Starting From Scratch Novels & Stories

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa panganib. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa nakaraan. Wala kaming pinag-aawayan. Kami lang. At para sa isang taong halos mawalan ng pag-asa kagabi... Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti. Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti.

Na pwede pa kaming magpalagayan ulit, na pwede pa kaming bumuo ng bagong simula mula sa mga natitira sa amin. Hindi ito tungkol sa paghihigpit o pagkontrol lang. Ito ay tungkol sa pagbibigay ng espasyo kung saan pwede kaming makilala ulit nang walang panghuhusga, walang nakaraan na humahadlang. And I will make sure I don’t waste this chance.

“Sapat na ang pagkakataong ito. At hinding-hindi ko sasayangin.” Ang araw ay tuluyan nang naglaho, at ang mga ilaw ng lungsod ay nagsimula nang magliwanag sa aming paligid. Sa gabing iyon, sa gitna ng pagdududa at pag-asa, sa wakas ay wala nang lihim na nagtatago sa pagitan namin. Ang katotohanan ay lumabas na—magaspang, masakit, ngunit totoo. At sa katotohanang iyon, magsisimula kaming bumuo muli ng bagong simula. TO BE CONTINUE

"Huwag kang mag-alala, hindi mo na kailangang magsimula sa simula. Ipapakuha ka namin sa isang espesyal na pagsusulit upang makita kung nasaan ka, at pagkatapos ay pabilisin ka namin batay sa mga resulta." Nakahinga ng maluwag si Azure. Ang pag-iisip na bumalik sa paaralan at magsimula mula sa simula ay nagpuno sa kanya ng pangamba, ngunit ang ideya ng pagkuha ng pagsusulit at ang kakayahang sumulong ay mas nakakaakit. "Okay," sabi niya sabay tango. "Gagawin ko ang lahat."

Ang chalet ay matibay dahil ang baga ay hindi namamatay. Ang entry na iyon ay blueprint na kailangan niya. "Tave," sabi ni Rafael, matatag ang kanyang decision. "Hindi natin sisimulan ang construction ngayon. Sisimulan natin sa paglilinis ng community at pagtatanim ng bamboo. Ang Architectural Integrity ay nagsisimula sa serbisyo, hindi sa pagtatayo. Ang unang bato ay tiwala at paggalang."

Walang nagtatanong kung bakit marami akong dalang cash, o kung bakit minsan ay napatitig ako sa malayo nang walang dahilan. Pagkatapos kong maglinis ng bahay, naglakad-lakad ako patungo sa dulo ng dalampasigan kung saan mas kakaunti ang tao. Kinuha ko ang aking notebook at ballpen. Sinubukan kong magsulat. Gusto kong buhayin ang mga karakter ko na hindi nakadepende sa isang halimaw. Pero sa tuwing itatampisaw ko ang panulat sa papel, ang unang salitang nabubuo ay palaging nagsisimula sa letrang A.

"Wala na akong balak bawiin 'yon o 'yong naiwan ko sa kumpanya nila. Let them keep the scraps. I will solely focus on Project Phoenix with you. I want a fresh start. No traces of Radleigh’s influence." Tumango si Xavier, seryoso ang mukha. "I agree. We don't need their leftovers. We start from scratch, but we’ll finish on top. Let’s target the launching two weeks from now. Matunog ang pangalan mo ngayon sa industriya kaya i-take advantage na natin."

Kaya ngayon, kailangan kong harapin lahat ng consequences. Alam kong kailangan kong bumangon ulit. Kailangan kong lumaban. Kailangan kong magsimula ulit kahit wala na akong matibay na pundasyon. Simula ngayon, gusto ko na lang ng bagong simula. Bagong lugar. Bagong ako. Tumunog ang cellphone ko. Tumigil ako sa pag-iyak at kinuha ito mula sa bulsa. Nang makita ko kung sino ang tumatawag, gusto ko na lang ibato ang sarili ko sa pader.

Ang sugat ng nakaraan ay hindi man agad maghihilom, pero ang pagtanggap at pagpapatawad ay sapat na para sa isang bagong simula. ~~ End flashback ~~

sabi niya, “sa pagitan ng katahimikan, sa pagitan ng respeto, sa pagitan ng pagkilala na pareho tayong may takot.” Tumango siya. “Tayo. Ngunit may hangganan.” At sa gabing iyon, kahit tahimik, kahit mabagal, may isang bagay na malinaw: Hindi pa sila ganap na nagbabalik sa dati. Ngunit may bagong simula—isang simula na hindi nangangailangan ng pagsunog ng sarili para magmahal. Isa itong unang hakbang.