Novel & Cerita Sumulat Ng Isang Tula

Nagulantang lamang siya nang paglabas sa kwarto ng kanyang katipan ay hawak na nito ang isang sumpak. Ang isang sumpak ay isang lokal na bersyon ng isang baril na kadalasan lamang mas mabenta sa mga probinsiya. "Sino ba ang nakatalo mo at kailangan mo maghiganti? Maghunos dili ka nga!," pag-awat ng babaeng nakapusod ang buhok habang isinara ang pinto upang hindi makatuloy palabas ang kabiyak. "Hindi ako makikipag-away, Helen!," malakas ngunit kampanteng tinig ng kanyang asawa.

Kinuha ko ang earphone ko sa aking bag at agad na nilagay sa tenga para makinig ng music. Habang nakikinig ako ng music sa aking tenga ay biglang nag iba ang kanta, kung kanta nga ba itong matatawag o tula. "Tagu-taguan maliwanag ang buwan, pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko ay papatayin ko." paulit ulit ito

Insulto niya rito. Kung kanina naiilang siya nang malaman na ganoon ito kayaman, ngayon hindi na. Tatabasan niya ang sungay nito katulad ng pangako niya sa ama nitong namatay at pati sungay sa dila nito ay tatabasan na rin niya. “How do we do it? How do sharpen our tongues? I wanna try it? Tongue duel, perhaps.” Ano raw? T-Tongue duel? Hahasain nito ang dila sa pamamagitan ng paghalik at… magdidilaan sila?

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

Malakas itong tumawa habang ako ay tulalang nakatingin sa kanya. Hindi ko gets ang sagot niya. Ano daw? Anong Powet? Hindi ko alam kung ano yun. Anong kinalaman ng utot at tula sa powet? Hindi pa ito nakuntento sa pagkagat sa isang piraso lang kumagat ito ulit. Naiinis akong tumingin sa kanya pero lalo lang itong nang-aasar na nguimiti sa akin.

Hindi nagsalita si Isla. “Bumaba ka at bumili ng prutas. Isipin mo na lang na simpleng pag-aalala iyon. Kailangan ko pa ba talagang turuan ka ng tamang-asal at pakikitungo?”

Hindi ko pa nga tapos maghain. Simple lang naman ang mga paborito na ulam ng amo namin. Hindi rin maarte, basta masarap ang pagkakaluto ng ulam. Kaya plus one sa langit ang amo ko. Hindi maarte. Pero minus one thousand sa langit dahil suplado na nga, masungit pa. "Heto na ang huli na ulam, sir, kumain po ng mabuti. Smile before sandok sa kanin," sabi ko pa.

Napapikit na lamang siya at sabay tumulo ang luha nito. Dahil sa wala siya mapagsabihan ng kaniyang saloobin ay minabuti na lamang nito na sumulat ng tula ukol sa kaniyang Damdaming sawi. Tulad ng dati niyang ginagawa kapag siya ay nalulungkot ay minamabuti niyang sumulat ng tula at ibigkas ito sa kalikasan tulad kagubatan, ilog, batis at talon. Matapos gawin ang tula ay pumunta na siya sa talon ng Pagsanghan. Kaniyang binigkas ang gawang tula.

And that's another factor that I should consider kung maaring totoo nga bang may nararamdaman ako kay Shantall na higit pa sa pagka-kaibigan. Hindi ko na ang pinansin yon at nag-focus sa ginagawa namin lalo na at marami-rami ang mga gusto ang magpagawa ng tula as a form of confession. At dahil pareho kami ni Joshua na marunong gumawa ng tula ay kami na ang umako sa task na 'yon habang ang mga kasama namin ay ang tumula.