Spoiling Myself Novels & Stories

Para sa akin ito ang isa sa pinakanakakatawang mangyayari sa tao. Ngumingiwi ako kapag nakarinig ng umiiyak dahil nasasaktan, nagparaya dahil sa minamahal at nangakong hinding-hindi ako gagaya sa mga tangang 'yon. Pero kinain ko ang lahat ng 'yon at ngayon nga ay umiibig na rin kagaya ng nakararami. Umiling ako ng ilang beses. Malaya na ako noon pa man. Hindi ako pinagbabawalan na gawin ang gusto. Spoiled ako ni Dad kaya lahat ng maisipan ay ginagawa ko.

I respond to the email that I'll continue to enroll in their University before taking a bath dahil uuwi ako sa amin. Naggrocery muna ako nang iuuwi at binilhan ang mga kapatid na mga tsokolate bilang pasalubong. Tuwang-tuwa sila nang ibigay ko iyon pagka-uwi. I only want the best for them even it means making my own life stained.

Amo ko lang siya at hindi ko dapat pakialaman ang personal na buhay niya! Pagkatapos magsaing inatupag ko naman ang pagpiprito ng spam! Nagdagdag na din ako ng egg para may ibang choices. Pagkatapos kong iprito ang ulam na gusto ko, tinakpan ko muna iyun bago ako nagpasyang bumalik ng kwarto! Maliligo muna ako habang hinihintay ang pakaluto ng kanin!

Seryoso na siya sa mga salitang binitiwan niya pero sa huling parte ay umasin ang mukha niya. Rhezian must be right kasi simula noonn humanap ako ng paraan para mag kapera pero mapapahamak naman ako. "You're not spoiled anymore. Congratulations, Blaire."Pang-aasar niya habang pumalakpak parin. I don't care about that 'spoiled' word anymore kasi hindi yan natanggal sa akin sa nag daang taon. My mom and dad used to spoil me but now they DON'T. So, I spoil myself instead.

I bit my lower lip to hold and stop my mouth from sobbing. "Yehey, I'm going to celebrate my birthday alone again." Kinuha ko ang plastic table spoon na nasa loob ng box saka sinimulang kainin ang cake. Patuloy lang sa paghikbi ang bunganga ko habang nginunguya ang pagkain. Kahit anong gawin ko ay ayaw pa rin tumigil ng sarili ko sa paghikbi. Pft.

Hindi ko na naman napigilan ang sarili kong mag-isip ng malalim. Through my whole life, I have this stupid habit of torturing myself with my own thoughts. Kahit hindi ko gustong gawin, hindi ko pa rin maiwasan. Minsan, kahit simpleng bagay, nagiging big deal dahil sa pagiging over thinker ko.

“Bata pa lang ako, sinanay na ko ng parents kong maging matatag. Hindi nila ako pinalaking spoiled. Hindi ako gaya mong nakukuha ang bawat naisin. They trained me to be independent at paghirapan kung anuman ang gusto ko sa buhay.” “Ako naman, lumaking spoiled sa parents ko. Ni ayaw nila akong padapuan sa langaw. Pagkatapos, isisilid lang pala sa sako ng gagong iyon!” aniyang nagtangis ang mga bagang saka napatitig kay Rigor, “Kung hindi dahil saiyo, malamang kinain na ko ng mga pating sa dagat.” Halos paanas lamang na sabi niya, “At mamatay akong wala man lang magandang naiambag sa lipunan. Palagay mo, karma ko ito sa lahat ng sakit ng ulong binigay ko sa parents ko nuon?”

My mind was overflowing with deep thoughts— karamihan ay mga tampo sa ama ko. I, Serena Choi, ang inaakala ng lahat na may perpektong buhay at masaya ay hindi naman talaga. I was raised in wealth, yes. I started indulging fame when I was only fifteen until now. Ako ang nag-iisang anak kaya nasa akin ang lahat ng atensiyon. But no. All of those assumptions are wrong. Hindi masayang mabuhay sa pamilya kasama ang isang ama na parang walang pakialam sa pamilya at isang ina na sunud-sunuran lang sa kung anong naisin ng ama. Growing up 'spoiled' but not really that spoiled is never easy. I was spoiled with comfy living and with all the materialistic wants any child or woman could ask for. Pero ang

singhal ko sa kanya at nginisan sya. Well, i've learned many things in life kasama na dun ang mga flaws ko noong mga nasa teenage years ako. i was spoiled brat but now i really na pangit ang pag kakakilala nila sa mga spoiled brat kaya i decided to matured while i was being a parent to my twins.

“Kakahinhin-hinhinan mo dyan, ang lungkot lungkot ng buhay mo!” “Eh paano kung may makakilala saakin? Bestiee ikakasal na ako, hindi pwedeng ganito.” “That's not problem, hindi ba’t may tinatawag tayong DISGUISE? Gusto mo ba i-spelling ko pa sayo? Hahah!” Napailing na lang ako. “Zoila, minsan lang tayo maging bata, gumawa ka naman ng bagay para sa sarili mo oh. Masyado kang masunurin kaya boring ng buhay mo.”