Starting From Scratch Novels & Stories

Tumango-tango si Estrella saka nilingon muli si Adam, " Sandali, ano palang gamit ang kakailanganin ko sa pagsisimula natin? Ballpen at papel lang ba o baka may kailangan ka pa? " " Sapat na ang ballpen at papel. Ako na ang bahala mag provide na ibang kakailanganin natin, " anito saka may iniabot sakaniyang transparent na envelope na naglalaman ng mga papel. " Sa Miyerkules na ang start natin. Mga alas-tres ng hapon, dapat naka-ready ka na at habang mahaba pa ang libreng araw mo, bibigyan kita ng ilan sa mga magiging lessons natin. Subukan mong basahin o pag-aralan ang mga magiging topic natin d'yan at by next week, sabihin mo saakin kung alin sa mga 'to ang di mo naiintindihan para aware n

Ngayon, ako na lang mag-isa. Kinuha ko ang isang kahon, hindi ko pa alam kung ano ang laman. Siguro nga dapat ko nang tanggapin ang bagong yugto ng buhay ko, matuto nang maging independent at umasa sa sarili ko. Huminga ako nang malalim at nagsimulang mag-unpack, sinusubukan kong mag-focus sa mga magagandang bagay.This is a fresh start, and everything will be alright. I can do this.

Si Vanessa, si Veronica, o kahit sino pa man ay hindi na makakaapekto sa kanyang focus. Naglakad siya pabalik sa mesa, hinawakan ang sketch pad, at sinimulan ang bagong draft. Ang bawat stroke ng lapis ay may katapangan, bawat shade ay may determinasyon, at bawat ideya ay nagmumula sa puso at utak niya. Ito na ang simula ng bagong yugto—hindi lamang para sa kanyang career, kundi para sa kanyang sarili.

Tanging dalawang puso ang nag-uusap, nagtatagpo, at nagtatatag ng bagong pundasyon. Sa huli, nagtagpo ang aming mga hininga sa pagitan ng katahimikan—walang pagmamadali, walang pilit. Mata sa mata, sa sandaling iyon, parang huminto ang mundo at hinayaan kaming damhin ang lahat ng hindi namin kailangang banggitin. At alam ko, sa unang pagkakataon mula nang muli siyang bumalik sa buhay ko, may isang bagong simula ang unti-unting nabubuo—hindi dahil sa pangako, kundi dahil sa tiwala; hindi dahil sa pananabik, kundi dahil sa respeto; at hindi dahil sa takot na maiwan, kundi sa maingat at piniling pag-ibig.

Thank you, Lord. Eh, teka nga, bakit ba siya nagpapasalamat sa kamalasang dumating sa kanya? “It’s a blessing,” sabi ng batcom nila. “When that baby come into your life, you wouldn’t want to miss a second of it. Baka maisipan mo pa ngang mag-AWOL. Ilang sundalo na ang nag-resign dahil mas pinili nilang masubaybayan ang paglaki ng mga anak nila.”

Itinaas n'ya ang kamay at hinaplos ang gwapong mukha ng kasintahan. "Enough of the past tatay, hindi ba sabi mo let's start a new life? Kaya dapat iwan na natin ang mga mapait na karanasan natin sa buhay para magaan ang pag umpisa nating muli." "Yes baby! Magsisimula tayong muli, pero pwede mo bang ikwento sa akin ang lahat ng nangyari sayo simula ng gabing may nangyari sa atin at nabuntis ka? Gusto kong malaman ang lahat nay," pagsusumamo na pakiusap nito sa kan'ya. Tumango s'ya bilang tugon at umayos ng higa.

Hindi ako makatulog at namimigat ang dibdib. Wala na ang mga sugatan sa labas ngunit hindi ako mapanatag. Hindi ko maiwasang isipin ang pinagmulan ng lahat. Paano kung simula pa lamang ito? Ngunit ito ang nangyari, maraming inosente ang d*******g ng sakit. Kaya paano sa susunod? Anong mangyayari?

Tapos opponent with the same rank. Naisip kong open mic nalang para kahit paano may communication kahit hindi ko kilala yung makakarandom ko. Nang magsimula na yung game, isa sa team ko nag-open mic at sinabing, "dun sa nuclear plant." Dahil hindi sya yung number 1 kaya naghintay din sya. Nang makababa dun may mga kasabay kaming kalaban pero mabilis lang naman kaming nagloot para naman hindi kami lugi.

Ramdam ko ang paginit ng mga mata ko, kasabay non ay ang pagtulo ng luha ko. 'This is it―we're going to start a new life. As a family.' (PS: HELLOW EVERY2, THIS IS MS.AGA. MALAPIT NA PO TAYO SA END NG SIDE 2, SO SIDE 3 IS COMING SOONNN)

— “Let's divorced magkanya kanya na tayo from now on!” Lumabas ako dala ang bigat ng nararamdaman ko, sa kabilang silid ako namalagi ng gabing iyon, kahit anong gawin kong isipin na matulog ay bukas na bukas pa rin ang diwa ko. Hindi ko alam kung anong hakbang ang gagawin ko. Paano ako magsisimula, tila nangangapa na naman ako kawalan.