Novel & Cerita Story In Philippines

Baka ayaw rin niya! "No. I just learned that you're from the Philippines and I know, Jollibee is a popular dish so I asked my crew to prepare one for you," pagki-kwento niya kaya napaawang ang labi ko. Hindi ko inakalang gagawin niya iyon para sa akin!

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Nakayuko lang si Kyro at tahimik na lumuha. "I didn't stop searching, looking for you.There wasn't a time when I didn't think of you. I looked for you everywhere, until I heard that your mommy came back to the Philippines." Simula nitong kwento. Nakinig lang si Kyro, dahil ayaw niyang pangunahan ang ama. Gusto niyang marinig kung ano nga ba ang dahilan kung bakit siya napadpad sa pilipinas.

she answered while staring at the ceiling. “So you’re in the Philippines right now, huh? And you didn’t bother to tell me? Really, Chandria? Wala ka bang mga magulang na naghihintay sa ‘yong pag-uwi rito? Kung hindi ko nakita ang article na ilang linggo na pala ang lumipas, hindi ko malalamang na sa Pinas na pala ang nag-iisa kong anak?” mahabang lintiya ng kanyang ina.

anito. “Doon sa katulong namin noon sa Singapore. She’s like my Mom, she taught me how to speak native Filipino language. She told me that life in the Philippines was so hard and everyone doesn't have an equal opportunity to earn enough for the family needs. Kaya sabi niya maraming OFW dahil nagbabakasakali na makapag padala ng malaking halaga pang tustos sa pangangailangan ng pamilya.” She seriously answered him, while chewing her food. Huminto pansamantala sa pag subo ng pagkain si Brielle, saka nagsalitang muli, “Tanda mo ba ang pangalan niya?”

Month of May Spring season in the Philippines, napadaan si Trina sa tapat ng bahay kung saan nakatagpo niya ang estranghero. Napahugot ng malalim na hininga ang dalaga na tumingala sa bahay. After that morning binalikan niya ang lugar, nagbabakasaling makita uli niya ang lalaki at upang isauli ang dilaw na payong pero sabi ng housekeeper ay umalis na raw ang may-ari, kaya hanggang sulyap nalang siya sa bahay na iyon sa tuwing napadaan siya.

Masyado ko kasing busy lately at wala na akong balita kung ano na ba ang nangyayari sa Pilipinas. Sad to say, ang dami pa ring krimen na nagaganap sa Pilipinas. Ang daming inflation. Nakakalungkot na balita. Habang nanunuod kami ni Zahara, habang nakahiga siya sa braso ko, isang balita ang pumukaw talaga ng atensyon ko. Isang lugar na pamilyar sa akin ang tinupok ng apoy. As in nakuha talaga ang atensyon ko. I know that place. I'ved been there before thats why im pretty sure kung sino ang nakatira doon.

Kahit pa naalipungatan ang kambal, bumahid din agad ang ngiti sa kanilang mga labi dahil sa balita na hinain ng kanilang ama. Kinwentuhan kasi ni Samsara ang kambal tungkol sa Pilipinas. Ipininta ni Samsara sa isip ng mga bata na ang Pilipinas ay isang masayang lugar. Kinwento niya ang tungkol sa Manila at ang tungkol sa kaniyang probinsya na puno ng mga beach, bukirin, at mga gubat.

DAMON'S P. O. V The humid air of the Philippines clung to us like a second skin, a comforting embrace after the long flight. We were home, back in the place where our love story began, a place that held the echoes of our laughter and the whispers of our dreams.

“Are we in the Philippines already?” “Yes. Between Philippines and Malaysia,” I informed her. She’s curious at naunawaan ko naman. Wala siyang maalala at kahit nang bawiin ko siya sa kumbento ay halos ayaw niya pang sumama. Natakot pa nga sa akin nang una. At kung may nakakalungkot sa pagkikita naming muli, iyon ay ang bagay na hindi niya alam kung ano ang nangyari kay Millie, at sa anak namin na pinagbubuntis niya nang mangyari ang pagsabog na iyon sa Illinois. Wala siyang maalala, kahit ang kaniyang ina ay hindi niya maalala. “This place is beautiful…” wika niya at ngumiti. Tumayo at lumapit sa bintana para tanawin ang labas.