Starting From Scratch Novels & Stories

"Pero mag-asawa tayo!" Bahagya akong lumingon upang tingnan siya. "Pero diba sabi mo kanina, magsisimula tayo sa umpisa, 'di ba? Magsisimula tayo sa zero. Nasa yugto pa lang tayo ng pagkakakilala sa isa't isa. Hector, ang paghingi sa isang babae na samahan kang magdamag sa unang araw ng pagkikita niyo, gawain iyon ng isang manyak."

Thank you, Lord. Eh, teka nga, bakit ba siya nagpapasalamat sa kamalasang dumating sa kanya? “It’s a blessing,” sabi ng batcom nila. “When that baby come into your life, you wouldn’t want to miss a second of it. Baka maisipan mo pa ngang mag-AWOL. Ilang sundalo na ang nag-resign dahil mas pinili nilang masubaybayan ang paglaki ng mga anak nila.”

Itinaas n'ya ang kamay at hinaplos ang gwapong mukha ng kasintahan. "Enough of the past tatay, hindi ba sabi mo let's start a new life? Kaya dapat iwan na natin ang mga mapait na karanasan natin sa buhay para magaan ang pag umpisa nating muli." "Yes baby! Magsisimula tayong muli, pero pwede mo bang ikwento sa akin ang lahat ng nangyari sayo simula ng gabing may nangyari sa atin at nabuntis ka? Gusto kong malaman ang lahat nay," pagsusumamo na pakiusap nito sa kan'ya. Tumango s'ya bilang tugon at umayos ng higa.

Tapos opponent with the same rank. Naisip kong open mic nalang para kahit paano may communication kahit hindi ko kilala yung makakarandom ko. Nang magsimula na yung game, isa sa team ko nag-open mic at sinabing, "dun sa nuclear plant." Dahil hindi sya yung number 1 kaya naghintay din sya. Nang makababa dun may mga kasabay kaming kalaban pero mabilis lang naman kaming nagloot para naman hindi kami lugi.

— “Let's divorced magkanya kanya na tayo from now on!” Lumabas ako dala ang bigat ng nararamdaman ko, sa kabilang silid ako namalagi ng gabing iyon, kahit anong gawin kong isipin na matulog ay bukas na bukas pa rin ang diwa ko. Hindi ko alam kung anong hakbang ang gagawin ko. Paano ako magsisimula, tila nangangapa na naman ako kawalan.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa panganib. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa nakaraan. Wala kaming pinag-aawayan. Kami lang. At para sa isang taong halos mawalan ng pag-asa kagabi... Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti. Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti.

Na pwede pa kaming magpalagayan ulit, na pwede pa kaming bumuo ng bagong simula mula sa mga natitira sa amin. Hindi ito tungkol sa paghihigpit o pagkontrol lang. Ito ay tungkol sa pagbibigay ng espasyo kung saan pwede kaming makilala ulit nang walang panghuhusga, walang nakaraan na humahadlang. And I will make sure I don’t waste this chance.

“Sapat na ang pagkakataong ito. At hinding-hindi ko sasayangin.” Ang araw ay tuluyan nang naglaho, at ang mga ilaw ng lungsod ay nagsimula nang magliwanag sa aming paligid. Sa gabing iyon, sa gitna ng pagdududa at pag-asa, sa wakas ay wala nang lihim na nagtatago sa pagitan namin. Ang katotohanan ay lumabas na—magaspang, masakit, ngunit totoo. At sa katotohanang iyon, magsisimula kaming bumuo muli ng bagong simula. TO BE CONTINUE

Marahang h******n ni Theodore ang kamay nito. A promise that they build from scratch...

"Huwag kang mag-alala, hindi mo na kailangang magsimula sa simula. Ipapakuha ka namin sa isang espesyal na pagsusulit upang makita kung nasaan ka, at pagkatapos ay pabilisin ka namin batay sa mga resulta." Nakahinga ng maluwag si Azure. Ang pag-iisip na bumalik sa paaralan at magsimula mula sa simula ay nagpuno sa kanya ng pangamba, ngunit ang ideya ng pagkuha ng pagsusulit at ang kakayahang sumulong ay mas nakakaakit. "Okay," sabi niya sabay tango. "Gagawin ko ang lahat."