang maisipan kong magluto rin ng spaghetti para sa merienda. Wala akong magawa kundi ngumiti habang piniprituhan ang giniling, sinasabayan ng pag-ikot ng wooden spoon sa kawali. Halos hindi ko napansin ang oras, nalibang ako sa init ng kusina at amoy ng spaghetti sauce na umaapaw sa tamis at alat. Ilang sandali pa, tapos na ang lahat ng kailangan kong gawin.