Staircase Quotes Novels & Stories

Tila ba estranghera ako sa sarili naming tahanan. Nang makapasok sa loob ay bumungad sa akin ang agaw pansin na grand staircase. Mga naglalakihan at nagmamahalang kasangkapan. Mula sa carpet hanggang sa chandelier. Kabigha-bighani kung titignan ng iba, ngunit para sa akin, malungkot, walang buhay at hindi kahali-halina. "Quién eres tú?" [Who are you?] Bungad na tanong sa akin ni Mama na ngayon ay paakyat na.

Natapos ang laban nila noong nahulog sa lupa ang ulo ng python. Bumaba mula sa kalangitan ang tatlo. Tuwang-tuwang sinabi Quintina na, “Hindi ko inasahan na matatalo natin ang isang halimaw na nasa Eighth Stair ng Immortal Ascension sa pinakaunang araw ng tournament. Kapag nagpatuloy ito, siguradong makakapasok tayo sa top three.”

Hindi na lang niya sasabihin sa amo dahil baka lalo lang siyang pagalitan at magmumukha na siyang tanga. “Nagka-trauma kasi ako, sir, sa elevator kanina. Kaya alam kong nakakatawa ang ginagawa ko. Sino naman kasi ang mag-aakalang gagamit ako ng stairs hanggang sa lobby,” ang sabi niya.

Ganun kasi sa school ko dati. "Well ang escalator system... Like all of us it doesn't matter kung magaling ka o hindi pero magsisimula sa pinakamababa and you together will rise up, though may iba na sa sobrang galing, they will skip some steps that made them ahead of us, meaning stepping in advance to a higher year. So in our situation, we are at the very bottom of the steps, and we will rise up together at the same time.. Which means, sabay sabay ang improvement at walang maiiwan." Paliwanag ko rito.

umalingawngaw ang sigaw ni Rebecca mula sa itinaas ng hagdan kaya wala akong choice kun'di umayos ng tayo at maghanda para muling humakbang paakyat. "One step at a time..." bulong ko gaya ng itinuro niya at marahang inihawak ang mga daliri sa handrail habang diretso ang tingin ko. Pero habang pataas na nang pataas ay nanginginig na ang hita ko at hindi ko mapigilang yumuko para tignan ang hagdan. Ikinapit ko na rin ang buong kamay sa handrail dahil sa takot na malaglag. Sanay na ako sa heels pero mataas ang ipinasuot niya sa akin at nakakalula ang taas ng grand staircase.

Nang maanalisa niya ang sinabi ni Crassus ay unti-unti siyang napa-atras. "Tch!" Napailing si Crassus. Ininguso ni Crassus ang gawing kanan niya. Sa unahan niyon ay may hagdan. Kulay puti iyon pero nakakando. "That's the stairs. Iyan ang tatawirin natin kung gusto mo'ng bumaba. But it's getting late. We can't cross the stairs anymore. Baka may ahas," pagpapaliwanag ni Crassus.

napatili siya nang may biglang nakatalukbong na itim ang lumitaw sa harapan niya! At may inilabas itong punyal! Sa takot niya naitulak niya ito sabay karipas ng takbo! Go Upstairs! Nakalagay na mensahe sa pintuan na dapat ay papasukin niya sa bandang kanan pero hindi mabuksan! Kaya sa takot na maabutan siya ng humahabol ay napatakbo nga siya sa grand staircase sa pinakagitna ng bahay.

"Hey, dapat nga magpasalamat ka kasi libre ko na 'tong ginagawa. Nilibre na nga kita ng sakay at ice candy saka may taga kwento ka pa. Thank you lang, okay na ako." Tinangala niya ang kinakalawang nang lighthouse. May spiral stairs paakyat pero may mga nakasulat na hindi niya maintindihan sa katawan nun. Napansin naman agad 'yon ni Pier kaya mabilis na in-translate nito ang nakasulat. "Bawal umakyat, delikado na dahil sa kalumaan." "Anong makikita sa taas?" "Want to look at it?"

Ilang beses akong napamura, the staircase was tempting me to come down. "Kung papatayin mo man ako, puwedeng iyong painless?" pagkausap ko sa hangin, doon ko lang din namalayan na nasa kalahati na pala ako ng hagdan at binabaybay ang daan pababa.

he said. Gusto ko mang tumanggi ngunit mukhang hindi option 'yon. Ayokong maiwang nakatunganga sa sala kaya tumango ako. Tipid itong ngumiti at hinapit ako sa beywang. Saka ko lang napansing nawala na pala ang mga nakahilerang tauhan nila rito kanina. “Tatlo kayong magkapatid?” I asked while we're walking along the grand staircase.